Adhyaya 17
ఈ అధ్యాయంలో స్కందుడు సర్వవ్యాపకమైన, మనసును ముంచెత్తే దివ్యప్రకాశాన్ని వర్ణిస్తాడు—అది అక్షరబ్రహ్మమై సత్-చిత్-ఆనంద లక్షణమని చెప్పబడింది. యోగసిద్ధులు వాసుదేవుని కృపతో షట్చక్రాలను అతిక్రమించి ఆ పరమతత్త్వాన్ని దర్శిస్తారని పేర్కొంటాడు. తర్వాత కథనం నారదునికి కలిగిన అద్భుత ధామదర్శనానికి మారుతుంది—రత్ననిర్మిత మందిరం, మణిమయ స్తంభాలతో ప్రకాశించే సభామండపం. అక్కడ నారదుడు కృష్ణుడు/నారాయణుడిని నిర్గుణ ప్రభువుగా దర్శిస్తాడు—పరమాత్మ, పరబ్రహ్మ, విష్ణు, భగవాన్ అనే అనేక నామాలతో గుర్తింపబడినవాడు. ఆయన యౌవనసౌందర్యం, కిరీటం-ఆభరణాలు, కమలనేత్రాలు, చందనసువాసన, శ్రీవత్సచిహ్నం, వేణువు, అలాగే రాధా తదితర పూజ్యుల సాన్నిధ్యం; గుణాల వ్యక్తిరూపాలు మరియు దివ్యాయుధాల ఉనికిని కూడా వర్ణిస్తారు. చివరికి నారదుడు సాష్టాంగ నమస్కారం చేసి స్తుతి చేస్తూ—శుద్ధి, మోక్షాలకు ఇతర మార్గాలకన్నా భక్తియే శ్రేష్ఠమని ప్రకటించి, అచంచల భక్తిని వరంగా కోరుతాడు. స్కందుడు ప్రభువు అమృతసమానమైన వాక్యాలతో కృపాపూర్వకంగా ప్రత్యుత్తరం ఇచ్చినట్లు ఉపసంహరిస్తాడు.
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.