Adhyaya 6

Verse 1

। सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य त्रिशंकोर्मुनिपुंगवः । विश्वामित्रोऽब्रवीद्वाक्यं किंचिल्लज्जासमन्वितः

సూతుడు పలికెను—త్రిశంకువు మాటలు విని మునిశ్రేష్ఠుడు విశ్వామిత్రుడు కొంత లజ్జతో కూడిన మాటను ప్రత్యుత్తరంగా పలికెను.

Verse 2

मा विषादं महीपाल विषयेऽत्र करिष्यसि । अनेनैव शरीरेण त्वां नयिष्याम्यहं दिवम्

హే మహీపాలా! ఈ విషయంలో విషాదపడకుము. ఈ శరీరంతోనే నేను నిన్ను స్వర్గానికి నడిపించెదను.

Verse 3

तत्तत्कर्म करिष्यामि स्वर्गार्थे नृपसत्तम । तवाभीष्टं करिष्यामि किं वा यास्यामि संक्षयम्

హే నృపశ్రేష్ఠా! స్వర్గార్థముగా అవసరమైన కార్యములన్నిటిని నేను చేయుదును. నీ అభీష్టాన్ని నెరవేర్చుదును; లేకపోతే ఆ ప్రయత్నంలోనే నశించుదును.

Verse 4

एवमुक्त्वा परं कोपं कृत्वोपरि दिवौकसाम् । उवाच च ततो रौद्रं प्रत्यक्षं तस्य भूपतेः

ఇట్లు పలికి ఆయన స్వర్గవాసులపై ఘోర కోపమును రేపి, ఆ రాజు సమక్షంలోనే ప్రత్యక్షంగా భయంకరమైన మాటలను పలికెను.

Verse 5

यथा मया द्विजत्वं हि स्वयमेवार्जितं बलात् । तथा सृष्टिं करिष्यामि स्वकीयां नात्र संशयः

నేను తపోబలంతో స్వయంగా ద్విజత్వాన్ని సంపాదించినట్లే, అలాగే నా స్వకీయ సృష్టిని నేను సృజించెదను—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 6

ततस्तं स समालोक्य शंकरं शशिशेखरम् । प्रणम्य विधिवद्भक्त्या स्तुतिं चक्रे महामुनिः

అప్పుడు మహాముని చంద్రశేఖరుడైన శంకరుని దర్శించి, విధివిధానంగా భక్తితో నమస్కరించి స్తోత్రం రచించాడు।

Verse 7

विश्वामित्र उवाच । जय देव जयाचिंत्य जय पार्वतिवल्लभ । जय कृष्ण जगन्नाथ जय कृष्ण जगद्गुरो

విశ్వామిత్రుడు పలికెను—జయ దేవా, జయ అచింత్యా, జయ పార్వతీవల్లభా। జయ కృష్ణా జగన్నాథా, జయ కృష్ణా జగద్గురో।

Verse 8

जयाचिंत्य जयामेय जयानंत जयाच्युत । जयामर जयाजेय जयाव्यय सुरेश्वर

జయ అచింత్యా, జయ అమేయా, జయ అనంతా, జయ అచ్యుతా. జయ అమరా, జయ అజేయా, జయ అవ్యయా—హే సురేశ్వరా।

Verse 9

जय सर्वग सर्वेश जय सर्वसुराश्रय । जय सर्वजनध्येय जय सर्वाघनाशन

జయ సర్వగ, జయ సర్వేశ, జయ సమస్త దేవతల ఆశ్రయా. జయ సర్వజనధ్యేయా, జయ సర్వపాపనాశనా।

Verse 10

त्वं धाता च विधाता च त्वं कर्ता त्वं च रक्षकः । चतुर्विधस्य देवेश भूतग्रामस्य शंकर

హే దేవేశ శంకరా, నీవే ధాతవు, నీవే విధాతవు; నీవే కర్తవు, నీవే రక్షకుడు. చతుర్విధ భూతసమూహానికి నీవే అధిపతి।

Verse 11

यथा तिलस्थितं तैलं यथा दधिगतं घृतम् । तथैवाधिष्ठितं कृत्स्नं त्वया गुप्तेन वै जगत्

నువ్వు గుప్తంగా ఉన్నప్పటికీ, నువ్వే సమస్తాన్ని ఆధారంగా నిలుపుతున్నావు; నువ్వు నువ్వే అంతటా వ్యాపించివున్నావు—నువ్వు తిలలో నూనె, పెరుగులో నెయ్యిలా అంతర్లీనంగా ఉన్నావు.

