
ఈ అధ్యాయంలో పైజవనుడు గురువు వాక్యామృతాన్ని విన్నప్పటికీ తృప్తి కలగలేదని చెప్పి, తత్త్వ ‘భేద’ాల (వర్గీకరణల) విశద వివరణ కోరుతాడు. గాలవుడు పౌరాణికంగా నిర్దిష్టమైన ఒక గణనను చెప్పుతానని, దాని శ్రవణమే పాపవిమోచనానికి కారణమని ప్రతిజ్ఞ చేస్తాడు. తదనంతరం హరి/విష్ణువు యొక్క ఇరవై నాలుగు భక్తిరూపాల/నామాల క్రమబద్ధ జాబితా ఇవ్వబడుతుంది—కేశవ, మధుసూదన, సంకర్షణ, దామోదర, వాసుదేవ, ప్రద్యుమ్న మొదలుకొని కృష్ణ వరకు—ఇవి సంవత్సరమంతా ఆరాధించవలసిన ప్రమాణ సమూహంగా ప్రతిపాదించబడతాయి. ఈ మూర్తినామాలను తిథులు, వార్షిక చక్రం వంటి కాలవ్యవస్థతో అనుసంధానించి నియమిత భక్తి కార్యక్రమాన్ని సూచిస్తారు; అలాగే ఇరవై నాలుగు సంఖ్యకు సంబంధించిన ఇతర సమాంతర గణనలతో (ఉదా. అవతారాలు) సారూప్యాన్ని చూపుతారు. చివరికి ఏకాగ్ర భక్తితో నియతకాలంలో పూజిస్తే ధర్మ, అర్థ, కామ, మోక్ష అనే నాలుగు పురుషార్థాలు సిద్ధిస్తాయని, భక్తితో శ్రవణం లేదా పఠనం చేస్తే సృష్టిజీవుల పాలకుడైన హరి ప్రసన్నుడవుతాడని ఫలశ్రుతి చెబుతుంది.
Verse 1
पैजवन उवाच । एतान्भेदान्मम ब्रूहि विस्तरेण तपोधन । त्वद्वाक्यामृतपानेन तृषा नैव प्रशाम्यति
పైజవనుడు అన్నాడు— ఓ తపోధన! ఈ భేదాలను నాకు విస్తారంగా చెప్పుము. నీ వాక్యామృతాన్ని పానంచేసినా నా తృష్ణ శాంతించదు.
Verse 2
गालव उवाच । शृणु विस्तरतो भेदान्पुराणोक्तान्वदामि ते । याञ्छ्रुत्वा मुच्यतेऽवश्यं मनुजः सर्वकिल्बिषात्
గాలవుడు అన్నాడు— వినుము; పురాణాలలో చెప్పబడిన భేదాలను నేను నీకు విస్తారంగా వివరిస్తాను. వాటిని విన్న మనిషి తప్పక సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు.
Verse 3
पूर्वं तु केशवः पूज्यो द्वितीयो मधुसूदनः । संकर्षणस्तृतीयस्तु ततो दामोदरः स्मृतः
మొదట కేశవుడు పూజ్యుడు; రెండవది మధుసూదనుడు; మూడవది సంకర్షణుడు; ఆపై దామోదరుడు అని స్మరించబడెను.
Verse 4
पंचमो वासुदेवाख्यः षष्ठः प्रद्युम्नसंज्ञकः । सप्तमो विष्णुरुक्तश्चाष्टमो माधव एव च
ఐదవది వాసుదేవ అనే నామంతో; ఆరవది ప్రద్యుమ్న అనే సంజ్ఞతో; ఏడవది విష్ణువు అని చెప్పబడెను; ఎనిమిదవది నిజంగా మాధవుడు.
Verse 5
नवमोऽनंतमूर्त्तिश्च दशमः पुरुषोत्तमः । अधोक्षजस्ततः पश्चाद्द्वादशस्तु जनार्दनः
తొమ్మిదవ రూపం అనంతమూర్తి; పదవది పురుషోత్తముడు. తదుపరి అధోక్షజుడు, పన్నెండవది జనార్దనుడు అని చెప్పబడెను.
