Adhyaya 2

ఈ అధ్యాయంలో సూతుడు ప్రాచీన కథను వివరిస్తాడు—వైవస్వత మన్వంతరంలోని కృతయుగంలో నారాయణాద్రిపై ధరణీదేవి వరాహభగవానుని సమీపించి, ఏ మంత్రంతో ఆయన ప్రసన్నుడవుతాడో, ఏ సాధనతో సమృద్ధి, రాజ్యైశ్వర్య సూచనలు, సంతానప్రాప్తి, అలాగే నియమనిష్ఠులైన సాధకులకు చివరికి భగవత్పదప్రాప్తి కలుగుతుందో అడుగుతుంది. వరాహుడు ‘అత్యంత గోప్యమైన’ మంత్రాన్ని వెల్లడించి, దానిని భక్తుడికి, సంయముడికి మాత్రమే ఉపదేశించాలి అని నియమం చెబుతాడు. తదుపరి మంత్రశాస్త్ర వివరాలు వస్తాయి—మంత్రం: “ఓం నమః శ్రీవరాహాయ ధరణ్యుద్ధరణాయ చ”; ఋషి: సంకర్షణ, దేవత: వరాహ, ఛందస్సు: పంక్తి, బీజం: శ్రీబీజం. సద్గురువునుండి పొందినవాడు నాలుగు లక్షల జపం చేయాలి; తరువాత తేనె-నెయ్యితో కూడిన పాయసంతో హోమం చేయమని చెప్పబడింది. ధ్యానంలో స్ఫటికసమ కాంతి, పద్మరక్త నేత్రాలు, వరాహముఖమున్నా సౌమ్య స్వభావం, నాలుగు భుజాలలో చక్ర-శంఖ-అభయముద్ర-పద్మధారణ, ఎరుపు-బంగారు వస్త్రాభరణాలు, శేషాది విశ్వాధార చిహ్నాలతో కూడిన రూపం వర్ణించబడుతుంది. ఫలశ్రుతి ప్రకారం నిత్యం 108 సార్లు జపిస్తే ఇష్టసిద్ధులు కలిగి చివరికి మోక్షం లభిస్తుంది. తరువాత ఉదాహరణలు—ధర్మనామక మనువు దేవతాస్థితిని పొందాడు, శాపంతో పడిపోయిన ఇంద్రుడు స్వర్గాన్ని తిరిగి పొందాడు, ఋషులు పరమగతిని చేరారు, శ్వేతద్వీపంలో జపంతో అనంతుడు భూమికి ఆధారమయ్యాడు. చివరగా ధరణీ, శ్రీనివాసుడు వేంకటానికి ఎలా వచ్చి అక్కడ శాశ్వతంగా నివసించాడో ప్రశ్నిస్తుంది.