Adhyaya 40

Verse 1

।श्रीसूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि मुनयो लोकपावनम् । गायत्र्या च सरस्वत्या माहात्म्यं मुक्तिदं नृणाम्

శ్రీ సూతుడు పలికెను—హే మునులారా! ఇప్పుడు లోకపావనమైన, మనుష్యులకు ముక్తిని ప్రసాదించే గాయత్రీ మరియు సరస్వతీ మహాత్మ్యాన్ని వివరిస్తాను.

Verse 2

शृण्वतां पठतां चैव महापातकनाशनम् । महापुण्यप्रदं पुंसा नरकक्लेशनाशनम्

దీనిని శ్రవణం చేసే వారికి, పఠించే వారికి ఇది మహాపాతకాలను నశింపజేస్తుంది; మనుష్యులకు మహాపుణ్యాన్ని ప్రసాదించి నరకక్లేశాలను తొలగిస్తుంది.

Verse 3

गायत्र्यां च सरस्वत्यां ये स्नांति मनुजा मुदा । न तेषां गर्भवासः स्यात्किं तु मुक्तिर्भवेद्ध्रुवम्

గాయత్రీ మరియు సరస్వతీ (తీర్థ)లలో ఆనందంతో స్నానం చేసే మనుష్యులకు మళ్లీ గర్భవాసం ఉండదు; వారికి నిశ్చయంగా మోక్షం లభిస్తుంది.

Verse 4

सरस्वत्याश्च गायत्र्या गन्धमादनपर्वते । ब्रह्मपत्न्योः सन्निधानात्तन्नाम्ना कथिते इमे

గంధమాదన పర్వతంపై సరస్వతీ మరియు గాయత్రీ—బ్రహ్మపత్నులు—వారి సన్నిధి కారణంగా ఈ (తీర్థ/స్థాన)ాలు వారి పేర్లతోనే ప్రసిద్ధమయ్యాయి.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । गायत्र्याश्च सरस्वत्या गन्धमादनपर्वते । किमर्थं संनिधानं वै सूताभूत्तद्वदस्व नः

ఋషులు అన్నారు—హే సూతా! గంధమాదన పర్వతంపై గాయత్రీ మరియు సరస్వతీ సన్నిధానం ఏ కారణంతో ఏర్పడింది? అది మాకు చెప్పుము.

Verse 6

सूत उवाच । प्रजापतिः पुरा विप्राः स्वां वै दुहितरं मुदा । वाङ्नाम्नीं कामुको भूत्वा स्पृहयामास मोहनः

సూతుడు చెప్పెను—హే విప్రులారా! పూర్వకాలంలో ప్రజాపతి మోహగ్రస్తుడై కామాతురుడై ‘వాక్’ అనే తన స్వకన్యను కోరసాగెను.

Verse 7

अथ प्रजापतेः पुत्री स्वस्मिन्वै तस्य कामिताम् । विलोक्य लज्जिता भूत्वा रोहिद्रूप दधार सा

అప్పుడు ప్రజాపతి కుమార్తె, తనపైనే అతని కామన దృష్టి పడినదాన్ని చూసి లజ్జతో రోహిణీ మృగి రూపాన్ని ధరించింది।

Verse 8

ब्रह्मापि हरिणो भूत्वा तया रन्तुमनास्तदा । गच्छतीमनुयातिस्म हरिणीरूपधारिणीम्

అప్పుడు బ్రహ్మ కూడా మగమృగ రూపం ధరించి, ఆమెతో క్రీడించాలనే మనసుతో, మృగి రూపం ధరించి వెళ్తున్న ఆమెను అనుసరించాడు।

Verse 9

तं दृष्ट्वा देवताः सर्वाः पुत्रीगमनसादरम् । करोत्यकार्यं ब्रह्मायं पुत्रीगमनलक्षणम्

తన కుమార్తెను వెంబడించడంలో అతడు అత్యంత ఆసక్తిగా ఉన్నదాన్ని చూసి దేవతలందరూ అన్నారు—‘ఈ బ్రహ్మ అనుచిత కార్యం చేస్తున్నాడు; ఇది స్వకన్యాగమన లక్షణం.’

