Adhyaya 7

Verse 1

। सूत उवाच । एवं ध्यायमानेन जलमाविश्य काम्यया । सृष्टं संध्याद्वयं तच्च दृश्यतेऽद्यापि वै द्विजाः

సూతుడు పలికెను—ఇలా ధ్యానించుచూ, కామ్య సంకల్పంతో జలములో ప్రవేశించి, రెండు సంధ్యలను సృష్టించెను; ఓ ద్విజులారా! అది నేటికీ దర్శనమగుచున్నది.

Verse 2

ततो देवगणाः सर्वे सृष्टास्तेन महात्मना । वैमानिकाश्च ये केचिन्नक्षत्राणि ग्रहास्तथा

అనంతరం ఆ మహాత్ముడు సమస్త దేవగణములను సృష్టించెను; అలాగే వైమానికులైన దివ్యసత్త్వములు, నక్షత్రములు మరియు గ్రహములును సృష్టించెను.

Verse 3

मनुष्योरगरक्षांसि वीरुधो वृक्षसंयुताः । सप्तर्षयो ध्रुवाद्याश्च ये चान्ये गगनेचराः

మనుష్యులు, నాగులు, రాక్షసులు పుట్టిరి; లతలతో కూడిన వృక్షాలు, ఔషధులు కూడా ప్రాదుర్భవించెను. సప్తర్షులు, ధ్రువాది మరియు ఇతర గగనచరులు కూడ జన్మించిరి.

Verse 4

एवं हि भगवान्सृष्ट्वा विश्वामित्रः स मन्युमान् । स्वकीयेष्वथ कृत्येषु योजयामास तांस्ततः

ఇలా సృష్టి చేసిన తరువాత, క్రోధసంకల్పంతో నిండిన భగవాన్ విశ్వామిత్రుడు వారిని తనే నిర్ణయించిన కార్యాలలో నియోగించెను.

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु द्वौ सूर्यो युगपद्दिवि । उदितौ रात्रिनाथौ च जाताश्च द्विगुणा ग्रहाः । द्विगुणानि च भान्येव सह सप्तर्षिभिर्द्विजाः

అదే సమయంలో ఆకాశంలో ఒకేసారి రెండు సూర్యులు ఉదయించిరి; రాత్రినాథులు—రెండు చంద్రులూ ప్రాదుర్భవించిరి. గ్రహములు ద్విగుణమయ్యెను; ప్రకాశించే నక్షత్రములూ అలాగే, ఓ ద్విజులారా, సప్తర్షులతో కూడ ద్విగుణంగా కనబడెను.

Verse 6

एवं वियति ते सर्वे स्पर्द्धमानाः परस्परम् । दृश्यंते द्विगुणीभूता जनविभ्रमकारकाः

ఇలా ఆకాశంలో వారు అందరూ పరస్పరం పోటీ పడుతున్నట్లుగా ద్విగుణమై దర్శనమిచ్చిరి; జనులను మోహింపజేసిరి.

Verse 7

एतस्मिन्नन्तरे शक्रः सह सर्वेर्दिवालयैः । जगाम तत्र यत्रास्ते भगवान्कमलासनः

ఇంతలో శక్రుడు (ఇంద్రుడు) సమస్త దివ్యలోకవాసులతో కలిసి, కమలాసన భగవాన్ (బ్రహ్మ) నివసించుచున్న స్థలమునకు వెళ్లెను.

Verse 8

प्रोवाचाथ प्रणम्योच्चैः कृतांजलिपुटः स्थितः । स्तुतिं कृत्वा सुरैः सार्धं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः

అప్పుడు అతడు గట్టిగా పలికెను—వినయంగా ప్రణమించి, కరజోడించి నిలిచి. దేవులతో కలిసి వేదోక్త స్తవనాలతో స్తుతి చేసి, ఓ ద్విజులారా, ఇలా అన్నాడు।

Verse 9

सृष्टिः कृता सुरश्रेष्ठ विश्वामित्रेण सांप्रतम् । मनुष्ययक्षसर्पाणां देवगंधर्वरक्षसाम्

