Adhyaya 5
ఈ అధ్యాయంలో దివ్యాగమనానంతరం కథ అంతర్ముఖమైన విరహాకాంక్ష వైపు మలుపు తిరుగుతుంది. శ్రీనివాసుడు రత్నమయ మండపంలో ప్రవేశించి పద్మావతీ సౌందర్యస్మరణలో లీనమై, మోహావస్థలో త్రాన్స్లాంటి తత్త్వస్థితికి చేరుతాడు. అప్పుడు బకులమాలిక సక్రమంగా సిద్ధం చేసిన అర్పణలతో వచ్చి, ఆయన శరీర-మనో లక్షణాలను గమనించి ప్రశ్నల ద్వారా ఆ స్థితిని అర్థం చేసుకుంటుంది. శ్రీనివాసుడు ప్రతిగా పద్మావతీకి పూర్వయుగ సంబంధాన్ని వివరిస్తాడు—వేదవతీ/సీతా కథా-సంబంధం మరియు తరువాతి యుగంలో కలయిక వాగ్దానం—ద్వారా ప్రస్తుత ప్రేమం ధర్మప్రతిజ్ఞా, దైవ సంకల్ప పరంపరగా స్థిరపడుతుంది. అనంతరం ఆయన బకులమాలికకు యాత్రామార్గాన్ని సూచిస్తాడు: నృసింహగుహ, అగస్త్యాశ్రమం, సువర్ణముఖరీ తీరంలోని అగస్త్యేశలింగం, ఆపై అడవులు-సరోవరాలు దాటి నారాయణపురి/ఆకాశరాజ నగరం. మార్గమధ్యంలో వృక్షాలు, పక్షులు, జంతువుల సమృద్ధి వర్ణన పవిత్ర భూగోళ పటంలా నిలుస్తుంది. చివరికి బకులమాలిక ప్రయాణం ప్రారంభించి పద్మావతీ సఖులతో కలుసుకొని తదుపరి సంభాషణకు బీజం వేస్తుంది.
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.