Verse 10

इति निन्दंति तं विप्राः स्रष्टारं जगतां पतिम् । निषिद्धकृत्यनिरतं तं दृष्ट्वा परमेष्ठिनम्

ఇలా, ఓ విప్రులారా, జగత్సృష్టికర్తయైన లోకాధిపతిని—నిషిద్ధ కర్మంలో లీనమైన పరమేష్ఠిని చూసి—వారు నిందించారు।

Verse 11

हरः पिनाकमादाय व्याधरूपधरः प्रभुः । आकर्णपूर्ण कृष्टेन पिनाकधनुषा शरम्

ప్రభువు హరుడు పినాకాన్ని ఎత్తుకొని, వేటగాడి రూపం ధరించి, పినాక ధనుస్సును చెవి వరకు పూర్తిగా లాగి బాణాన్ని సంధించాడు।

Verse 12

संयोज्य वेधसं तेन विव्याध निशितेन सः । त्रिपुरांतक बाणेन विद्धोऽसौ न्यपतद्भुवि

అతడు వేదహస్‌ (బ్రహ్మ)ను లక్ష్యంగా చేసుకొని పదునైన బాణంతో ఛేదించాడు. త్రిపురాంతక శివుని బాణంతో విద్ధుడై అతడు భూమిపై పడిపోయాడు.

Verse 13

तस्य देहादथोत्थाय महज्ज्योतिर्महाप्रभम् । आकाशे मृगशीर्षाख्यं नक्षत्रमभवत्तदा

అప్పుడు అతని దేహం నుండి లేచి వచ్చిన మహత్తరమైన, మహాప్రభమైన జ్యోతి ఆకాశంలో మృగశీర్ష అనే నక్షత్రంగా మారింది.

Verse 14

आर्द्रानक्षत्ररूपी सन्हरोऽप्यनुजगाम तम् । पीडयन्मृगशीर्षाख्यं नक्षत्रं ब्रह्मरूपिणम्

హరుడు (శివుడు) కూడా ఆర్ద్రా నక్షత్రరూపం ధరించి అతడిని అనుసరించాడు; బ్రహ్మరూపమైన మృగశీర్ష నక్షత్రాన్ని బాధింపసాగాడు.

Verse 15

अधुनापि मृगव्याधरूपेण त्रिपुरांतकः । अंबरे दृश्यते स्पष्टं मृगशीर्षांतिके द्विजाः

ఓ ద్విజులారా! నేడు కూడా త్రిపురాంతకుడు మృగవ్యాధుడు (వేటగాడు) రూపంలో ఆకాశంలో మృగశీర్ష సమీపంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తాడు.

Verse 16

एवं विनिहते तस्मिञ्च्छंभुना परमेष्ठिनि । अनंतरं तु गायत्रीसरस्वत्यौ शुचार्पिते

శంభువు (శివుడు) పరమేష్ఠి (బ్రహ్మ)ను ఈ విధంగా వినిహతం చేసిన వెంటనే, గాయత్రీ మరియు సరస్వతీ శోకంతో కలత చెందారు.

Verse 17

भर्तृहीने मुनिश्रेष्ठा भर्तृजीवनकांक्षया । किं करिष्यावहे ह्यावामित्यन्योयं विचार्य तु

ఓ మునిశ్రేష్ఠులారా! భర్తను కోల్పోయి, భర్త ప్రాణాలు తిరిగి పొందాలని కోరుతూ ఆ ఇద్దరూ పరస్పరం ఆలోచించి— “ఇప్పుడు మనం ఏమి చేయాలి?” అని అన్నారు.

Verse 18

स्वपतिप्राणसिद्ध्यर्थं गायत्री च सरस्वती । सर्वोत्कृष्टं शिवस्थानं गन्धमादनपर्वतम्

తమ స్వపతి ప్రాణసిద్ధి కోసం గాయత్రీ, సరస్వతీ శివుని అత్యుత్తమ ధామమైన గంధమాదన పర్వతాన్ని ఆశ్రయించేందుకు నిశ్చయించుకున్నారు.

