Adhyaya 4

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथाभ्यधत्त विजया प्रणम्य जगदम्बिकाम् । सांत्वयन्ती स्तुतिशतैरुपायैः शिवदर्शनैः

బ్రహ్ముడు పలికెను—అప్పుడు విజయా జగదంబికకు నమస్కరించి పలికింది. ఆమె శతస్తోత్రాలతోను, శివదర్శనానికి దారితీసే ఉపాయాలతోను ఆమెను సాంత్వన పరచుటకు సిద్ధపడింది.

Verse 2

देवि त्वमविनाभूता सदा देवेन शंभुना । प्राणेश्वरी त्वमेकासि शक्तिस्तस्य परात्मनः

దేవీ, నీవు సదా దేవ శంభుతో అవినాభూతవై ఉన్నావు. నీవే ఆ పరమాత్ముని ఏకైక శక్తి, అతని ప్రాణేశ్వరి.

Verse 3

तथा मायां त्वमात्मीयां संदर्शयितुमीहसे । पृथग्भावमिवेशानः प्रकाशयति न स्वयम्

అలాగే నీవు నీ స్వకీయ మాయను ప్రదర్శించదలచుకున్నావు. ఈశానుడు స్వయంగా వేరుపాటు భావాన్ని నిజమైనదిగా చూపించడు.

Verse 4

आदेशं प्रतिगृह्यैव समुपेतासि पार्वति । अलंघनीया सेवाज्ञा शांभवी सर्वदा त्वया

హే పార్వతీ! ఆయన ఆజ్ఞను స్వీకరించి నీవు ఇక్కడికి వచ్చితివి. శంభువు యొక్క సేవా-ఆజ్ఞను నీవు ఎప్పుడూ అతిక్రమించకూడదు.

Verse 5

विधातव्यं तपः प्राप्तं स्थानेस्मिच्छिवकल्पिते । निवृत्त्य निखिलान्कामाच्छंमुमाश्रितया त्वया

శివుడు నియమించిన ఈ స్థలంలో నీవు స్వీకరించిన తపస్సును విధివిధానంగా పూర్తిచేయాలి. శంభువును ఆశ్రయించి సమస్త కోరికల నుండి నీవు విరమించాలి.

Verse 6

अन्यथापि जगद्रक्षा त्वदधीना जगन्मयि । धर्मसंरक्षणं भूयः शिवेन सहितं तव

హే జగన్మయీ మాతా! జగత్తు రక్షణ నీ ఆధీనంలోనే ఉంది; అలాగే ధర్మ సంరక్షణ కూడా మళ్లీ నీ కార్యమే—శివునితో కలిసి.

Verse 7

निष्कलं शिवमत्यंतं ध्यायंत्यात्मन्यवस्थितम् । वियोगदुःखं कञ्चित्त्वं न स्मरिष्यसि पार्वति

నీ స్వీయాత్మలో స్థితమైన, నిష్కలమైన, అత్యంత పరాత్పర శివుని ధ్యానిస్తూ, హే పార్వతీ! వియోగదుఃఖాన్ని నీవు కించిత్తు కూడా స్మరించవు.

Verse 8

भक्तानां तव मुख्यानां तवैवाचारसंग्रहः । उपदेशितया लोके प्रथतां धर्मवत्सले

హే ధర్మవత్సలే! నీ ప్రధాన భక్తుల కోసం నీదైన ఈ ఆచారసంగ్రహాన్ని నీవే ఉపదేశించుము; అది లోకంలో ప్రసిద్ధి చెందుగాక.

