Adhyaya 13

Verse 1

। सूत उवाच । एवं निवेद्य पुत्राणां स राज्यं पृथिवीपतिः । पुरं च तद्द्विजातिभ्यः प्रदाय स्वयमेव हि

సూతుడు పలికెను—ఈ విధంగా భూపతి తన కుమారులకు రాజ్యాన్ని అప్పగించి, తానే ఆ నగరాన్ని ద్విజులకు (బ్రాహ్మణులకు) దానమిచ్చెను।

Verse 2

तत आराधयामास देवदेवं महेश्वरम् । कृत्वा तदाऽश्रमं तत्र श्रद्धया परया युतः

అనంతరం పరమ శ్రద్ధతో యుక్తుడై, అక్కడ ఆశ్రమం స్థాపించి, దేవదేవుడైన మహేశ్వరుని ఆరాధించెను।

Verse 3

स बभूव फलाहारो यावद्वर्षशतं नृपः । शीर्णपर्णाशनः पश्चात्तावत्कालं समाहितः

ఆ రాజు నూరు సంవత్సరములు ఫలాహారిగా ఉండెను; తరువాత అంతకాలం సమాధిస్థుడై, రాలిన ఆకులను ఆహారముగా చేసెను।

Verse 4

ततः परं जलाहारो जातो वर्षशतं हि सः । वायुभक्षस्ततोऽभूत्स यावद्वर्षशतं परम्

ఆ తరువాత అతడు నూరు సంవత్సరములు కేవలం జలాహారిగా ఉండెను; తదుపరి మరొక నూరు సంవత్సరములు వాయుభక్షుడై (వాయువుతోనే జీవించువాడై) నిలిచెను।

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य वर्षशते गते । चतुर्थे वायुभक्षस्य दर्शने समुपस्थितः

అప్పుడు అతనిపై ప్రసన్నుడైన మహాదేవుడు, వంద సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాత, వాయుభక్షణ తపస్సు నాలుగవ దశలో, ప్రత్యక్ష దర్శనముగా ప్రత్యక్షమయ్యాడు।

Verse 6

प्रोवाच परितुष्टोऽस्मि मत्तः प्रार्थय वांछितम् । अहं ते संप्रदास्यामि दुर्लभं त्रिदशैरपि

శివుడు పలికెను—“నేను పూర్తిగా ప్రసన్నుడను. నన్ను కోరిన వరం అడుగు; దేవతలకు సైతం దుర్లభమైనదైనా నేను నీకు ప్రసాదిస్తాను।”

Verse 7

राजोवाच । एतत्पुण्यतमं क्षेत्रं नानातीर्थसमाश्रयम् । हाटकेश्वरमाहात्म्यात्सर्वपापक्षयापहम्

రాజు పలికెను—“ఇది అత్యంత పుణ్యక్షేత్రం, అనేక తీర్థాల ఆశ్రయం. హాటకేశ్వర మహాత్మ్యమువల్ల ఇది సమస్త పాపక్షయకరం.”

Verse 8

तस्मात्तव निवासेन भूयान्मेध्यतमं पुनः । एतन्मे वांछितं देव देहि तुष्टिं गतो यदि

“కాబట్టి మీరు ఇక్కడ నివసించుటవల్ల ఇది మరింత పరమ పవిత్రమగునుగాక. దేవా, ఇదే నా కోరిన వరం—మీరు ప్రసన్నులైతే దయచేసి ప్రసాదించండి।”

Verse 9

मयैतदग्र्यं निर्माय ब्राह्मणेभ्यो निवेदितम् । पुरं शर्वाऽमराधीश श्रद्धापूतेन चेतसा

“హే శర్వా, అమరాధీశ్వరా! నేను ఈ ఉత్తమ నగరాన్ని నిర్మించి, శ్రద్ధతో పవిత్రమైన మనస్సుతో, బ్రాహ్మణులకు సమర్పించాను।”

Verse 10

तस्मिंस्त्वया सदा वासः कर्तव्यो मम वाक्यतः । निश्चलत्वेन येन स्याद्गणैः सर्वैः समन्वितम्

కాబట్టి నా వాక్యమునుబట్టి నీవు అక్కడే సదా అచలభావంతో నివసించవలెను; అట్లుగా అది నీ సమస్త గణములతో ఎల్లప్పుడూ సమన్వితమై ఉండును.