Verse 19

सर्वाभीष्टप्रदं पुंसां तपः कर्तुं समुद्यते । जग्मतुर्नियमोपेतं तपः कर्तुं शिवं प्रति

మనుషులకు సమస్త అభీష్టాలను ప్రసాదించే తపస్సు చేయాలని వారు సిద్ధమయ్యారు; నియమాలతో యుక్తులై శివుని ఉద్దేశించి తపస్సు చేయుటకు ఆ ఇద్దరూ బయలుదేరారు.

Verse 20

स्नानार्थमात्मनो विप्रा गायत्री च सरस्वती । तीर्थद्वयं स्वनाम्ना वै चक्रतुः पापनाशनम्

ఓ విప్రులారా! తమ స్నానార్థం గాయత్రీ, సరస్వతీ తమ తమ నామాలతో రెండు తీర్థాలను స్థాపించారు—అవి పాపనాశకాలు.

Verse 21

तत्र त्रिषवणस्नानं प्रत्यहं चक्रतुर्मुदा । बहुकालमनाहारे कामक्रोधादिवर्जिते

అక్కడ వారు ఆనందంతో ప్రతిరోజూ త్రిషవణ స్నానం చేశారు; మరియు దీర్ఘకాలం నిరాహారులై, కామక్రోధాదులను వర్జించి ఉన్నారు.

Verse 22

अत्युग्रनियमो पेते शिवध्यानपरायणे । पंचाक्षरमहामन्त्रजपैकनियते शुभे

ఆమె అత్యంత ఉగ్ర నియమాన్ని స్వీకరించి, శివధ్యానంలో పరాయణమైయుండెను. శుభమైన పంచాక్షర మహామంత్ర జపమే ఏక నియమంగా వ్రతం చేసెను।

Verse 23

स्वपतेर्जीवनार्थं वै गायत्री च सरस्वती । महादेवं समुद्दिश्य तप एवं प्रचक्रतुः

తమ స్వామి జీవనార్థమై గాయత్రీ, సరస్వతీ మహాదేవుని ఉద్దేశించి ఈ విధంగా తపస్సు చేసిరి।

Verse 24

तयोरथ तपस्तुष्टो महादेवो महेश्वरः । सन्निधत्ते महामूर्तिस्तपसां फलदित्सया

వారి తపస్సుతో సంతుష్టుడైన మహాదేవ మహేశ్వరుడు, తపఫలాన్ని ప్రసాదించదలచి తన మహామూర్తితో సన్నిధానమయ్యెను।

Verse 25

ततः सन्निहितं शंभुं पार्वतीरमणं शिवम् । गणेशकार्त्तिकेयाभ्यां पार्श्वयोः परिसेवितम

అనంతరం వారు సన్నిహితుడైన శంభువును—పార్వతీరమణుడైన శివుని—చూచిరి; ఆయన ఇరుప్రక్కల గణేశుడు, కార్త్తికేయుడు సేవచేసిరి।

Verse 26

दृष्ट्वा संतुष्टचित्ते ते गायत्री च सरस्वती । स्तोत्रैस्तुष्टुवतुः स्तुत्यं महादेवं घृणा निधिम्

ఆయనను చూచి గాయత్రీ, సరస్వతీ హృదయాలు ఆనందంతో నిండెను; వారు స్తోత్రాలతో స్తుత్యుడైన, కరుణానిధి మహాదేవుని స్తుతించిరి।

Verse 27

गायत्रीसरस्वत्यावूचतुः । नमो दुर्वारसंसारध्वांतध्वंसैकहेतवे । ज्वलज्ज्वालावलीभीमकालकूटविषादिने

గాయత్రీ, సరస్వతీ పలికిరి— దుర్వార సంసారాంధకారాన్ని నశింపజేసే ఏకైక కారణభూతుడా, నీకు నమస్కారం; జ్వలించే జ్వాలావళులతో భయంకరమైన కాలకూట విషమును కూడా గ్రసించువాడా, నీకే నమః।