Verse 9

इति तस्या वचः श्रुत्वा गौरी सुस्थिरमानसा । तपः कर्त्तुं समारेभे कंपा नद्यास्तटे शुभे

ఆ మాటలు విని గౌరీ మనస్సు దృఢమై, కంపా నదీ పుణ్య తీరంలో తపస్సు చేయుటకు ఆరంభించింది।

Verse 10

विमुच्य विविधा भूषा रुद्राक्षगणभूषिता । विसृज्य दिव्यं वसनं पर्यधाद्वल्कले शुभे

ఆమె అనేక ఆభరణాలను విడిచి, రుద్రాక్షమాలలతో అలంకృతమై; దివ్య వస్త్రాలను త్యజించి శుభ వల్కలాన్ని ధరించింది।

Verse 11

अलकैः सहसा शिल्पमनयच्च कपर्दृताम् । अलिंपत तनूं सर्वां भस्मना मुक्तकुंकुमा

క్షణంలోనే ఆమె జుట్టును జటలుగా మలిచింది; కుంకుమాన్ని విడిచి, సర్వదేహంపై పవిత్ర భస్మాన్ని పూసుకుంది।

Verse 12

मृगेषु कृतसंतोषा शिलोंछीकृतवृत्तिषु । जजाप नियमोपेता शिवपंचाक्षरं परम्

అరణ్యోచిత ఆహారంతో తృప్తి చెంది, శిలోఞ్ఛీ వృత్తితో జీవిస్తూ, నియమాచారాలతో యుక్తమై ఆమె శివుని పరమ పంచాక్షరి మంత్రాన్ని జపించింది।

Verse 13

कृत्वा त्रिषवणं स्नानं कम्पा पयसि निर्मले । कृत्वा च सैकतं लिंगं पूजयामास सादरम्

కంపా నదியின் నిర్మల జలంలో త్రిసంధ్య స్నానం చేసి, ఆమె ఇసుకతో లింగాన్ని నిర్మించి భక్తితో పూజించింది।

Verse 14

वृक्षप्ररोपणैर्दानैरशेषातिथिपूजनैः । श्रांतिं हरंती जीवानां देवी धर्ममपालयत्

వృక్షారోపణ, దానములు, మరియు ఏ అతిథినీ మినహాయించకుండా అతిథిపూజ చేయుట ద్వారా దేవి ధర్మాన్ని పరిరక్షించి జీవుల శ్రమను తొలగించింది।

Verse 15

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्था वर्षासु स्थंडिलेशया । हेमन्ते जलमध्यस्था शिशिरे चाकरोत्तपः

గ్రీష్మంలో ఆమె పంచాగ్నుల మధ్య నిలిచింది; వర్షాకాలంలో నిరావరణ నేలపై శయనించింది; హేమంతంలో జలమధ్యంలో నిలిచింది; శిశిరంలో కూడా తపస్సు చేసింది।

Verse 16

पुण्यात्मनां महर्षीणां दर्शनार्थमुपेयुषाम् । विस्मयं जनयामास पूजयामास सादरम्

పుణ్యాత్ములైన మహర్షులు దర్శనార్థం వచ్చినప్పుడు ఆమె వారిలో ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించి, భక్తి-గౌరవాలతో పూజించింది।

Verse 17

कदाचित्स्वयमुच्चित्य वनांतात्पल्लवान्वितम् । पुष्पोत्करं विशेषेण शोधितुं समुपाविशत्

ఒకసారి ఆమె స్వయంగా అరణ్యాంతం నుండి కోమల పల్లవాలతో కూడిన పుష్పరాశిని సేకరించి, ప్రత్యేకంగా శుద్ధి చేసి వడపోసేందుకు కూర్చుంది।

Verse 18

कृत्वा च सैकतं लिंगं कंपारोधसि पावने । संपूजयितुमारेभे न्यासावाहनपूर्वकम्

పవిత్రమైన కంపా నది తీరంలో ఇసుకతో లింగాన్ని నిర్మించి, ముందుగా న్యాసం చేసి ఆవాహనం నిర్వహించి, సంపూర్ణ పూజను ప్రారంభించింది।

Verse 19

सूर्यमभ्यर्च्य विधिवद्रक्तैः पुष्पैश्च चंदनैः । पंचावरणसंयुक्तं क्रमादानर्च शंकरम्

