Adhyaya 2

ఈ అధ్యాయం దివ్యాధికార ప్రకటనగా ప్రారంభమవుతుంది. స్కందుడు—ఈ ప్రశ్న అత్యంత గంభీరమైనది; కేవలం తర్కంతో నిర్ణయించలేము, వాసుదేవుని అనుగ్రహంతోనే చెప్పగలమని అంటాడు. అనంతరం భారతయుద్ధం తరువాత యుధిష్ఠిరుడు అచ్యుతధ్యానంలో లీనమైన భీష్ముని అడుగుతాడు—నాలుగు పురుషార్థాల సిద్ధికి అన్ని వర్ణాశ్రమాలవారు ఏ దేవుణ్ని పూజించాలి, తక్కువ కాలంలో నిర్విఘ్నంగా విజయము ఎలా లభిస్తుంది, స్వల్ప పుణ్యంతో కూడా మహత్తర స్థానం ఎలా పొందగలం. కృష్ణుని ప్రేరణతో భీష్ముడు “శ్రీ-వాసుదేవ-మాహాత్మ్యం” బోధిస్తాడు; నారదుడు దానిని కురుక్షేత్రం, కైలాసం ద్వారా పరంపరగా స్థాపిస్తాడు. సిద్ధాంతం—వాసుదేవుడు/కృష్ణుడే పరబ్రహ్మ; నిష్కాములు, సకాములు ఇద్దరికీ ఆయన ఆరాధ్యుడు, తమ తమ ధర్మంలో నిలిచి భక్తితో అందరూ ఆయనను ప్రసన్నం చేయగలరు. వేదకర్మలు, పితృకర్మలు, లోకకర్మలు కృష్ణసంబంధం లేకుండా చేస్తే అవి క్షయశీలమైనవి, పరిమితమైనవి, దోష-విఘ్నాలకు లోనవుతాయి; కానీ కృష్ణప్రీతికోసం చేసిన కర్మలు ఫలితంలో ‘నిర్గుణ’ ప్రభావంతో మహత్తరమైన, అక్షయమైన ఫలాన్ని ఇస్తాయి, మరియు భగవద్‌శక్తి విఘ్నాలను శమింపజేస్తుంది. చివరలో ఒక ఇతిహాస సూచన—నారదుడు బదరీాశ్రమంలో నర-నారాయణులను దర్శించి వారి నిత్యకర్మల నియమాన్ని చూసి ప్రశ్నించటం, తదుపరి సంభాషణకు పీఠిక అవుతుంది.