Adhyaya 9
ఈ అధ్యాయంలో ధరణీదేవి కలియుగంలో కొండపై భగవద్సాన్నిధ్యం దర్శనమవుతుందా అని ప్రశ్నిస్తుంది. వరాహభగవాన్ సంభాషణలో నాలుగు ఉదాహరణకథల ద్వారా తీర్థతత్త్వం, భక్తిమహిమను వివరిస్తాడు. మొదటి కథలో అరణ్యవాసి నిషాదుడు వసు పురుషోత్తమునకు పరమభక్తితో శ్రీ‑భూదేవులతో కూడిన ప్రభువుకు తేనె కలిపిన వండిన శ్యామాక అన్నాన్ని నైవేద్యంగా సమర్పిస్తాడు. తేనె తెచ్చి తిరిగివచ్చినప్పుడు కుమారుడు నైవేద్యాన్ని తిన్నాడని దొంగతనమని భావించి ఖడ్గం ఎత్తుతాడు; అప్పుడు విష్ణువు వృక్షం నుండి ప్రత్యక్షమై ఖడ్గాన్ని ఆపి బాలభక్తి అత్యంత ప్రియమని బోధించి స్వామి‑సరస్/స్వామిపుష్కరిణీ వద్ద నిత్యసాన్నిధ్యాన్ని ప్రకటిస్తాడు. రెండవ కథలో పాండ్యదేశం నుండి వచ్చిన భక్తుడు రంగదాసుడు వరాహక్షేత్రం, సువర్ణముఖరీ, కామలాఖ్యసరస్సు, చక్రతీర్థం మొదలైన తీర్థాలను దర్శించి స్వామిపుష్కరిణీ సమీపంలో శ్రీనివాసుని దర్శిస్తాడు. అతడు ఉద్యానం, బావులు, పుష్పసేవ వంటి నిత్యకైంకర్యం చేస్తాడు; కానీ ఒకసారి గంధర్వుల జలక్రీడా దృశ్యంతో మనస్సు చెదిరి సేవ తప్పిపోవడంతో లజ్జపడతాడు. దేవుడు అతనిని ఓదార్చి అంతర్భావమే ప్రధానమని చెప్పి, భవిష్యత్తులో రాజసమాన సమృద్ధి, నిరంతర భక్తి, చివరికి మోక్షం కలుగుతుందని అనుగ్రహిస్తాడు. మూడవ కథలో సోమకుల రాజు తోండమాన్ వేటలో వెళ్తూ వేంకటాద్రి తీర్థాలను దాటి దేవి రేణుకను చేరుతాడు. ‘శ్రీనివాస’ అని పలికే ఐదు రంగుల చిలుక అతనిని నిషాద అరణ్యరక్షకుని వద్దకు దారి చూపుతుంది; ఆ నిషాదుడు రాజును స్వామిపుష్కరిణీ సమీపంలోని గుప్త దేవస్థానానికి తీసుకెళ్తాడు. ఇద్దరూ పూజించి శ్యామాక‑తేనె ప్రసాదాన్ని స్వీకరిస్తారు; రేణుక ‘దేవదేవ ప్రసాదం’గా అజేయ రాజ్యాన్ని, తోండమాన్ పేరుతో రాజధానిని వరంగా ఇస్తుంది. చివరగా శుకుడు పద్మసరస్సు మహాత్మ్యాన్ని చెబుతాడు—దుర్వాస శాపం వల్ల లక్ష్మీ (పద్మా/రమా) కమలాలతో నిండిన సరస్సు వద్ద తపస్సు చేస్తుంది; దేవతలు విధివిధానంగా స్తుతిస్తారు. ఆ స్తోత్రంతో, బిల్వపత్రార్చనతో, స్నాన‑పూజలతో భక్తులకు కోల్పోయిన ప్రతిష్ఠ, సమృద్ధి, మోక్షం లభిస్తాయని వరమిచ్చి, విష్ణువుతో గరుడారూఢగా వైకుంఠానికి తిరిగి వెళ్తుంది.
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.