ఆమె విధివిధానంగా ఎర్ర పుష్పాలు, చందనంతో సూర్యుని అర్చించి, అనంతరం క్రమంగా పంచావరణసహిత శంకరుని ఆరాధించింది।

Verse 20

धूपैर्दीपश्च नैवेद्यैर्भक्तिभावसमन्वितैः । अपरोक्षितमीशानमालुलोके पुरोहितम्

భక్తిభావంతో ధూపం, దీపం, నైవేద్యాలను సమర్పించగా, పురోహితుడు ఈశానుని అపరోక్షంగా—కళ్లముందే ఉన్నట్లు—దర్శించాడు।

Verse 21

अथ देवः शिवः साक्षात्संशोधयितुमंबिकाम् । कंपानद्याः प्रवाहेण महता पर्यवेष्टयत्

అప్పుడు సాక్షాత్తు దేవుడు శివుడు అంబికను పరీక్షించదలచి, కంపా నది మహాప్రవాహాన్ని ఆమె చుట్టూ ఉప్పొంగించి ఆవరించాడు।

Verse 22

अतिवृद्धं प्रवाहं तं कम्पायाः समुपस्थितम् । आलोक्य नियमासीनामाहुः सख्यस्तदांबिकाम्

కంపా నది అతిగా పెరిగిన ప్రవాహం సమీపించడాన్ని చూసి, నియమాసీనమైన అంబికను ఆమె సఖులు అప్పుడు ఇలా అన్నారు।

Verse 23

उत्तिष्ठ देवि बहुलः प्रवाहोऽयं विजृंभते । दिशां मुखानि संपूर्य तरसा प्लावयिष्यति

“లేవండి దేవీ! ఈ ఘోర ప్రవాహం విస్తరిస్తోంది; దిక్కుల ముఖాలను నింపి వేగంగా అన్నిటినీ ముంచెత్తుతుంది।”

Verse 24

इति तद्वचनं श्रुत्वा ध्यायंती मीलितेक्षणा । उन्मील्य वेगमतुलं नद्यास्तं समवैक्षत

వారి మాటలు విని దేవి కన్నులు మూసుకొని ధ్యానంలో లీనమైంది. తరువాత కన్నులు తెరిచి నది యొక్క అతుల వేగప్రవాహాన్ని దర్శించింది.

Verse 25

अचिंतयच्च सा देवी पूजाविघ्नसमाकुला । किं करोमि न शक्नोमि हातुमारब्धमर्चनम्

పూజకు విఘ్నం కలగడంతో దేవి కలతచెంది ఆలోచించింది—“నేను ఏమి చేయాలి? ప్రారంభించిన అర్చనను వదలలేను.”

Verse 26

श्रेयः प्राप्तुमविघ्नेन प्रायः पुण्यात्मनां भुवि । घटते धर्मसंयोगो मनोरथफलप्रदः

భూమిపై పుణ్యాత్ములకు సాధారణంగా విఘ్నం లేకుండా ధర్మసంయోగం కలుగుతుంది; అది సద్భావ సంకల్పాలకూ మనోరథాలకూ ఫలాన్ని ఇస్తుంది.

Verse 27

सैकतं लिंगमतुलप्रवाहाल्लयमेष्यति । लिंगनाशे विमोक्तव्यः सद्भक्तैः प्राणसंग्रहः

ఈ ఇసుకతో చేసిన లింగం అతుల ప్రవాహంతో లయమవుతుంది. లింగం నశించినప్పుడు సద్భక్తులు ప్రాణాలపై పట్టుదల విడిచి, భయం లేకుండా అనివార్యాన్ని స్వీకరించాలి.

Verse 28

प्रवाहोऽयं समायाति शिवमायाविनिर्मितः । विशोधयितुमात्मानं भक्तियुक्तं निजे पदे

ఈ ప్రవాహం శివమాయచే నిర్మితమై వచ్చింది—భక్తితో యుక్తమైన ఆత్మను శుద్ధి చేసి, దానిని తన నిజస్థితిలో స్థాపించుటకు.

