Adhyaya 26

ఈ అధ్యాయంలో శ్రీసూతుడు ఘోణ-తీర్థం (తుంబురు-తీర్థం) యొక్క అపూర్వ పవిత్రతను ప్రకటిస్తాడు. ఉత్తరాఫల్గునీ నక్షత్రం, శుక్లపక్షం, సూర్యుడు మీనరాశిలో సంచరించే శుభకాలంలో గంగా మొదలైన మహాతీర్థాలు ఇక్కడ సమాగమిస్తాయని చెప్పి, ఆ సమయంలో స్నానం విశేష ఫలదాయకమని నిర్దేశిస్తాడు. తదుపరి ఘోణ-తీర్థస్నానానికి విముఖులైనవారిపై ధార్మిక-నైతిక హెచ్చరిక వస్తుంది—వారిని ఘోర సామాజిక, వైదిక ఆచారభంగాల జాబితాతో పోల్చి నిందించడం ద్వారా తీర్థయాత్రాధర్మం, ప్రాయశ్చిత్తబుద్ధి బలపడుతుంది. అనంతరం విమోచక స్వరంలో, ఈ తీర్థంలో స్నానం, పానం, సేవాదుల ద్వారా అనేక పాపదోషాలు శుద్ధమవుతాయని, నైతిక పునరుద్ధరణ జరుగుతుందని వర్ణిస్తుంది. ఇతిహాసంగా దేవలుడు గార్గ్యునికి తుంబురు గంధర్వుని కథ చెబుతాడు: గృహకలహం వల్ల శాపగ్రస్తుడైన తుంబురు వేంకటేశ్వరుని పూజించి తీర్థస్నానం చేసి విష్ణులోకాన్ని పొందాడు. శప్తభార్య కప్పగా మారి రావిచెట్టు (పిప్పల) బొరియలో నివసిస్తుంది; అగస్త్యుడు వచ్చి పతివ్రతాధర్మం బోధించి ఆమెను విముక్తి చేస్తాడు. ఫలశ్రుతిలో పౌర్ణమాసి నాడు ఘోణ-తీర్థస్నానం మహాదాన-యజ్ఞసమ ఫలమని, ఈ అధ్యాయం శ్రవణం వాజపేయసమ పుణ్యంతో పాటు చిరకాలం విష్ణులోకప్రాప్తిని ఇస్తుందని చెప్పబడింది.