Verse 11

भगवानुवाच । अचलोऽहं भविष्यामि स्थानेऽत्र तव भूमिप । अचलेश्वर इत्येव नाम्ना ख्यातो जगत्त्रये

భగవానుడు పలికెను—హే భూమిపా! నీ ఈ స్థలమందే నేను అచలుడనై నివసించెదను; ‘అచలేశ్వరుడు’ అనే నామముతో త్రిలోకమందు ఖ్యాతి పొందెదను.

Verse 12

यो मामत्र स्थितं मर्त्यो वीक्षयिष्यति भक्तितः । भविष्यंत्यचलास्तस्य सर्वदैव विभूतयः

భక్తితో నన్ను ఇక్కడ స్థితుడనై దర్శించు మానవునికి, అతని సమస్త ఐశ్వర్యములు మరియు దైవ విభూతులు సదా అచలముగా నిలిచియుండును.

Verse 13

माघशुक्लचतुर्दश्यां मम लिंगस्य यो नरः । श्रद्धया परया युक्तः कर्ता यो घृतकंबलम्

మాఘ శుక్ల చతుర్దశినాడు పరమ శ్రద్ధతో యుక్తుడై నా లింగమునకు ఘృత-కంబలమును అర్పించు నరుడు…

Verse 14

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्धके यौवनेऽपि वा । तद्यास्यति क्षयं तस्य तमः सूर्योदये यथा

బాల్యంలో, యౌవనంలో లేదా వార్ధక్యంలో చేసిన ఏ పాపమైనా అతనికి క్షయమగును; సూర్యోదయమున చీకటి తొలగినట్లే.

Verse 15

तस्मात्स्थापय मे लिंगं त्वमत्रैव महीपते । अहं येन करोम्येव तत्र वासं सदाचलः

కాబట్టి, ఓ మహీపతీ, నా లింగాన్ని ఇక్కడే స్థాపించు. ఆ పుణ్యక్రియ వలననే నేను అక్కడ సదా అచలుడై స్థిరంగా నివసిస్తాను.

Verse 16

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा चकाराशु प्रासादं सुमनोहरम्

సూతుడు చెప్పెను—ఇలా పలికి దేవేశ్వరుడు ఆపై అదృశ్యమయ్యాడు. రాజు కూడా వెంటనే అత్యంత మనోహరమైన ప్రాసాద-మందిరాన్ని నిర్మింపజేశాడు.

Verse 19

ततः संचिंतयामास भूपालः किं महेश्वरः । सांनिध्यं निश्चलो भूत्वा लिंगेऽत्रैव करिष्यति

అప్పుడు భూపాలుడు ఆలోచించాడు—మహేశ్వరుడు నిశ్చలుడై ఇక్కడే ఈ లింగంలో తన సాన్నిధ్యాన్ని ఎలా స్థాపిస్తాడు?

Verse 20

एतस्मिन्नंतरे जाता वाणी गगनगोचरा । हर्षयन्ती महीपालं चमत्कारं सुनिस्वना

ఇంతలో ఆకాశంలో సంచరించే ఒక వాణి ఉద్భవించింది—అతి మధుర స్వరంతో, అద్భుతంగా—మహీపాలుని ఆనందింపజేస్తూ.

Verse 21

मा त्वं भूमिपशार्दूल कार्यचिन्तां करिष्यसि । अस्मिन्वासं सदात्रैव लिंगे कर्तास्मि नित्यशः

ఓ భూమిపశార్దూలా, ఈ కార్యం గురించి చింతించకు. ఈ లింగంలోనే, ఇక్కడే, నేను సదా నిత్యంగా తప్పక నివసిస్తాను.

Verse 22

तथान्यदपि ते वच्मि प्रत्ययार्थं वचो नृप । तच्छ्रुत्वा निर्वृतिं गच्छ वीक्षस्वैव च यत्नतः

ఓ నృపా! నీ నిశ్చయార్థం నేను మరికొన్ని వచనాలు చెబుతున్నాను. అవి విని శాంతితో వెళ్లి, యత్నపూర్వకంగా నీవే జాగ్రత్తగా పరిశీలించు.