Verse 29

आलिंग्य सुदृढं दोर्भ्यामेतल्लिंगमनाकुलम् । अहं वत्स्यामि याताशु सख्यो यूयं विदूरतः

నేను నా రెండు చేతులతో ఈ లింగాన్ని గట్టిగా కౌగిలించుకుని ఇక్కడే ఉంటాను. ఓ స్నేహితులారా, మీరందరూ త్వరగా దూరంగా వెళ్ళిపోండి.

Verse 30

इत्युक्ता सैकतं लिगं गाढमालिंग्य सांबिका । न मुमोच प्रवाहेन वेष्ट्यमानापि वेगतः

ఇలా పలికి అంబిక ఆ ఇసుక లింగాన్ని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. వేగంగా ప్రవహించే వరద చుట్టుముట్టినప్పటికీ ఆమె దానిని వదలలేదు.

Verse 31

स्तनचूचुकनिर्मग्नमुद्रादर्शितलांछनम् । महालिंगं स्वसंयुक्तं प्रणनाम तदादरात्

అప్పుడు ఆమె, తన స్తనముల ఒత్తిడితో ముద్రితమైన మరియు తనతో ఏకమైన ఆ మహాలింగానికి ఆదరపూర్వకంగా నమస్కరించింది.

Verse 32

निमीलितेक्षणा ध्याननिष्ठैकहृदया स्थिता । पुलकांचितसर्वांगी सा स्मरंती सदाशिवम्

కళ్ళు మూసుకుని, ధ్యానంలో ఏకాగ్రతతో ఆమె నిలబడింది. సదాశివుని స్మరిస్తూ ఆమె శరీరం అంతా పులకించిపోయింది.

Verse 33

कंपस्वेदपरित्राणलज्जाप्रणयकेलिदात् । क्षणमप्यचला लिंगान्न वियोगमपेक्षते

వణుకు, చెమట, రక్షణ, సిగ్గు మరియు ప్రేమ క్రీడల కారణంగా, ఆమె క్షణం కూడా లింగం నుండి వియోగాన్ని కోరుకోలేదు.

Verse 34

अथ तामब्रवीत्कापि दैवी वागशरीरिणी । विमुंच बालिके लिंगं प्रवाहोऽयं गतो महान्

అప్పుడు ఒక దివ్యమైన, అశరీర వాణి ఆమెతో పలికింది— “బాలికా, లింగాన్ని విడిచిపెట్టు; ఈ మహాప్రవాహం ఇప్పుడు గడిచిపోయింది.”

Verse 35

त्वयार्चितमिदं लिंगं सैकतं स्थिरवैभवम् । भविष्यति महाभागे वरदं सुरपूजितम्

“మహాభాగ్యవతీ! నీవు ఆరాధించిన ఈ ఇసుకలింగం స్థిరమైన వైభవాన్ని పొందుతుంది; ఇది వరప్రదంగా, దేవతలచే కూడా పూజింపబడుతుంది.”

Verse 36

तपश्चर्यां तवालोक्य रचितं धर्मपालनम् । लिंगं चैतन्नमस्कृत्य कृतार्थाः संतु मानवाः

“నీ తపస్సు, ధర్మపాలనను చూచి ఇది స్థాపించబడింది. ఈ లింగానికి నమస్కరించి మనుష్యులు కృతార్థులై పరమ ప్రయోజనాన్ని పొందుగాక.”

Verse 37

अहं हि तैजसं रूपमास्थाय वसुधातले । वसामि चात्र सिद्ध्यर्थमरुणाचलसंज्ञया

“నేను తేజోమయ దివ్యరూపాన్ని ధరించి భూమితలంపై నివసిస్తున్నాను; సిద్ధి సాధనార్థం ఇక్కడ ‘అరుణాచల’ అనే నామంతో నిలిచియున్నాను.”

