Adhyaya 25

అధ్యాయము 25లో శ్రీసూతుడు నైమిషారణ్య ఋషులకు వేంకటాద్రిపై ఉన్న జాబాలీ తీర్థ మహిమను వివరిస్తాడు. ఇది సమస్త పాపాలను నశింపజేసే తీర్థమని ప్రకటిస్తాడు. ఋషులు ‘దురాచార’ అనే వ్యక్తి కథను, అతని దోష స్వరూపాన్ని ప్రశ్నిస్తారు. సూతుడు చెబుతాడు—కావేరీ సమీపంలో నివసించిన ఒక బ్రాహ్మణుడు దురాచారుడు మహాపాతకులతో (బ్రహ్మహంతకుడు, సురాపానుడు, చోరుడు, గురుతల్పగుడు మొదలైనవారు) దీర్ఘకాల సాంగత్యం వల్ల కలుషితుడయ్యాడు. అటువంటి వారితో సహవాసం, స్పర్శ, కలిసి భోజనం, కలిసి శయనం చేయడం వలన బ్రాహ్మణ్యము క్రమంగా క్షీణించి చివరికి దోషసామ్యము కలుగుతుందని గ్రంథం చెప్పుతుంది. దురాచారుడు వేతాళబాధతో తిరుగుతూ, శేషపుణ్యము మరియు దైవయోగంతో వేంకటాద్రికి చేరి జాబాలీ తీర్థంలో స్నానం చేయగానే వేతాళముక్తి, పాపక్షయము పొందాడు. తర్వాత అతడు జాబాలి మునిని ఆశ్రయించి కారణం అడుగుతాడు. జాబాలి వివరిస్తాడు—ఆ వేతాళుడు పూర్వం బ్రాహ్మణుడే; మరణతిథినాడు విధిగా చేయవలసిన పర్వణ శ్రాద్ధాన్ని చేయకపోవడంతో పితృశాపం వల్ల వేతాళత్వం పొందాడు. జాబాలీ తీర్థస్నానంతో అతడికీ విష్ణులోక ప్రాప్తి కలుగుతుంది. అలాగే మృత తల్లిదండ్రుల శ్రాద్ధాన్ని నిర్లక్ష్యం చేస్తే వేతాళగతి, నరకప్రాప్తి కలుగుతుందని నీతిబోధ. చివరగా ఫలశ్రుతి—జాబాలీ తీర్థంలో స్నానమాత్రమే స్మృతుల్లో స్పష్ట ప్రాయశ్చిత్తం లేని కఠిన పాపాలనూ తొలగిస్తుంది; ఈ మహిమను వినడమూ పాపమోచకమని చెప్పబడింది.