Adhyaya 37
ఈ అధ్యాయంలో భారద్వాజుడు హైహయ వంశానికి చెందిన రాజు శంఖుని ఆదర్శ భక్తిచరిత్రను వివరిస్తాడు. రాజు విష్ణువుపై ఏకాంతభక్తితో నిత్యస్మరణ, జపం, పూజ, వైష్ణవ పురాణకథాశ్రవణం చేస్తూ, దానాలు, వ్రతాలు, మహాయాగాలు యథావిధిగా దక్షిణలతో నిర్వహిస్తాడు. అపార పుణ్యం ఉన్నా భగవంతుని ప్రత్యక్ష దర్శనం లభించక దుఃఖపడుతూ, అది పూర్వకర్మావరణ శేషమని భావిస్తాడు. అప్పుడు కేశవుడు అదృశ్యవాణిగా పలికి—వెంకటనామాద్రి (వెంకటాచలం) తనకు అత్యంత ప్రియమైన ధామమని, అక్కడ దీర్ఘతపస్సు చేస్తే తాను ప్రత్యక్షమవుతానని నిర్దేశిస్తాడు. శంఖుడు తన కుమారుడు వజ్రుని రాజ్యపాలనలో నియమించి నారాయణగిరికి వెళ్లి, స్వామి-పుష్కరిణి తీరంలో తపోవాసాన్ని స్థాపిస్తాడు. ఇదే సమయంలో బ్రహ్మ ఆజ్ఞతో అగస్త్యుడు వచ్చి పర్వత ప్రదక్షిణ చేసి, స్కందధారా మొదలైన తీర్థాలను సేవించి, గోవిందుని ఆరాధిస్తాడు; కానీ మొదట దర్శనం కలగదు. తరువాత బృహస్పతి, ఉశనసు, రాజోపరిచర అనే వసువు—వెంకటంపై గోవిందుడు అగస్త్యుడికీ శంఖుడికీ దర్శనం ఇస్తాడని, దాని వల్ల సమవేతులందరికీ సామూహిక దర్శనం కలుగుతుందని ఆదేశిస్తారు. చివరికి అగస్త్యాది సహచరులు పర్వతపు శుభప్రకృతిని వీక్షిస్తూ స్వామి-పుష్కరిణి తీరానికి చేరగా, శంఖుడు విధిపూర్వక సత్కరించి అందరితో కలిసి కీర్తనాధారిత భక్తిలో లీనమవుతాడు.
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.