Verse 38

रुणद्धि सर्वलोकेभ्यः परुषं पापसंचयम् । रुणो न विद्यते यस्मिन्दृष्टे तेनारुणाचलः

ఇది సమస్త లోకాల నుండి కఠినమైన పాపసంచయాన్ని అడ్డుకొని నిలుపుతుంది; దీనిని దర్శించిన వెంటనే ఏ ‘ఋణం’ మిగలదు గనుక దీనికి ‘అరుణాచల’ అనే పేరు.

Verse 39

ऋषयः सिद्धगंधर्वा महात्मानश्च योगिनः । मुक्त्वा कैलासशिखरं मेरुं चैनमुपासते

ఋషులు, సిద్ధులు, గంధర్వులు, మహాత్ములు మరియు యోగులు—కైలాస, మేరువు శిఖరాలనుకూడా విడిచి—ఈ అరుణాచలాన్ని భక్తితో ఉపాసిస్తారు।

Verse 40

मदंश जातयोः पूर्वं युध्यतोर्ब्रह्मकृष्णयोः । अहं मोहमपाकर्त्तुं तेजोरूपो व्यवस्थितः

పూర్వం, అహంకారాంశం నుండి ఉద్భవించి బ్రహ్మా మరియు కృష్ణుడు (విష్ణువు) పరస్పరం యుద్ధించుచుండగా, వారి మోహాన్ని తొలగించుటకు నేను తేజోమయ రూపంగా ప్రత్యక్షమయ్యాను।

Verse 41

ब्रह्मणा हंसरूपेण विष्णुना क्रोडरूपिणा । अदृष्टशेखरपदः प्रणतो भक्तियोगतः

బ్రహ్మ హంసరూపంలోను, విష్ణువు వరాహరూపంలోను—శిఖరమును గాని మూలమును గాని చూడలేక—భక్తియోగబలంతో ఇద్దరూ భక్తితో నమస్కరించారు।

Verse 42

ततः प्रसन्नः प्रत्यक्षस्तस्यां वरमभीप्सितम् । प्रादां जगत्त्रयस्यास्य संरक्षायां तु कौशलम्

అప్పుడు ప్రసన్నుడనై వారి ముందే ప్రత్యక్షమై, వారు కోరిన వరాన్ని ఇచ్చాను—ఈ త్రిలోక రక్షణలో నైపుణ్యమును మరియు సామర్థ్యమును।

Verse 43

प्रार्थितश्च पुनस्ताभ्यामरुणाचलसंज्ञया । अनैषि तैजसं रूपमहं स्थावरलिंगताम्

మళ్లీ ఆ ఇద్దరూ ‘అరుణాచల’ అనే నామంతో నేను అక్కడే నిలిచి ఉండమని ప్రార్థించగా, నేను నా తేజోమయ రూపాన్ని అచల స్థావర లింగస్థితిగా ప్రవేశింపజేశాను।

Verse 44

गत्वा पृच्छ महाभागं मद्भक्तिं गौतमं मुनिम् । अरुणाचलमाहात्म्यं श्रुत्वा तत्र तपश्चर

ఓ మహాభాగా! వెళ్లి నా భక్తుడైన గౌతమ మునిని అడుగు. అక్కడ అరుణాచల మహాత్మ్యాన్ని విని తపస్సు చేయి.

Verse 45

तत्र ते दर्शयिष्यामि तैजसं रूपमात्मनः । सर्वपापनिवृत्त्यर्थं सर्वलोकहिताय च

అక్కడ నీకు నా తేజోమయ రూపాన్ని చూపిస్తాను; అది సకల పాపాలను పోగొట్టడానికి మరియు సర్వలోక హితం కోసమే.

Verse 46

इति वाचं समाकर्ण्य निष्कलात्कथितां शिवात् । तथेति सहसा देवी गंतुं समुपचक्रमे

నిష్కల శివుని నుండి ఈ మాటలను విని, దేవి 'అలాగే' అని పలికి వెంటనే వెళ్ళడానికి సిద్ధమయ్యారు.

