Adhyaya 7

ఈ అధ్యాయంలో కర్మఫలం, భక్తితో శుద్ధి, మోక్షగమనమనే ధార్మిక కథాక్రమం వివరించబడుతుంది. రాజు వసు ఒక అపరాధం వల్ల భూమిలో బంధింపబడినప్పుడు, త్ర్యక్షరీ భగవత్‌మంత్రాన్ని మనసులో నిరంతరం జపిస్తూ, కాలం–శాస్త్రానుసారం పంచకాల విధితో శ్రీహరిని తీవ్ర భక్తితో ఆరాధిస్తాడు. వాసుదేవుడు ప్రసన్నుడై గరుడునికి ఆజ్ఞాపించి భూమి చీలిక నుండి వసువును उद्धరింపజేసి ఉన్నత స్థితికి చేర్చుతాడు; దివ్య మధ్యవర్తి ద్వారా భగవదనుగ్రహం కార్యరూపం దాల్చినట్లు చూపుతుంది. వాక్యాపచారం/అవమానం ఘోర ఫలితాన్ని ఇస్తుందని చెప్పి, అయినా హరియొక్క ఏకాంత సేవ త్వరగా పావనంచేసి స్వర్గసౌఖ్యమూ గౌరవమూ ప్రసాదిస్తుందని వసువు దేవలోకంలో అనుభవిస్తాడు. తదుపరి పితృసంబంధిత అచ్చోదా ప్రసంగం, గుర్తింపు భ్రమ, పితృశాపం వస్తాయి—ఆ శాపమే క్రమబద్ధమైన విమోచన యోజనగా మారుతుంది: ద్వాపరయుగంలో భవిష్య జన్మలు, భక్తి-ఉత్కర్షం, పాంచరాత్ర విధానారాధన, చివరికి దివ్యలోకప్రాప్తి. ముగింపులో వసు భోగాలపై వైరాగ్యంతో రమాపతిని ధ్యానించి, యోగధారణతో దేవదేహాన్ని విడిచి సిద్ధయోగులకు ‘మోక్షద్వారం’గా వర్ణిత సూర్యమండలాన్ని చేరి, తాత్కాలిక దేవతల మార్గదర్శనంతో అద్భుత శ్వేతద్వీపాన్ని పొందుతాడు—గోలోక/వైకుంఠాభిలాషి భక్తులకు సీమాధామం. ‘శ్వేతముక్తులు’ అనగా ఏకాంతిక ధర్మంతో నారాయణారాధన చేసేవారని కూడా నిర్వచిస్తుంది.