Adhyaya 10

ఈ అధ్యాయంలో వేంకటాచలంలో రాజ్యాధికార ధర్మబద్ధత, పవిత్రస్థల ఆవిష్కరణ, పూజావిధాన స్థాపన పరస్పరం మిళితమై వర్ణించబడతాయి. మొదట తోండమాన్ రాజ్యారోహణం జరుగుతుంది; పద్మసరస్సు కీర్తన-స్మరణ-స్నానాల ద్వారా పుణ్యప్రదం, సమృద్ధిదాయకం అని చెప్పబడుతుంది. అదే సమయంలో అరణ్యవాసుల నాయకుడు వసు తేజోమయ వరాహభగవానుని దర్శించి, ఆయన వల్మీకంలో ప్రవేశించి—గోక్షీరంతో వల్మీకాన్ని శుద్ధి చేయమని, శిలాపీఠంపై ఉన్న విగ్రహాన్ని గుర్తించి పైకి తీసి ప్రతిష్ఠించమని, వైఖానస ఆచార్యులతో నిత్యారాధన స్థాపించమని ఉపదేశిస్తాడు. తోండమాన్‌కు స్వప్నంలో బిలమార్గం (సురంగ మార్గం) సూచన లభిస్తుంది; పల్లవచిహ్నాల వంటి దివ్య సంకేతాలను అనుసరించి ప్రాకారాలు, గోపురద్వారాలు నిర్మించి రక్షణ ఏర్పాట్లు చేస్తాడు. చింతచెట్టు, సంపెంగ చెట్టు దేవసన్నిధి గుర్తులుగా శాశ్వతంగా కాపాడాలని ఆజ్ఞ పొందుతాడు. తరువాత ఒక నైతిక-పాలనా పరీక్ష: రాజు సంరక్షణలో ఉన్న గర్భిణీ బ్రాహ్మణి నిర్లక్ష్యంతో మరణిస్తుంది; శ్రీనివాసుని ఆదేశంతో ‘అపమృత్యు నివారణ’గా ప్రసిద్ధమైన అష్టిసరస్సులో స్నానప్రాయశ్చిత్తం చేయగా ఆమె పునర్జీవిస్తుంది. కుర్వగ్రామ కుంభకారుడు భీముడు సరళభక్తితో చిన్న నైవేద్యాలు సమర్పించినా భగవంతుడు స్వీకరిస్తాడు; రాజు దర్శనానికి వచ్చినప్పుడు భీముడు భార్యతో కలిసి వైకుంఠాన్ని పొందుతాడు. చివరికి తోండమాన్ వారసత్వాన్ని ఏర్పాటు చేసి తపస్సు చేసి, భగవద్దర్శనం పొంది సారూప్యమూ విష్ణుపదమూ పొందుతాడు. ఫలశ్రుతిలో శ్రద్ధతో శ్రవణ-పఠనం చేసినవారికి ఉత్తమ ఫలాలు కలుగుతాయని చెప్పబడింది.