Adhyaya 19

ఈ అధ్యాయంలో సూతుడు వేంకటాచలాన్ని నిత్యపవిత్రమైన దివ్యక్షేత్రంగా వర్ణిస్తాడు—అనేక సరస్సులు, నదులు, సముద్రాలు, వనాలు, ఆశ్రమాలు; వసిష్ఠాది ఋషులు, సిద్ధులు, చారణులు, కిన్నర సమూహాలు అక్కడ నివసిస్తాయి. విష్ణువు లక్ష్మీ, ధరణితో; బ్రహ్మ సావిత్రి, సరస్వతితో; శివుడు పార్వతితో; గణేశుడు, షణ్ముఖుడు; ఇంద్రాది దేవతలు, గ్రహదేవతలు, వసువులు, పితృదేవతలు, లోకపాలకులు—అందరూ అక్కడ నిత్యసన్నిధులై ఉన్నట్లు చెప్పి, కొండను నిరంతర దేవసభగా నిలుపుతాడు. తర్వాత యాత్రికుని ఆరోహణ-క్రమం చెప్పబడుతుంది—యాత్రికుడు వేంకటాద్రిని వాక్కుతో క్షమాపణ కోరుతూ మాధవ దర్శనం ప్రసాదించమని ప్రార్థించి, మృదువైన అడుగులతో పవిత్రభూమిపైకి ఎక్కాలి. స్వామిపుష్కరిణిలో నియమంతో స్నానం చేసి, స్వల్పమైనా పిండదానం పితృలకు అర్పిస్తే పరలోకస్థితుల్లో ఉద్ధరణ కలుగుతుందని ఫలశ్రుతి. అనంతరం పాపవినాశన తీర్థ మహాత్మ్యం—స్మరణమాత్రమే గర్భవాస దుఃఖాన్ని తొలగిస్తుంది; స్వామి-తీర్థానికి ఉత్తరంగా స్నానం చేస్తే వైకుంఠారోహణ ఫలం లభిస్తుంది. ఋషుల ప్రశ్నకు సూతుడు ఉపదేశక కథ చెబుతాడు—హిమవత్ సమీప బ్రహ్మాశ్రమంలో శూద్రుడు దృఢమతి ఉన్నత కర్మలు చేయాలని కోరగా, కులపతి బ్రాహ్మణుడు అధికార నియమాలు చెప్పి దీక్ష నిరాకరిస్తాడు. దృఢమతి తపస్సు చేసి భక్తిసేవకు అవసరమైన ఏర్పాట్లు చేస్తాడు; దీర్ఘసంగతితో సుమతి అనే బ్రాహ్మణుడు అతనికి వైదిక కర్మలు నేర్పి పితృకర్మలు కూడా చేస్తాడు, దాని వల్ల సుమతికి మరణానంతరం ఘోర బాధలు, అనేక జన్మల పరంపర కలుగుతుంది. అగస్త్యుడు కారణం నిర్ధారించి ఒక్క పరిహారం చెబుతాడు—వేంకటాచలంలోని పాపవినాశనంలో మూడు రోజులు స్నానం; దీనితో బ్రహ్మరాక్షస దోషం నశించి తండ్రి-కొడుకులు చివరికి మోక్షం పొందుతారు. దృఢమతి కూడా నీచ యోనుల తర్వాత పక్షిరూపంలో అక్కడ స్నానపానాలు చేసి తక్షణమే దివ్యవిమానంలో आरोహణ చేస్తాడు; చివరికి ఈ తీర్థం సర్వపాపశోధకమని, దోషగ్రస్తులకూ శుద్ధి-సంధానమని పునరుద్ఘాటించబడుతుంది.