Adhyaya 22

అధ్యాయం ఆరంభంలో ఋషులు సూతుని దానానికి యోగ్యమైన సత్పాత్రులు ఎవరు? దానం చేయవలసిన కాలం/పరిస్థితులు ఏమిటి? అని ప్రశ్నిస్తారు. సూతుడు బ్రాహ్మణుని ప్రధాన దానపాత్రుడిగా స్థాపించినప్పటికీ, శీలం‑ఆచారం‑సంయమం ఉన్నవారే దానం స్వీకరించగలరని నియమం చెబుతాడు. వేద‑ధర్మద్వేషులు, కపటులు, హింసకులు, పవిత్ర విద్యను అమ్ముకునేవారు, నిరంతర భిక్షాటన చేసే వారు మొదలైన అనేక వర్గాలకు ఇచ్చిన దానం ‘నిష్ఫల’మని దీర్ఘ నిషేధ జాబితా ఇస్తాడు. తరువాత అభివాదన మర్యాదలు చెప్పి—ఎప్పుడు ఎవరికీ నమస్కారం చేయకూడదో, విధి లేని/అవివేకమైన అభివాదన వల్ల పూర్వ పుణ్యం క్షీణిస్తుందని హెచ్చరిస్తాడు. తదుపరి భాగంలో ఆకాశగంగా/వియద్గంగా మహాత్మ్యం నారదుడు సనత్కుమారునికి చెప్పిన కథగా వస్తుంది. పుణ్యశీలుడు అనే సద్బ్రాహ్మణుడు ప్రతి సంవత్సరం శ్రాద్ధం చేస్తాడు; కానీ పొరపాటున ‘వంధ్యాపతి’ని శ్రాద్ధకర్మకు ఋత్వికుడిగా నియమిస్తాడు, ఫలితంగా అతని ముఖం గాడిద ముఖంలా మారుతుంది. అతడు అగస్త్యుని శరణు పొందగా, అగస్త్యుడు దోషాన్ని నిర్ధారించి శ్రాద్ధ ఆహ్వాన నియమాలను కఠినంగా బోధిస్తాడు—సంతానమున్న, నియమశీల గృహస్థ బ్రాహ్మణుడు; అది లభించకపోతే సమీప బంధువు లేదా తానే కర్మ చేయాలి. ప్రాయశ్చిత్తంగా వేంకటాచల యాత్ర, ముందుగా స్వామిపుష్కరిణిలో స్నానం, తరువాత తీర్థవిధి ప్రకారం ఆకాశగంగా/వియద్గంగలో స్నానం చేయమని చెప్పి, సక్రమ స్నానంతో వికృతి తక్షణమే తొలగుతుందని నిరూపించి, సూతుడు పరంపరా ప్రసారాన్ని మరల ధృవీకరిస్తాడు.