Verse 28

जगन्मोहन पंचास्त्रदेहनाथैकहेतवे । जगदंतकरक्रूर यमांतक नमोऽस्तु ते

జగత్మోహనుడైన పంచాస్త్రధారి దేహనాథునికి ఏకైక కారణభూతుడా, నీకు నమస్కారం; హే యమాంతకా, జగదంతకుడైన క్రూర యమునికీ అంతకుడవైన నీకు నమో నమః।

Verse 29

गंगातरंगसंपृक्तजटामण्डलधारिणे । नमस्तेस्तु विरूपाक्ष बाल शीतांशुधारिणे

గంగ తరంగాలతో మిళితమైన జటామండలాన్ని ధరించువాడా, నీకు నమస్కారం; హే విరూపాక్షా, బాలచంద్రుని ధరించువాడా, నీకే నమః।

Verse 30

पिनाकभीमटंकारत्रासितत्रिपुरौकसे । नमस्ते विविधाकारजगत्स्रष्टृशिरश्छिदे

పినాక ధనుస్సు భయంకర టంకారంతో త్రిపురవాసులను భీతిపెట్టినవాడా, నీకు నమస్కారం; అనేకరూపుడా, జగత్సృష్టికర్త శిరస్సును ఛేదించినవాడా, నీకే నమః।

Verse 31

शांतामलकृपादृष्टिसंरक्षितमृ कण्डुज । नमस्ते गिरिजानाथ रक्षावां शरणागते

హే మృకండుపుత్రుని రక్షకా— నీ శాంతమైన, నిర్మలమైన కరుణాదృష్టితో అతనిని కాపాడినవాడా— నీకు నమస్కారం; హే గిరిజానాథా, శరణాగతుడైన నన్ను రక్షించుము।

Verse 32

महादेव जगन्नाथ त्रिपुरांतक शंकर । वामदेव महादेव रक्षावां शरणागते

ఓ మహాదేవా, జగన్నాథా, త్రిపురాంతక శంకరా, వామదేవా! శరణాగతులమైన మమ్మల్ని, ఓ మహేశ్వరా, రక్షించుము.

Verse 33

इति ताभ्यां स्तुतः शम्भुर्देवदेवो महेश्वरः । अब्रवीत्प्रीतिसंयुक्तो गायत्रीं च सरस्वतीम्

ఆ ఇద్దరి స్తుతితో సంతోషించిన దేవదేవుడు మహేశ్వరుడు శంభువు ప్రీతితో గాయత్రీని, సరస్వతీని ఉద్దేశించి పలికెను.

Verse 34

महादेव उवाच । भोः सरस्वति गायत्रि प्रीतोऽस्मि युवयोरहम् । वरं वरयतं मत्तो यद्वा मनसि वर्तते

మహాదేవుడు పలికెను—ఓ సరస్వతీ, ఓ గాయత్రీ! మీ ఇద్దరిపై నేను ప్రసన్నుడను. నన్ను వరం కోరండి—మీ మనసులో ఉన్నదేదైనా.

Verse 35

इत्युक्ते ते तु गायत्रीसरस्वत्यौ हरेण वै । अब्रूतां पार्वतीकांतं महादेवं घृणानिधिम्

అలా అనగా గాయత్రీ, సరస్వతీ హరునితోనే—పార్వతీకాంతుడైన కరుణానిధి మహాదేవునితో—ఇట్లు పలికిరి.

Verse 36

गायत्रीसरस्वत्यावूचतुः । भगन्नावयोर्देव भर्त्तारं चतुराननम् । सप्राणं कुरु सर्वेश कृपया करुणाकर

గాయత్రీ, సరస్వతీ పలికిరి—హే భగవన్, హే దేవా! మా భర్త చతురానన బ్రహ్మను మళ్లీ సప్రాణుడిగా చేయుము. హే సర్వేశా, కృపచేయుము, హే కరుణాకరా!

