Adhyaya 18

అధ్యాయము 18లో సూతుడు శ్రీనివాసుడు/వెంకటేశ్వరుని మోక్షప్రద మహిమను తాత్త్వికంగా వివరిస్తాడు. ఇక్కడ స్థలాధారిత మోక్షతత్త్వం ప్రతిపాదించబడింది—వెంకటేశ్వరుని ఒక్క దర్శనమే ముక్తి మరియు విష్ణు-సాయుజ్యాన్ని ప్రసాదిస్తుందని, యుగతులనతో కలియుగంలో పుణ్యఫలం తక్షణమే లభిస్తుందని చెప్పబడింది. వెంకటాచలాన్ని సర్వతీర్థమయ క్షేత్రంగా చిత్రించారు; అనేక పుణ్యక్షేత్రాల ప్రభావం ఇక్కడే సమాహితమై ఉందని, దేవులు, మునులు, పితృదేవతలు ప్రతీకాత్మకంగా నివసిస్తారని పేర్కొంటుంది. బాహ్య కర్మకాండకన్నా స్మరణ-స్తుతులను ప్రాధాన్యంగా ఉంచి అష్టవిధ భక్తిని వివరిస్తుంది—భక్తులపై స్నేహం, పూజ ద్వారా తృప్తి, వ్యక్తిగత సేవ, దేవుని మహిమ వినాలనే ఉత్సుకత, నిరంతర స్మరణ మొదలైనవి. పవిత్ర కేంద్రాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయడం లేదా ద్వేషించడం పాపకారణమని హెచ్చరిస్తుంది. ఫలశ్రుతిలో పాపనాశనం, యమపీడల నివారణ, విష్ణులోక ప్రాప్తి, భక్తితో ఈ అధ్యాయాన్ని వినడం/పఠించడం వల్ల మహాఫలం కలుగుతుందని వాగ్దానం చేస్తుంది.