Adhyaya 15

ఈ అధ్యాయంలో వాసుదేవుని స్తుతి బహువక్తృక స్తోత్రచక్రంగా విస్తరిస్తుంది. బ్రహ్మ, శంకరుడు, ధర్ముడు, ప్రజాపతులు, మనువులు, ఋషులు, అలాగే ఇంద్రుడు, అగ్ని, మరుతులు, సిద్ధులు, రుద్రులు, ఆదిత్యులు, సాధ్యులు, వసువులు, చారణులు, గంధర్వ-అప్సరసలు, సముద్రుడు, దివ్య పరిచారకులు, ఇంకా సావిత్రి, దుర్గ, నదులు, భూమి, సరస్వతి వంటి వ్యక్త శక్తులు—అందరూ పరస్పరపూరక వాదనలతో వాసుదేవుని పరమత్వాన్ని ప్రతిపాదిస్తారు. ప్రధాన భావాలు: స్థిరమైన భోగం మరియు మోక్షానికి నిర్ణాయకం భక్తియే; భక్తి లేని కేవలం పుణ్యాధారిత కర్మకాండ పరిమిత ఫలమే ఇస్తుంది. వాసుదేవుడు మాయకూ కాలానికీ అతీతుడైన సర్వనియంత, ఆయనతో సంబంధం వల్ల సామాజికంగా అంచున ఉన్నవారికీ ఉన్నత స్థితి లభిస్తుందనే సమావేశ భావం కూడా స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. తర్వాత కథలో ప్రత్యక్ష ఫలితం—వాసుదేవుడు దేవతలను అనుగ్రహించి, శ్రీ దేవి వారికి కటాక్షం చేయమని ఆదేశిస్తాడు; దాంతో త్రిలోకాల్లో సంపద మళ్లీ స్థాపితమవుతుంది. సముద్రనిధి నుండి దానాలు, ఐశ్వర్య ప్రవాహాలు విస్తరిస్తాయి. చివర ఫలశ్రుతి: ఈ వృత్తాంతాన్ని శ్రవణం/పఠనం చేయడం గృహస్థులకు సంపదను, సన్యాసులకు ఇష్టసిద్ధిని ఇస్తుంది; భక్తి, జ్ఞానం, వైరాగ్యాలు పరిపక్వమవుతాయి.