Verse 47

अथ देवानृषीन्सर्वान्पश्चात्सेवार्थमागतान् । अवादीदंबिकालोक्य स्नेहपूर्णेन चक्षुषा

అనంతరం, సేవ కోసం వెనుక వచ్చిన దేవతలందరినీ, ఋషులందరినీ స్నేహపూర్వకమైన కళ్లతో చూసి అంబిక ఇలా పలికారు.

Verse 48

तिष्ठतात्रैव वै देवा मुनयश्च दृढव्रताः । नियमांश्चाधितिष्ठंतः कंपारोधसि पावने

ఓ దేవతలారా, దృఢవ్రతులైన మునులారా! మీరు ఇక్కడే పవిత్రమైన కంపా నదీ తీరంలో నియమాలను పాటిస్తూ ఉండండి.

Verse 49

सर्वपापक्षयकरं सर्वसौभाग्यवर्द्धनम् । पूज्यतां सैकतं लिंगं कुचकंकणलांछनम्

కుచ-కంకణ-లాంఛనముతో గుర్తింపబడిన ఇసుక లింగాన్ని పూజించండి; అది సమస్త పాపాలను నశింపజేసి అన్ని విధాల సౌభాగ్యాన్ని వృద్ధి చేస్తుంది.

Verse 50

अहं च निष्कलं रूपमास्थायैतद्दिवानिशम् । आराधयामि मंत्रेण शोणेश्वरं वरप्रदम्

నేనూ నిష్కల రూపాన్ని ధరించి, మంత్రంతో వరప్రదుడైన శోణేశ్వరుని దివానిశలు ఆరాధిస్తాను.

Verse 51

मत्तपश्चरणाल्लोके मद्धर्मपरिपालनात् । मल्लिंगदर्शनाच्चैव सिध्यंत्विष्टविभूतयः

లోకంలో నా తపస్సును ఆచరించుటవలన, నా ధర్మాన్ని పరిపాలించుటవలన, అలాగే నా లింగ దర్శనమువలన—ఇష్టమైన విభూతులు సిద్ధించుగాక.

Verse 52

सर्वकामप्रदानेन कामाक्षीमिति कामतः । मां प्रणम्यात्र मद्भक्ता लभंतां वांछितं वरम्

సర్వ కోరికలను ప్రసాదించుటవలన నేను ‘కామాక్షి’ అని కోరబడుతాను; ఇక్కడ నా భక్తులు నన్ను ప్రణమించి వాంఛిత వరాన్ని పొందుగాక.

Verse 53

अहं हि देवदेवस्य शंभोरव्याहतो जनः । आदेशं पालयिष्यामि गत्वारुणमहीधरम्

నేను దేవదేవుడైన శంభువుకు అవ్యాహత సేవకుడను; అరుణ పర్వతానికి వెళ్లి ఆయన ఆజ్ఞను నేను నిర్వర్తిస్తాను.

Verse 54

तत्र गत्वा तपस्तीव्रं कृत्वा शंभुं प्रसाद्य च । मां तु लब्धवरां यूयं पश्चाद्रक्ष्यथ संगताः

అక్కడికి వెళ్లి ఘోర తపస్సు చేసి శంభువును ప్రసన్నం చేసిన తరువాత, నేను వరం పొందిన మీదట మీరు అందరూ కలిసి తరువాత నన్ను రక్షించండి।

Verse 55

इति सर्वान्विसृज्याशु सद्भक्तान्पादसेविनः । अरुणाद्रिं गता बाला तपसे शंकराज्ञया

ఇలా చెప్పి ఆమె తన పాదసేవకులైన సద్భక్తులందరినీ త్వరగా పంపివేసి, శంకరాజ్ఞతో తపస్సు కోసం అరుణాద్రికి వెళ్లింది।

Verse 56

नित्याभिसेविताऽकारि सखीभिरभियोगतः । आससादारुणाद्रीशं दिव्यदुंदुभिनादितम्

సఖులచే నిత్యం సేవింపబడుతూ, వారి ప్రేరణతో ఆమె దివ్య దుందుభుల నాదంతో మార్మోగుతున్న అరుణాద్రీశ్వరుని చేరింది।

