Adhyaya 140

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं पुत्रो मानुषविग्रहः । भविष्यति यमस्यात्र कः संभूतः स सूतज

ఋషులు పలికిరి—ఓ సూతపుత్రా! నీవు చెప్పినట్లు ఇక్కడ యమునికి మానవదేహధారి కుమారుడు కలుగునని; ఆ కుమారుడుగా జన్మించినవాడు ఎవరు?

Verse 2

सूत उवाच । तस्य पुत्रः समुत्पन्नः पांडोः क्षेत्रे महीतले । युधिष्ठिर इति ख्यातः सर्वक्षत्रियपुंगवः

సూతుడు పలికెను—అతని కుమారుడు భూమిపై పాండువంశ క్షేత్రంలో జన్మించెను; అతడు యుధిష్ఠిరుడని ప్రసిద్ధి పొందెను, సమస్త క్షత్రియులలో అగ్రగణ్యుడు.

Verse 3

राजसूयो मखो येन इष्टः सम्पूर्णदक्षिणः । सर्वान्भूमिपतीन्वीर्यात्संविधाय करप्रदान्

అతడు సంపూర్ణ దక్షిణలతో రాజసూయ యాగాన్ని నిర్వహించాడు; తన వీర్యంతో సమస్త భూపతులను క్రమబద్ధం చేసి వారికి కరప్రదానం చేయించాడు।

Verse 4

अश्वमेधाः कृताः पंच तथा सम्पूर्णदक्षिणाः । भ्रामयित्वा हयं भूमौ पश्चात्प्राप स सद्गतिम्

అతడు సంపూర్ణ దక్షిణలతో ఐదు అశ్వమేధ యాగాలు చేశాడు; యజ్ఞాశ్వాన్ని భూమిపై సంచరింపజేసి అనంతరం సద్గతిని పొందాడు।

Verse 5

एष्टव्या बहवः पुत्रा यद्येकोपि गयां व्रजेत् । यजेत वाऽश्वमेधेन नीलं वा वृषमुत्सृजेत्

అనేక మంది కుమారులను కోరాలి—వారిలో ఒక్కడైనా గయకు వెళితే; లేదా అశ్వమేధ యాగం చేస్తే; లేక నీలవర్ణ వృషభాన్ని దానార్థం విడిచిపెడితే।

Verse 6

यदनेन वृतं मत्तः पुत्रित्वं सुमहात्मना । हयमेधान्महायज्ञान्कर्ता स्यादस्य वै सुतः

ఆ మహాత్ముడు నన్ను ఆశ్రయించి పుత్రత్వాన్ని వరంగా ఎంచుకున్నాడు; అందువల్ల అతని కుమారుడు నిజంగా అశ్వమేధాది మహాయాగాల కర్త అవుతాడు।

Verse 7

मन्येत कृतकृत्यत्वं येन पुत्रेण धर्मपः । अन्यैः पुत्रशतैः किं वा वंशानुद्धारकारकैः

ఏ కుమారుని వల్ల ధర్మపతి తనను కృతకృత్యుడిగా భావిస్తాడో, అప్పుడు వంశోద్ధారకులైన వందలాది ఇతర కుమారులతో ఏమి అవసరం?

Verse 8

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं धर्मराजसुतोद्भवम् । आख्यानं ब्राह्मणश्रेष्ठा धर्मवृद्धिकरं परम्

సూతుడు పలికెను—ధర్మరాజుని పుత్రుని జన్మకు సంబంధించినదంతా మీకు నేను వివరించితిని. ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా, ఈ పరమాఖ్యానం ధర్మవృద్ధికరమై మంగళప్రదము.

Verse 140

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धर्मराजपुत्राख्यानवर्णनंनाम चत्वारिंशदुत्तर शततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీస్కాంద మహాపురాణము—ఏకాశీతిసాహస్ర శ్లోకసంహితలో—షష్ఠ నాగరఖండమున, శ్రీహాటకేశ్వరక్షేత్రమాహాత్మ్యములో ‘ధర్మరాజపుత్రాఖ్యానవర్ణనం’ అను నామముగల నూట నలభైవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.