Adhyaya 8

అధ్యాయం 8లో సావర్ణి—ఋషులు, దేవతలు హింసాత్మక యజ్ఞాచారాలను నియంత్రించినప్పటికీ అవి మళ్లీ ఎందుకు ప్రబలుతాయి? శాశ్వతమైన శుద్ధధర్మం ప్రాచీనులలోనూ తరువాతివారిలోనూ ఎలా విపరీతమవుతుంది? అని ప్రశ్నిస్తాడు. స్కందుడు—కాలప్రభావం వివేకాన్ని కలుషితం చేస్తుంది; కామం, క్రోధం, లోభం, మానం వంటి వికారాలు పండితుల నిర్ణయశక్తినీ క్షీణింపజేస్తాయి. సాత్త్వికులు, క్షీణవాసనులు మాత్రం అచలంగా నిలుస్తారని చెప్పాడు. తర్వాత హింస్రకర్మప్రవృత్తి పునరుద్భవానికి కారణం, అలాగే నారాయణుడు మరియు శ్రీమహిమను తెలియజేయడానికి స్కందుడు ఒక పురాతన ఇతిహాసాన్ని ప్రవేశపెడతాడు. శంకరాంశ తపస్వి దుర్వాసుడు సుగంధమాల ధరించిన ఒక దివ్యస్త్రీని కలుసుకుని ఆ మాలను పొందుతాడు. అనంతరం విజయయాత్రలో ఉన్న ఇంద్రుని చూసి, ఇంద్రుని నిర్లక్ష్యం మరియు రాగం వల్ల మాల ఏనుగుపై పెట్టబడుతుంది; అది పడిపడి తొక్కబడుతుంది. దుర్వాసుడు తీవ్రంగా గర్హించి శపిస్తాడు—ఇంద్రునికి త్రిలోకాధిపత్యాన్ని ప్రసాదించిన శ్రీ అతన్ని విడిచి సముద్రంలో లీనమవుతుంది; తపస్స్వి అధికారాన్ని అవమానించడం వల్ల శుభశక్తి నశిస్తుందని కారణబంధం స్థాపితమవుతుంది.