Adhyaya 20

అధ్యాయం 20లో నారదుడు ప్రభువు ఆమోదించిన “ఏకాంత” ధర్మాన్ని—వాసుదేవునికి ఎల్లప్పుడూ ప్రీతికరమైన మార్గాన్ని—అడుగుతాడు. శ్రీనారాయణుడు నారదుని శుద్ధ సంకల్పాన్ని ప్రశంసించి, ఈ బోధ సనాతనమని చెప్పి, లక్ష్మీతో కూడిన ఈశ్వరునిపై అనన్య భక్తియే ఏకాంతిక-ధర్మమని నిర్వచిస్తాడు; అది స్వధర్మం, జ్ఞానం, వైరాగ్యంతో బలపడుతుందని వివరిస్తాడు. అనంతరం నారదుడు స్వధర్మ లక్షణాలు మరియు సంబంధిత నియమాలను అడుగుతాడు; నారాయణుడే సమస్త శాస్త్రాల మూలమని అంగీకరిస్తాడు. తదుపరి ధర్మాన్ని రెండు స్థాయిలలో వివరిస్తారు—(1) సమస్త మనుషులకు సాధారణ గుణాలు: అహింస, ద్వేషరాహిత్యం, సత్యం, తపస్సు, అంతః-బాహ్య శౌచం, అస్తేయం, ఇంద్రియనిగ్రహం, మద్యాది దోషాలు మరియు దురాచార నివారణ, యమాలతో కూడిన ఏకాదశీ ఉపవాసం, హరి జన్మోత్సవాది పర్వాల ఆచరణ, సరళత, సజ్జన సేవ, అన్నదానం, భక్తి. (2) వర్ణానుసార కర్తవ్యాలు—బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్రుల కర్మలు, జీవికా నియమాలు, ఆపద్భావంలో ఆచరణ. సత్సంగం మోక్షదాయకమని చెప్పి దుష్టసంగాన్ని హెచ్చరిస్తారు; సాధువులు, బ్రాహ్మణులు, గోవులను హింసించిన ఫలితాలు ఘోరమని తెలిపి, వారిని తీర్థసమాన పవిత్ర విలువస్థానాలుగా చూపుతారు. చివరలో ఆశ్రమధర్మాల వైపు మార్పు సూచించబడుతుంది।