Adhyaya 22

ఈ అధ్యాయంలో నారాయణుడు నారదునికి వైష్ణవ గృహస్థజీవనాన్ని క్రమబద్ధంగా బోధిస్తాడు; అన్ని కర్తవ్యాలు కృష్ణ/వాసుదేవుని పట్ల అంకితభావంతో ఉండాలని చెప్పబడుతుంది. స్నాతకుడు గృహానికి తిరిగివచ్చి గురుదక్షిణ సమర్పించి, శాస్త్రసమ్మతమైన సామాజికంగా ఆమోదిత వివాహం ద్వారా గృహస్థాశ్రమంలో ప్రవేశించుట మొదట వివరించబడుతుంది. తదుపరి నిత్యకర్మలు—స్నానం, సంధ్యావందనం, జపం, హోమం, స్వాధ్యాయం, విష్ణుపూజ, తర్పణం, వైశ్వదేవం, అతిథి సత్కారం—నిర్దేశించబడతాయి. అహింస, మద్యాది మత్తుపదార్థాలు మరియు జూదం వర్జనం, వాక్కు-ఆచరణలో నియమం, సాధు-భాగవత సాంగత్యం కోరడం మరియు శోషక/అస్థిరత కలిగించే సాంగత్యాన్ని దూరం పెట్టడం వంటి నైతిక నియమాలు చెప్పబడతాయి. శుచిత్వం, సామాజిక-ఆచార జాగ్రత్తలలో శ్రాద్ధ నియమాలు (తక్కువ ఆహ్వానితులు, శాకాహార నైవేద్యం, అహింసకు ప్రాధాన్యం) మరియు దేశ–కాల–పాత్ర త్రయం వివరించబడుతుంది. తీర్థాలు, నదులు, పుణ్యకాలాలు—అయనం, విషువం, గ్రహణం, ఏకాదశి/ద్వాదశి, మన్వాది/యుగాది, అమావాస్య, పౌర్ణమి, అష్టక, జన్మనక్షత్రాలు, ఉత్సవదినాలు—ప్రస్తావించబడతాయి. ‘సత్పాత్ర’ అనగా విష్ణువు భావనాత్మకంగా నివసిస్తున్నాడని భావించే భక్తుడు; దేవాలయాలు, జలాశయాలు, ఉద్యానాలు, అన్నదానం వంటి ప్రజాహిత వైష్ణవ కార్యాలు ప్రశంసించబడతాయి. చివరగా స్త్రీధర్మం సంక్షేపంగా—పతివ్రత ఆదర్శం, విధవ భక్తినిష్ఠ, ప్రమాదకరమైన ఏకాంత పరిస్థితుల నివారణ—గృహస్థ నియమాల పరిధిలో నైతిక మార్గదర్శకంగా చెప్పబడుతుంది.