Verse 57

अंतस्तेजोमयं शांतमरुणाचलनायकम् । अप्सरोनृत्यगीतैश्च पूजितं पुष्पवृष्टिभिः

ఆమె అరుణాచలనాయకుని దర్శించింది—అంతర్జ్యోతిమయుడై, శాంతస్వరూపుడై—అప్సరసల నృత్యగీతాలతోను పుష్పవృష్టితోను పూజింపబడుతున్నవాడిని।

Verse 58

प्रणम्य स्थावरं लिंगं कौतूहलसमन्विता । सिद्धानां योगिनां सार्थमृषीणां चान्ववैक्षत

స్థిరమైన లింగానికి నమస్కరించి, కుతూహలంతో నిండిన ఆమె సిద్ధులు, యోగులు, ఋషుల సమూహాన్ని చుట్టూ పరిశీలించింది।

Verse 59

अत्रिर्भृगुर्भरद्वाजः कश्यपश्चांगिरास्तथा । कुत्सश्च गौतमश्चान्ये सिद्धविद्याधरामराः

అక్కడ అత్రి, భృగు, భరద్వాజ, కశ్యప, అంగిరస, కుత్స, గౌతమ మరియు ఇతర సిద్ధ, విద్యాధర, దేవతలు ఉన్నారు.

Verse 60

तपः कुर्वंति सततमपेक्षितवराप्तये । गंगाद्याः सरितश्चान्याः परितः पर्युपासते

కోరుకున్న వరాలను పొందడానికి వారు నిరంతరం తపస్సు చేస్తారు; గంగా మొదలైన నదులు చుట్టూ ఉండి సేవలు అందిస్తాయి.

Verse 61

दिव्यलिंगमिदं पूज्यमरुणाद्रिरिति स्मृतम् । वंदस्वेति सुरैः प्रोक्ता प्रणनाम पुनःपुनः

"ఈ దివ్య లింగం పూజించదగినది మరియు అరుణాద్రి అని పిలువబడుతుంది, దీనికి నమస్కరించు," అని దేవతలు చెప్పగా, ఆమె మళ్ళీ మళ్ళీ నమస్కరించింది.

Verse 62

अभ्यर्थिता पुनः सर्वैरातिथ्यार्थे महर्षिभिः । शिवाज्ञया गौतमो मे द्रष्टव्य इति सावदत्

మహర్షులందరూ ఆతిథ్యం స్వీకరించమని మళ్ళీ కోరగా, ఆమె "శివుని ఆజ్ఞ మేరకు నేను గౌతమ మహర్షిని దర్శించాలి" అని చెప్పింది.

Verse 63

अयमत्रर्षिभिर्भक्तैर्निर्दिष्टं तमथाभ्यगात् । स मुनिः शिवभक्तानां प्रथमस्तपसां निधिः

భక్తులైన ఋషులు చూపించగా ఆమె అతని వద్దకు వెళ్ళింది. ఆ ముని శివభక్తులలో అగ్రగణ్యుడు మరియు తపస్సుకు నిధి వంటివాడు.

Verse 64

वनांतरं गतेः प्रातः समित्कुशफलाहृतेः । अतिथीनाश्रमं प्राप्तानर्चथेति दृढव्रतान्

ప్రాతః వనాంతరానికి వెళ్లి సమిధలు, కుశ, ఫలములు సేకరించి, దృఢవ్రతులు అయిన శిష్యులకు ఆజ్ఞాపించాడు— “ఆశ్రమానికి వచ్చిన అతిథులను విధిగా ఆరాధించండి।”

Verse 65

शिष्यानादिश्य धर्मात्मा गतश्च विपिनांतरम् । अथ सा गौतमं द्रष्टुमागता पर्णशालिकाम्

ధర్మాత్ముడైన ముని శిష్యులకు ఉపదేశించి వనాంతరానికి వెళ్లాడు. అప్పుడు ఆమె (దేవి) గౌతముని దర్శించుటకు పర్ణశాల ఆశ్రమానికి వచ్చింది.

