Adhyaya 17
ఈ అధ్యాయంలో సూతుడు వేంకటాద్రి/వేంకటాచల మహిమను మరింతగా వివరిస్తాడు. భూలోకములోనూ దివ్యలోకములోనూ ఉన్న సమస్త తీర్థాలు వేంకట పర్వతంలోనే సమాహితమై ఉన్నాయని చెప్పి, ఈ క్షేత్రాన్ని సర్వతీర్థమయమైన పవిత్ర సూక్ష్మబ్రహ్మాండంగా ప్రతిష్ఠిస్తాడు. దేవుని రూపం శాస్త్రీయ వైష్ణవ లక్షణాలతో—శంఖచక్రధారి, పీతాంబరధారి, కౌస్తుభభూషితుడు—భక్తరక్షకుడిగా, వేదాధారిత పవిత్రతకు నిలయంగా వర్ణించబడుతుంది. తదుపరి వార్షిక సేవకు విభిన్న ప్రాంతాల నుంచి భక్తుల సమాగమం, భాద్రపద ఉత్సవ సందర్భం, దర్శన-సేవల ద్వారా శుద్ధి కలుగుతుందని చెప్పబడుతుంది. ముఖ్యంగా బ్రహ్మోత్సవం—కన్యా మాసంలో బ్రహ్మదేవుడు ధ్వజారోహణ (జెండా ఎగరవేత) ఆచారాన్ని స్థాపించాడని, ఆ వార్షిక మహోత్సవానికి మనుష్యులు, దేవతలు, గంధర్వులు, సిద్ధులు, పండిత ద్విజులు సమకూరుతారని పేర్కొంటుంది. గంగా నదుల్లో శ్రేష్ఠమైనట్లు, విష్ణువు దేవుల్లో శ్రేష్ఠమైనట్లు, వేంకట క్షేత్రం క్షేత్రాల్లో ‘ఉత్తమోత్తమం’ అని పునఃపునః ఘనపరచబడుతుంది. చివర ఫలశ్రుతిలో భక్తితో ఈ మహిమను శ్రవణం చేయడం విష్ణులోకంలో ఉన్నత స్థితిని ప్రసాదిస్తుందని చెప్పి, శ్రీస్వామి-పుష్కరిణిని ప్రధాన తీర్థంగా, దాని సమీపంలో లక్ష్మీ ఆలింగనంతో దేవుడు వరప్రదంగా నివసిస్తున్నాడని వర్ణిస్తుంది.
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.