Adhyaya 32

అధ్యాయం 32 వాసుదేవకేంద్రిత బోధను వక్త–శ్రోత పరంపరగా స్థిరపరుస్తుంది. స్కందుడు చెబుతాడు—నారదుడు ఈశానుని స్తుతించి శమ్యాప్రాసలోని వ్యాసాశ్రమానికి వెళ్లి జిజ్ఞాసువుకు ‘ఏకాంతిక ధర్మం’ను ఉపదేశిస్తాడు. ఆపై ఈ బోధ బ్రహ్మసభలో ప్రతిష్ఠింపబడుతుంది; దేవతలు, పితృదేవతలు, ఋషులు బోధన పొందుతారు; భాస్కరుడు (సూర్యుడు) నారదుడు ముందుగా నారాయణుని నుండి విన్నదే మళ్లీ వింటాడని చెప్పబడుతుంది. తదుపరి ఈ ఉపదేశ పరంపర వాలఖిల్యులలో, మేరుపర్వతంపై ఇంద్రుడితో కూడిన దేవసమూహంలో, అసితుని ద్వారా పితృలలో, అక్కడి నుంచి రాజు శాంతనువుకు, భీష్మునికి, చివరికి భారతయుద్ధాంతంలో యుధిష్ఠిరునికి చేరుతుంది. ఈ మహాత్మ్యాన్ని శ్రవణం చేయడం వల్ల మోక్షలక్ష్యమైన పరాభక్తి జనిస్తుంది; వాసుదేవుడు పరమకారణం, వ్యూహాలు మరియు అవతారాల వెనుకనున్న మూలస్రోతస్సు అని నిరూపించబడుతుంది. సాంద్ర ఫలశ్రుతిలో దీనిని పురాణకథాసారం, వేద–ఉపనిషత్తుల ‘రసం’, అలాగే సాంఖ్య–యోగ, పాంచరాత్ర, ధర్మశాస్త్రాల సారమని కీర్తిస్తుంది. మనశ్శుద్ధి, అమంగళనాశనం, ధర్మ–కామ–అర్థ–మోక్ష ఫలప్రాప్తి, వర్ణాశ్రమానుగుణ ఫలాలు, రాజులకు మరియు స్త్రీలకు శుభఫలాలు వాగ్దానం చేయబడతాయి. చివరగా సూతుడు పండిత శ్రోతలను ఏకైక వాసుదేవుని ఆరాధించమని ప్రేరేపించి, గోలోకాధిపతి, తేజోమయుడు, భక్త్యానందవర్ధకుడు అయిన వాసుదేవునికి నమస్కరించి ముగిస్తాడు।