Verse 12

त्वं ब्रह्मा त्वं हृषीकेशस्त्वं शक्रस्त्वं हुताशनः । त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमिन्दुस्त्वं दिवाकरः

నీవే బ్రహ్మ; నీవే హృషీకేశుడు; నీవే శక్రుడు (ఇంద్రుడు); నీవే హుతాశనుడు (అగ్ని). నీవే యజ్ఞం; నీవే వషట్కారం; నీవే ఇందువు (చంద్రుడు); నీవే దివాకరుడు (సూర్యుడు).

Verse 13

अथवा बहुनोक्तेन किं स्तवेन तव प्रभो । समासादेव वक्ष्यामि विभूतिं श्रुतिनोदिताम्

లేదా, హే ప్రభూ! విస్తారమైన స్తోత్రంతో ఏమి ప్రయోజనం? వేదశ్రుతులు ప్రకటించిన నీ విభూతిని నేను సంక్షేపంగా చెప్పుదును.

Verse 14

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु स्थावरं जंगमं विभो । तत्सर्वं भवता व्याप्तं काष्ठं हव्यभुजा यथा

హే విభో! మూడు లోకాలలో ఉన్న స్థావరమో జంగమమో ఏదైనా, అది అంతా నీవే వ్యాపించి ఉన్నావు—కట్టెలో హవ్యభుజుడు (అగ్ని) అంతర్లీనంగా ఉన్నట్లుగా.

Verse 15

श्रीभगवानुवाच । परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते वरं प्रार्थय सन्मुने । यत्ते हृदि स्थितं नित्यं सर्वं दास्याम्यसंशयम्

శ్రీభగవానుడు పలికెను—నేను నీపై పూర్తిగా ప్రసన్నుడనయ్యాను; నీకు మంగళం కలుగుగాక. హే సన్మునీ! వరం కోరుకో; నీ హృదయంలో నిత్యం ఉన్నదంతా నేను నిస్సందేహంగా ప్రసాదిస్తాను.

Verse 16

विश्वामित्र उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश यदि देयो वरो मम । तन्मे स्यात्सृष्टिमाहात्म्यं त्वत्प्रसादान्महेश्वर

విశ్వామిత్రుడు పలికెను—హే దేవేశా! నీవు ప్రసన్నుడవైతే, నాకు వరం ఇవ్వదలచితే, హే మహేశ్వరా! నీ ప్రసాదముచేత సృష్టి-మాహాత్మ్యమనే పవిత్ర వృత్తాంతం నాకు లభించుగాక.

Verse 17

एवमस्त्विति तं चोक्त्वा भगवान्वृषभध्वजः । सर्वैर्गणैः समायुक्तस्ततश्चादर्शनं गतः

అతనితో ‘ఏవమస్తు’ అని పలికి, వృషభధ్వజుడైన భగవాన్ శివుడు సమస్త గణములతో కూడి అదృశ్యమయ్యెను.

Verse 18

विश्वामित्रोऽपि तत्रैव स्थितो ध्यानपरायणः । चक्रे चतुर्विधां सृष्टिं स्पर्द्धया हंसगामिनः

విశ్వామిత్రుడు కూడా అక్కడే ధ్యాననిష్ఠుడై నిలిచెను; హంసగామి (బ్రహ్మ)తో స్పర్ధచేత చతుర్విధ సృష్టిని నిర్మించెను.