Verse 6
त्रयोदशस्तु गोविंदश्चतुर्दशस्त्रिविक्रमः । श्रीधरश्च पंचदशो हृषीकेशस्तु षोडशः
పదమూడవది గోవిందుడు; పద్నాలుగవది త్రివిక్రముడు. పదిహేనవది శ్రీధరుడు అని చెప్పబడెను; పదహారవది హృషీకేశుడు.
Verse 7
नृसिंहस्तु सप्तदशो विश्वयोनिस्ततः परम् । वामनश्च ततः प्रोक्त स्ततो नारायणः स्मृतः
పదిహేడవ రూపం నృసింహుడు; ఆపై విశ్వయోని. తరువాత వామనుడు అని ప్రకటించబడెను; అనంతరం నారాయణుడు స్మరింపబడెను.
Verse 9
पुंडरीकाक्ष उक्तस्तु ह्युपेंद्रश्च ततः परम् । हरिस्त्रयोविंशतिमः कृष्णश्चांत्य उदाहृतः
పుండరీకాక్షుడు అని చెప్పబడెను; ఆపై ఉపేంద్రుడు. ఇరవైమూడవది హరి; చివరిగా కృష్ణుడు అని ఉద్ఘాటించబడెను.
Verse 10
मूर्त्तयस्तिथिनान्म्यः स्युरेकादश्यः सदैव हि । संवत्सरेण पूज्यंते चतुर्विंश तिमूर्तयः
ఈ మూర్తులు తిథి-నామాలతో సంబంధించబడ్డవి; ముఖ్యంగా ఏకాదశీలు ఎల్లప్పుడూ (వాటికి) విశేష కాలములు. ఈ విధంగా సంవత్సరమంతా ఇరవై నాలుగు మూర్తులు పూజింపబడుతాయి.
Verse 11
देवावताराश्च तथा चतुर्विंशतिसंख्यकाः । मासा मार्गशिराद्याश्च मासार्द्धाः पक्षसंज्ञकाः
అదేవిధంగా దేవావతారాలు కూడా ఇరవై నాలుగు సంఖ్యగా లెక్కించబడుతాయి. మార్గశీర్షాది మాసాలు మరియు ‘పక్ష’ అనే అర్ధమాసాలు కూడా ఈ పవిత్ర క్రమంలో గణించబడుతాయి।
Verse 12
अधीशसहितान्नित्यं पूजयन्भक्तिमान्भवेत् । चतुर्विंशतिसंज्ञं च चतुष्टयमुदाहृतम्
అధీశ్వరునితో కలిసి నిత్యం వారిని పూజిస్తే భక్తిమంతుడవుతాడు. ఈ చతుష్టయము ‘ఇరవై నాలుగు’ అనే సంజ్ఞతో ప్రకటించబడింది.
Verse 13
एतच्चतुष्टयं नृणां धर्मकामार्थमोक्षदम् । यः शृणोति नरो भक्त्तया पठेद्वापि समाहितः
ఈ చతుష్టయం మనుష్యులకు ధర్మం, కామం, అర్థం, మోక్షం ప్రసాదిస్తుంది. భక్తితో వినేవాడు లేదా ఏకాగ్రచిత్తంతో పఠించేవాడు దాని ఫలాన్ని పొందుతాడు.
Verse 14
भूतसर्गस्य गोप्ताऽसौ हरिस्तस्य प्रसीदति
భూతసృష్టికి రక్షకుడైన ఆ హరి, అటువంటి వ్యక్తిపై ప్రసన్నుడవుతాడు.
Verse 244
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये शालिग्रामशिलासुमूर्त्त्युत्पत्तिवर्णनंनाम चतुश्चत्वारिंशदुत्तरद्वि शततमोध्यायः
ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలోని షష్ఠ నాగరఖండంలో—హాటకేశ్వరక్షేత్రమాహాత్మ్యం, శేషశాయీ ఉపాఖ్యానం, బ్రహ్మ-నారద సంభాషణ, చాతుర్మాస్యమాహాత్మ్యం అంతర్గతంగా—‘శాలిగ్రామశిలా శుభమూర్తుల ఉత్పత్తివర్ణనం’ అనే 244వ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.