Verse 66

क्व गतो मुनिरित्युक्तैरित आयास्यति क्षणात् । शिष्यैरभ्यर्थितेत्युक्त्वा फलमूलैस्सुगंधिभिः

“ముని ఎక్కడికి వెళ్లారు?” అని అడిగితే, శిష్యులు— “క్షణంలో ఇక్కడికే వస్తారు” అని చెప్పారు. తరువాత “శిష్యులు ప్రార్థించారు” అని చెప్పి, సుగంధమైన ఫలమూలాలతో ఆమెను సత్కరించారు.

Verse 67

अभ्युत्थानेनासनेन पाद्येनार्घेण सूनृतैः । वचनैः फलमृलेन सार्चिता शिष्यसंपदा

లేచి స్వాగతించడం, ఆసనం ఇవ్వడం, పాద్యము మరియు అర్ఘ్యము సమర్పించడం, మృదువైన సత్యవాక్యాలతో పాటు ఫలమూలాలు ఇవ్వడం ద్వారా— శిష్యసంపదచే ఆమెను విధిగా ఆరాధించారు.

Verse 68

क्षणं क्षमस्वसूनुस्तामन्ये जग्मुस्तदन्तिकम् । देव्यां प्रविष्टमात्रायां महर्षेराश्रमो महान्

వారు— “ప్రియ కుమార్తె, క్షణం సహించు” అని అన్నారు; మరికొందరు ఆమె సమీపానికి వెళ్లారు. దేవి ప్రవేశించిన వెంటనే మహర్షి యొక్క మహత్తర ఆశ్రమం అద్భుతంగా మారిపోయింది.

Verse 69

अभवत्कल्पबहुलो मणिप्रासादसंकुलः । वनांतरादुपावृत्त्य समित्कुशफलाहरः

అది కల్పవృక్షాలతో నిండిపోయి మణిమయ ప్రాసాదాలతో కిటకిటలాడింది. అరణ్యాంతరంనుండి తిరిగి వచ్చిన ముని సమిధలు, కుశగడ్డి, ఫలాలు మోసుకొని సమీపించాడు।

Verse 70

अपश्यत्स्वाश्रमं दूरे विमानशतशोभितम् । किमेतदिति साश्चर्यं चिंतयन्मुनिपुंगवः

దూరం నుండే అతడు తన ఆశ్రమాన్ని చూచెను—వందల విమానాల కాంతితో విరాజిల్లుచున్నది. “ఇది ఏమిటి?” అని ఆశ్చర్యంతో ఆలోచించిన మునిపుంగవుడు।

Verse 71

गौर्याः समागमं सर्वमपश्यज्ज्ञानचक्षुषा । शीघ्रं निवर्तमानोऽसौ द्रष्टुं तां लोकमातरम्

జ్ఞానచక్షువుతో అతడు గౌరీ సమాగమమంతటిని దర్శించాడు. లోకమాతను దర్శించుటకు వెంటనే వేగంగా తిరిగి వెళ్లెను।

Verse 72

शिष्यैः शीघ्रचरैर्वृत्तमावेदितमथाशृणोत्

అప్పుడు వేగంగా వచ్చిన శిష్యులు తెలిపిన జరిగిన సంగతినంతటిని అతడు విన్నాడు।

Verse 73

अथ महर्षिरुपागतकौतुको निजतपःफलमेव तदागमम् । शिवदयाकलितं परिचिन्तयन्नभजदाश्रममाश्रितवत्सलः

అప్పుడు మహర్షి కౌతుకంతో నిండెను. ఆమె రాక తన తపస్సు ఫలమే గాని, శివకరుణతో మేళవించబడినదని ఆలోచిస్తూ, శరణాగతవత్సలుడై ఆశ్రమంలో ప్రవేశించాడు।