Verse 23

सदा मे निश्चला छाया लिंगस्यास्य भविष्यति । एकैव पृष्ठदेशस्था न दिक्संस्था भविष्यति

నా ఈ లింగపు ఛాయ ఎల్లప్పుడూ నిశ్చలంగా ఉంటుంది. అది ఒక్కచోటే, దాని వెనుక భాగంలో స్థిరంగా ఉండి, దిశల ప్రకారం మారదు.

Verse 24

सूत उवाच । ततः स वीक्षयामास तां छायां लिंगसंभवाम् । तद्रूपां निश्चलां नित्यं तद्दिक्संस्थे दिवाकरे

సూతుడు అన్నాడు—అప్పుడు అతడు లింగమునుండి జనించిన ఆ ఛాయను చూచెను. సూర్యుడు వేర్వేరు దిశల్లో ఉన్నప్పటికీ, అది అదే రూపంతో నిత్యం నిశ్చలంగా ఉండెను.

Verse 25

ततो हर्षं परं गत्वा प्रणिपत्य च तं भुवि । कृतकृत्यमिवात्मानं स मेने पार्थिवोत्तमः

అప్పుడు అతడు పరమ హర్షంతో నిండిపోయి భూమిపై సాష్టాంగంగా నమస్కరించాడు. ఆ శ్రేష్ఠ రాజు తనను కృతకృత్యుడిగా—జీవితలక్ష్యం నెరవేరినట్లు—భావించాడు.

Verse 26

अद्यापि दृश्यते छाया तादृग्रूपा सदा हि सा । तस्य लिंगस्य विप्रेन्द्रा जाता विस्मयकारिणी

ఇప్పటికీ ఆ ఛాయ అలాగే ఎల్లప్పుడూ కనిపిస్తుంది. ఓ విప్రేంద్రులారా! అది ఆ లింగానికి చెందిన ఆశ్చర్యకరమైన అద్భుతమై నిలిచింది.

Verse 27

षण्मासाभ्यंतरे मृत्युर्यस्य स्याद्भुवि भो द्विजाः । न स पश्यति तां छायामेषोऽन्यः प्रत्ययः परः

ఓ ద్విజులారా! భూమిపై ఆరు నెలలలో మరణం నియతమైనవాడు ఆ ఛాయను దర్శించడు; ఇదే మరొక పరమ ప్రమాణము.

Verse 28

सूत उवाच । एवं स भगवांस्तत्र सर्वदैव व्यवस्थितः । अचलेश्वररूपेण चमत्कारपुरांतिके

సూతుడు పలికెను—ఇలా భగవంతుడు అక్కడ సర్వకాలమూ స్థితుడై, చమత్కారపుర సమీపంలో అచలేశ్వరరూపంగా విరాజిల్లుచున్నాడు.

Verse 29

निश्चलत्वेन देवेशोह्यष्टषष्टिषु मध्यमः । क्षेत्राणां वसते तत्र तस्य वाक्यान्महेश्वरः

‘నిశ్చల’ స్వభావం వల్ల దేవేశ్వరుడు అరవై ఎనిమిది క్షేత్రాలలో ‘మధ్య’గా లెక్కింపబడెను; మహేశ్వరుని వాక్యానుసారం అక్కడ నివసించుచున్నాడు.

Verse 30

तेन तत्पावनं क्षेत्रं सर्वेषामिह कीर्तितम् । कामदं मुक्तिदं चैव जायते सर्वदेहिनाम्

అందువల్ల ఆ పవిత్ర క్షేత్రం ఇక్కడ అందరికీ కీర్తించబడింది; అది సమస్త దేహధారులకు కోరికల ఫలమును, అలాగే మోక్షమును ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 31

तथान्यदपि यद्वृत्तं वृत्तांतं तत्प्रभावजम् । तदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः

ఇంకా ఏది జరిగినదో—ఆ ప్రభావజన్యమైన వృత్తాంతాన్ని—ఇప్పుడు నేను వివరించెదను; వినుడి, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠులారా!