ఓ దేవశ్రేష్ఠా! విశ్వామిత్రుడు ఇప్పుడే కొత్త సృష్టిని సృష్టించాడు—మనుష్యులు, యక్షులు, సర్పులు, దేవులు, గంధర్వులు, రాక్షసులు।

Verse 10

तस्माद्वारय तं गत्वा स्वयमेव पितामह । यावन्न व्याप्यते सर्वं तत्सष्ट्येदं चराचरम्

కాబట్టి, ఓ పితామహా (బ్రహ్మా)! మీరు స్వయంగా వెళ్లి అతనిని ఆపండి; ఈ చరాచర జగత్తు ఆ (కొత్త) సృష్టితో పూర్తిగా వ్యాపించకముందే।

Verse 11

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तेनैव सहितो विधिः । गत्वोवाच जगन्मित्रं विश्वामित्रं मुनीश्वरम्

ఆ మాటలు విని విధాత బ్రహ్మా అతనితో కలిసి వెళ్లి, జగన్మిత్రుడైన మునీశ్వర విశ్వామిత్రుని ఉద్దేశించి పలికెను।

Verse 12

निवृत्तिं कुरु विप्रर्षे सांप्रतं वचनान्मम । सृष्टैर्यावन्न नश्यंति सर्वे देवाः सवासवाः

ఓ విప్రశ్రేష్ఠా! నా వచనముచే ఇప్పుడే విరమించు; ఈ సృష్టి కారణంగా ఇంద్రుడుతో కూడిన సమస్త దేవతలు నశించకముందే।

Verse 13

विश्वामित्र उवाच । अनेनैव शरीरेण त्रिशंकुर्नृपसत्तमः । यदि गच्छति ते लोके तत्सृष्टिं न करोम्यहम्

విశ్వామిత్రుడు పలికెను—శ్రేష్ఠ రాజైన త్రిశంకు ఈ శరీరంతోనే నీ లోకానికి వెళితే, నేను ఆ కొత్త సృష్టిని చేయను.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । एष गच्छतु भूपालो मया सह त्रिविष्टपम् । अनेनैव शरीरेण त्वत्प्रसादान्मुनीश्वर

బ్రహ్ముడు పలికెను—మునీశ్వరా, నీ ప్రసాదంతో ఈ రాజు ఈ శరీరంతోనే నాతో కలిసి త్రివిష్టపం (స్వర్గం)కు వెళ్లుగాక.

Verse 15

विरामं कुरु सृष्टेस्त्वं नैतदन्यः करिष्यति । न कृतं केनचिल्लोके तत्कर्म भवता कृतम्

ఇప్పుడు నీ సృష్టిక్రియకు విరామం ఇవ్వు; ఇది మరెవ్వరూ చేయలేరు. లోకంలో ఎవరూ చేయని కార్యాన్ని నీవే చేసితివి.

Verse 17

तथाऽक्षयास्तु मे देव सृष्टिस्तव प्रसादतः । या कृता न करिष्यामि भूयो ऽन्यां पद्मसंभव

అలాగే కావుగాక, దేవా! నీ కృపవల్ల నా సృష్టి అక్షయంగా నిలిచుగాక. పద్మసంభవా, సృష్టించినదాని తరువాత నేను మరొక సృష్టి చేయను.

Verse 18

व्रह्मोवाच । भविष्यति ध्रुवा विप्र सृष्टिर्या भवता कृता । परं सर्वेषु कृत्येषु यज्ञार्हा न भविष्यति

బ్రహ్ముడు పలికెను—విప్రా, నీవు చేసిన సృష్టి నిశ్చయంగా ధృవంగా నిలుస్తుంది; కానీ అన్ని ధర్మకృత్యాలలో అది యజ్ఞార్హం (ఆహుతి స్వీకరించదగినది) కాదు.

Verse 19

एवमुक्त्वा समादाय त्रिशंकुं प्रपितामहः । ब्रह्मलोकं गतो हृष्टो मुनिस्तत्रैव संस्थितः

ఇట్లు పలికి ప్రపితామహుడు త్రిశంకువును తీసుకొని హర్షంతో బ్రహ్మలోకమునకు వెళ్లెను; ముని అక్కడనే స్థిరముగా నిలిచెను।