Adhyaya 31

అధ్యాయము 31లో స్కందుడు వాసుదేవుని మహిమను, ధర్మతత్త్వాన్ని వివరించి చెప్పినదాన్ని విని నారదుని సందేహములు పూర్తిగా నశిస్తాయి. అతడు తపస్సును కొనసాగిస్తూ, ప్రతిదినం యథాకాలంలో జ్ఞానశ్రవణం చేయుదునని ప్రతిజ్ఞ చేస్తాడు. స్కందుడు చెప్పిన ప్రకారం నారదుడు వెయ్యి దివ్య సంవత్సరాలు తపస్సులో నిలిచి హరియొక్క ఉపదేశాన్ని సమయానుసారం వింటూ ఆధ్యాత్మిక ‘పక్వత’ను పొందుతాడు; అఖిలాత్ముడైన శ్రీకృష్ణునిపై అతని ప్రేమ మరింత ఘనమవుతుంది. ఉత్తమ భక్తిలో స్థితుడైన సిద్ధయోగిగా నారదుని గుర్తించిన నారాయణుడు లోకహితార్థం సంచరించి, సర్వత్ర ‘ఏకాంతధర్మం’ను ప్రచారం చేయమని ఆజ్ఞాపిస్తాడు. ఆపై నారదుడు విస్తృత స్తుతి చేస్తాడు—నారాయణ/వాసుదేవుడు జగన్నివాసుడు, యోగేశ్వరుడు, సాక్షి, గుణాతీతుడు, కర్తృత్వాతీతుడు, భయసంసారాల నుండి రక్షించే కరుణామయ శరణ్యుడు అని వర్ణిస్తాడు. దేహ-బంధు-ధనాసక్తి మోహమని చూపి, మరణకాలంలో కూడా భగవత్స్మరణం మోక్షదాయకమని చెప్పి, చివరికి ఏకనిష్ఠ ఆశ్రయం మరియు కృతజ్ఞత ధర్మాన్ని స్థాపిస్తాడు.