Verse 32

अचलेश्वरमाहात्म्यात्तस्मिन्क्षेत्रे नरा द्रुतम् । वांछितं मनसः सर्वे लभंते सकलं फलम्

అచలేశ్వర మహాత్మ్యమువలన ఆ పుణ్యక్షేత్రములో మనుష్యులు శీఘ్రముగా మనసు కోరినదంతా పొంది, సంపూర్ణ ఫలమును పొందుదురు।

Verse 33

स्वर्गमेके परे मोक्षं धनधान्यसुतांस्तथा । यो यं काममभिध्याय पूजयेदचलेश्वरम् । तंतं स लभते मर्त्यः स्वल्पायासेन च द्रुतम्

కొంతమంది స్వర్గాన్ని, మరికొందరు మోక్షాన్ని, ఇంకొందరు ధన-ధాన్యాలు, సంతానాన్ని కోరుదురు. ఎవడు ఏ కోరికను మనసులో ధ్యానించి అచలేశ్వరుని పూజించునో, వాడు స్వల్ప ప్రయత్నంతోనే శీఘ్రముగా అదే పొందును।

Verse 34

अथ दृष्ट्वा सहस्राक्षः सर्वे पापनरा भुवि । स्वर्गं यांति तथा मोक्षं प्राप्नुवन्ति च सम्मुखम्

అప్పుడు సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు) దర్శనమాత్రమున భూమిపైని పాపులు అందరూ స్వర్గమునకు వెళ్లి, సమక్షముగా మోక్షమును కూడా పొందుదురు।

Verse 35

ततः क्रोधं च कामं च लोभं द्वेषं भयं रतिम् । मोहं च व्यसनं दुर्गं मत्सरं रागमेव च

తదుపరి అతడు క్రోధం, కామం, లోభం, ద్వేషం, భయం, రతి; మోహం, వినాశకర వ్యసనం, దాటలేని దుర్గబాధ, మత్సరం, రాగం—ఇవన్నీ పిలిచెను।

Verse 36

सर्वान्मूर्तान्समाहूय ततः प्रोवाच सादरम् । स्वयमेव सहस्राक्षो रहस्ये द्विजसत्तमाः

ఆ మూర్తిమంతమైనవన్నీ సమాహ్వానించి, సహస్రాక్షుడు స్వయంగా—ఓ ద్విజశ్రేష్ఠులారా—రహస్యంగా వారికి ఆదరంతో పలికెను।

Verse 37

नरो वा यदि वा नारी चमत्कारपुरं प्रति । यो गच्छति धरापृष्ठे युष्माभिर्वार्य एव सः

పురుషుడైనా స్త్రీయైనా—భూమిపై చమత్కారపురం వైపు వెళ్లువాడెవడైనా, మీరు తప్పక అతనిని నిరోధించాలి.

Verse 38

तत्रैव वसमानोऽपि यो गच्छेदचलेश्वरम् । मद्वाक्यात्स विशेषेण सर्वैर्वार्यः प्रयत्नतः

అక్కడే నివసించేవాడైనా అచలేశ్వరుని వద్దకు (పూజార్థం) వెళితే, నా ఆజ్ఞ ప్రకారం మీరు అందరూ ప్రత్యేకంగా సంపూర్ణ ప్రయత్నంతో అతనిని ఆపాలి.

Verse 39

ते तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा शक्रस्य शासनात् । चक्रुस्ततः समुच्छिन्नं तन्माहात्म्यं गतं भुवि

వారు ‘తథాస్తు’ అని ప్రతిజ్ఞ చేసి శక్రుని ఆజ్ఞతో బయలుదేరి; ఆ మహాత్మ్యాన్ని ఛేదించి, భూమిపై దాని ఖ్యాతి అంతరించేటట్లు చేశారు.

Verse 40

एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं पापनाशनम् । अचलेश्वरदेवस्य तस्मिन्क्षेत्रे निवासिनः

ఇలా నేను మీకు పాపనాశకమైన ఈ సమస్త ఆఖ్యానాన్ని చెప్పాను—ఆ క్షేత్రంలో నివసించే అచలేశ్వర దేవుని విషయమై.