Adhyaya 16

ఈ అధ్యాయంలో వెఙ్కటాద్రిలో జలదానం (దాహార్తులకు నీరు అందించడం/నీటి ఏర్పాటుచేయడం)ను నిర్ణాయక ధర్మకర్మగా మహిమాపరచారు. శ్రీసూతుడు—దాహంతో ఉన్నవారికి ప్రత్యేకంగా నీరు ఇవ్వకపోవడం దుష్ట జన్మలకు దారి తీస్తుందని, వెఙ్కటాచలంలో చేసిన జలదానం అనేకగుణ ఫలితాన్ని ఇస్తుందని ఉపదేశిస్తాడు. ఇతిహాసంగా ఇక్ష్వాకువంశ రాజు హేమాంగుడు గోదానం, ధనదానం, యజ్ఞపోషణలో దాత అయినా “నీరు సులభంగా దొరుకుతుంది” అని భావించి జలదానాన్ని తక్కువగా చూశాడు. అతడు అపాత్రులకు గౌరవం ఇచ్చి, విద్యావంతులైన నియమశీల బ్రాహ్మణులను నిర్లక్ష్యం చేశాడు—పాత్రవివేక లోపం. ఫలితంగా అతడు క్రమంగా నీచ యోనుల్లో పడి, మిథిలాలో గృహగోధిక (ఇంటి బల్లి)గా జన్మించాడు. ఒకసారి ఋషి శ్రుతదేవుడు వచ్చినప్పుడు స్థానిక రాజు ఆయనను పూజించాడు. పాదప్రక్షాళనలోని పాదోదక బిందువులు బల్లిపై పడగానే ఆమెకు జాతిస్మరణం కలిగింది. హేమాంగుడు తన తప్పును ఒప్పుకున్నాడు. శ్రుతదేవుడు—వెఙ్కటాద్రిలో జలదానం చేయకపోవడం, అపాత్రదానం చేయడం ఇవే కారణమని వివరించాడు. పుణ్యసంక్రమణతోను జలస్పర్శ పవిత్రతతోను ఋషి అతడిని పశుయోనిలోనుండి విముక్తి చేసి, స్వర్గారోహణం, తరువాత రాజజన్మ, చివరికి విష్ణుసాయుజ్యాన్ని పొందేలా చేశాడు. ముగింపులో వెఙ్కటాద్రి పవిత్రతను, జలదానం విష్ణులోకప్రదమని మళ్లీ స్థాపిస్తారు।