
ఈ అధ్యాయంలో కథనం మూడు భాగాలుగా సాగుతుంది. మొదట భారద్వాజుడు సువర్ణముఖరీ నది పవిత్ర కల్యా నదితో కలిసే సంగమాన్ని వర్ణిస్తాడు. ఆ సంగమంలో స్నానం అత్యంత శుద్ధికరమని—మహాయజ్ఞఫలప్రదమని, అలాగే సంగమమాహాత్మ్యం మరియు అభిషేకసంబంధ పవిత్రత వల్ల బ్రహ్మహత్యాదివంటి ఘోరపాపాలు కూడా క్షీణిస్తాయని చెప్పబడుతుంది. తదుపరి వేంకటాచల స్థానం, మహిమ వివరించబడుతుంది—అది ‘సర్వతీర్థాశ్రయం’ మరియు వరాహక్షేత్రం. అక్కడ శ్రీతో కూడిన అచ్యుత విష్ణువు నివసిస్తాడని, సిద్ధులు, గంధర్వులు, ఋషులు, మనుష్యులు ప్రభువును సేవిస్తూ ఉంటారని చెప్పబడుతుంది. వేంకటాద్రినాథుని స్మరణం ఆపదలను తొలగించి అక్షయస్థితికి దారి తీస్తుందని ప్రతిపాదన. అర్జునుని ప్రశ్నలకు స్పందనగా భారద్వాజుడు నారాయణుని పరమత్వం, నామసామ్యాలు, చతుర్వ్యూహ విస్తారం, మంత్రనిష్ఠ సాధన, అలాగే సృష్టి-ప్రళయ క్రమాన్ని వివరిస్తాడు—దివ్యదేహం నుండి దేవతలు, తత్త్వాల ఉద్భవం; యోగనిద్రలో ప్రళయం; మళ్లీ బ్రహ్మా ప్రాదుర్భావం; ధర్మస్థాపనార్థం భగవంతుని అవతారరూపధారణ. ఇలా తీర్థాచారం, భక్తిసాధన, పురాణతత్త్వం ఒకే ఉపదేశంగా సమన్వయమవుతాయి.
No shlokas available for this adhyaya yet.