Adhyaya 16

ఈ పదహారవ అధ్యాయంలో స్కందుడు నారదుని దివ్య దర్శనమయమైన గోలోకయాత్రను వర్ణిస్తాడు. మేరుపర్వతం నుండి నారదుడు శ్వేతద్వీపాన్ని, అక్కడి విముక్త భక్తులను (శ్వేతముక్తులను) దర్శిస్తాడు. వాసుదేవునిపై మనస్సు స్థిరపరచగానే అతడు క్షణంలోనే దివ్య ప్రాంతానికి చేరుతాడు; అక్కడ భక్తులు అతని ఏకాంతిక భక్తిని గుర్తించి, కృష్ణుని ప్రత్యక్ష దర్శనం పొందాలనే అతని కోరికను గౌరవిస్తారు. కృష్ణుని అంతఃప్రేరణతో నడిచే ఒక శ్వేతముక్తుడు నారదుని ఆకాశమార్గంలో నడిపిస్తాడు—దేవధామాలను దాటి, సప్తర్షులు ధ్రువుని మించి, మహర్లోక-జనలోక-తపోలోకాలను అధిగమించి, బ్రహ్మలోకాన్ని కూడా దాటి, సృష్టి యొక్క ‘ఎనిమిది ఆవరణాలు’ (తత్త్వావరణాలు) మించిన తరువాత. అప్పుడు నారదుడు తేజోమయమైన అపూర్వ గోలోకాన్ని చేరుతాడు—విరజా నది, రత్నతీరాలు, కల్పవృక్షాలు, అనేక ద్వారాలతో కోటసమ వైభవం అక్కడ ప్రకాశిస్తుంది. తదుపరి సువాసన కుంజాలు, దివ్య జంతువులు, రాసమండపాలు, ఆభరణాలతో అలంకరించబడిన అనేక గోపికలు, రాధా-కృష్ణుల ప్రియ క్రీడాభూమి అయిన దివ్య వృందావనం విస్తారంగా వర్ణించబడుతుంది. చివరికి నారదుడు అనేక పొరల ద్వారాలు, పేరుగల ద్వారపాలకులతో కూడిన కృష్ణుని అద్భుత మందిరసముదాయానికి చేరి, అనుమతితో ప్రవేశించి, లోపల అపార తేజస్సును దర్శిస్తాడు—ప్రత్యక్ష దర్శనం సమీపమని సూచిస్తూ, భక్తి అర్హత మరియు దైవప్రేరిత మార్గదర్శనం ఎంత ముఖ్యమో ఈ అధ్యాయం తెలియజేస్తుంది.