Adhyaya 18
ఈ అధ్యాయంలో స్కందుడు తెలిపిన గాఢమైన తత్త్వోపదేశం వస్తుంది. భగవాన్ నారదునితో—దత్తమైన దర్శనం నిత్య-ఏకాంతిక భక్తి, వినయం, అహంకారరాహిత్యం వల్ల లభిస్తుందని; దానికి ఆధారంగా అహింస, బ్రహ్మచర్యం, స్వధర్మపాలన, వైరాగ్యం, ఆత్మజ్ఞానం, సత్సంగం, అష్టాంగయోగం, ఇంద్రియనిగ్రహం వంటి నియమాలు అవసరమని చెప్పుతాడు. వాసుదేవుడు తన స్వరూపాన్ని అనేక విధాలుగా ప్రకటిస్తాడు—కర్మఫలదాతగా, అంతర్యామిగా; వైకుంఠంలో లక్ష్మీతో కూడిన చతుర్భుజ ప్రభువుగా పరిషదులతో; అలాగే శ్వేతద్వీప భక్తులకు కాలకాలాలకు దర్శనమిచ్చేవాడిగా. తరువాత అవతారతత్త్వ కాలక్రమం విస్తరిస్తుంది—బ్రహ్మసృష్టి, జగద్వ్యవస్థకు శక్తిప్రదానం, మరియు రాబోయే అవతారాలు: వరాహ, మత్స్య, కూర్మ, నరసింహ, వామన, కపిల, దత్తాత్రేయ, ఋషభ, పరశురామ, రామ, రాధా-రుక్మిణీలతో కృష్ణ, వ్యాస, అధర్మశక్తులను మోహింపజేయు యుక్తిగా బుద్ధ, కలియుగంలో ధర్మస్థాపనార్థం ఒక జన్మ, చివరికి కల్కి. వేదాధారిత ధర్మం క్షీణించినప్పుడల్లా తాను పునఃప్రకటిస్తానని భగవాన్ ప్రతిజ్ఞ చేస్తాడు. వరంగా నారదుడు నిరంతరం భగవద్గుణగానోత్సాహాన్ని కోరుతాడు; భగవాన్ వీణను ప్రసాదించి బదరీకి వెళ్లి ఆరాధించమని ఆజ్ఞాపించి, సత్సంగం మరియు శరణాగతి బంధవిమోచనకు నిర్ణాయక మార్గాలని బోధిస్తాడు. చివరికి నారదుడు శ్వేతద్వీపం గుండా మేరు, గంధమాదనాలను చేరి విస్తారమైన బదరీ ప్రాంతం వైపు భక్తియాత్ర కొనసాగిస్తాడు.
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.