Adhyaya 27

అధ్యాయం 27లో ఋషులు సూతుని అడుగుతారు—వెంకటాద్రి ఎందుకు ‘మహాపుణ్యగిరి’, అక్కడ తీర్థాల మొత్తం సంఖ్య ఎంత, ప్రధాన తీర్థాలు ఏవి, అలాగే ధర్మాభిముఖత, జ్ఞానం, భక్తి-వైరాగ్యం, మోక్షం ప్రసాదించే తీర్థాలు ఏవో చెప్పమని. సూతుడు క్రమబద్ధంగా విస్తారమైన తీర్థగణనను తెలిపి, ‘ప్రధాన’ తీర్థాలను మరియు ఫలభేదాల ఆధారంగా ఉపవర్గాలను నిర్దేశిస్తాడు. తర్వాత వెంకటాచల శిఖరంలోని మోక్షసంబంధ తీర్థాలకు యాత్రాకాల నియమాలు వస్తాయి—స్వామిపుష్కరిణీ, వియద్గంగా, పాపవినాశన, పాండుతీర్థ, కుమారధారిక, తుంబోష్టీర్థ. కుంభమాసంలో మఘా-యోగం, మీనస్థ రవి, మేషసంక్రాంతికి చిత్రా, వృషభస్థ రవితో ద్వాదశి/హరివాసర, ధనుర్మాసంలో ఉదయ ద్వాదశి వంటి సమయాల్లో స్నానం చేస్తే రాజసూయాది యజ్ఞసమ పుణ్యం, విఘ్నవిమోచనం, పాపనాశనం, మోక్షం లభిస్తాయని చెబుతాడు; అలాగే యథాశక్తి స్వర్ణదానం, గోదానం, శాలగ్రామశిలా దానం మొదలైన దానధర్మం సూచిస్తాడు. అనంతరం స్థలకర్మకన్నా మించిన కలియుగ సాధనగా విష్ణు పురాణకథా శ్రవణాన్ని మహాఫలదాయకమని ఉద్ధరిస్తుంది—కొద్దిసేపు శ్రద్ధతో ఏకాగ్రంగా వినడమే యజ్ఞదానాల సమష్టిఫలంతో సమానమని, నామసంకీర్తనతో కూడి ఫలిస్తుందని చెబుతుంది. చివరగా పురాణవక్త, శ్రోతల ఆచారనియమాలు—వక్తకు సర్వత్ర గౌరవం, పఠనానికి తగిన స్థలం, శ్రోతల శుచిత్వం-ఆసనం-శిష్టాచారం, అవమానం/అడ్డంకి/అవధానలేమి దుష్ఫలాలు—నిర్దేశించి, ఋషులు సూతుని సత్కరించి ఆనందిస్తారు.