Verse 37

त्वमावयोः पिता देव तवाप्यावां सुते उभे । रक्षावां पतिदानेन तस्मात्त्वं त्रिपुरांतक

హే దేవా! నీవే మా తండ్రివి; మేమిద్దరం నీ కుమార్తెలమే. కనుక హే త్రిపురాంతకా, మా భర్తను తిరిగి ప్రసాదించి మమ్మల్ని రక్షించుము.

Verse 38

स एवं प्रार्थितः शम्भुस्ताभ्यां ब्राह्मणपुंगवाः । एवमस्त्विति संप्रोच्य गायत्रीं च सरस्वतीम्

ఆ ఇద్దరి ప్రార్థన విని, బ్రాహ్మణవిధులతో పూజింపబడే శ్రేష్ఠుడైన శంభువు గాయత్రీ, సరస్వతీలతో—“ఏవమస్తు, అలాగే జరుగుగాక” అని పలికెను.

Verse 39

तदेव वेधसः कायं शिरसा योक्तुमुत्सुकः । तत्रैव वेधसः कायं शिरोभिः सहसुव्रताः

వేధసుడు (బ్రహ్మ) యొక్క అదే దేహాన్ని శిరస్సుతో కలపాలని ఉత్సుకుడై, హే సువ్రతులారా, అక్కడే వేధసుని దేహాన్ని అనేక శిరస్సులతో కూడి సమీకరింపజేసెను.

Verse 40

भूतैरानाययामास नंदिभृंगिमुखैस्तदा । शिरांसि तान्यनेकानि कायेन सह शंकरः

అప్పుడు శంకరుడు నంది, భృంగి మొదలైన తన భూతుల చేత దేహంతో కూడిన అనేక శిరస్సులను తెప్పించెను.

Verse 41

क्षणात्संधारयामास वाणीगायत्रिसंनिधौ । संधितोऽथ हरेणासौ चतुर्वक्त्रो जगत्पतिः

క్షణమాత్రంలో, వాణీ (సరస్వతి) మరియు గాయత్రీ సన్నిధిలో ఆయన వాటిని సంధానము చేసెను. ఆపై హరునిచే సంధింపబడి ఆ చతుర్ముఖ జగత్పతి (బ్రహ్మ) పునః స్థాపితుడయ్యెను.

Verse 42

उत्तस्थौ तत्क्षणादेव सुप्तोत्थित इव द्विजाः । ततः प्रजापतिर्दृष्ट्वा शंकरं शशिभूषणम् । तुष्टाव वाग्भिरग्र्याभिर्भार्याभ्यां च समन्वितः

అదే క్షణంలో నిద్రలేచినవాడివలె ద్విజుడైన బ్రహ్మ లేచి నిలిచెను. తరువాత చంద్రభూషణుడైన శంకరుని దర్శించి, ప్రజాపతి తన రెండు భార్యలతో కూడి ఉత్తమ వాక్యాలతో ఆయనను స్తుతించెను.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । नमस्ते देवदेवेश करुणाकर शंकर

బ్రహ్మ పలికెను— హే దేవదేవేశా, హే కరుణాకర శంకరా, నీకు నమస్కారం.

Verse 44

पाहि मां करुणासिंधो निषिद्धाचरणात्प्रभो । मम त्वत्कृपया शंभो निषिद्धाचरणे क्वचित्

హే ప్రభూ, కరుణాసింధూ! నిషిద్ధాచరణం నుండి నన్ను రక్షించుము. హే శంభో, నీ కృపవలన నేను ఎప్పుడూ నిషిద్ధకర్మలో పడకుండునట్లు చేయుము.

Verse 45

मा प्रवृत्तिर्भवेद्भूयो रक्ष मां त्वं तथा सदा । तथैवास्त्विति संप्राह ब्रह्माणं गिरिजापतिः

“ఇలాంటి ప్రవృత్తి మరల కలుగకుండునట్లు, అలాగే నన్ను నిత్యం రక్షించుము” అని బ్రహ్మ అన్నాడు. గిరిజాపతి ప్రత్యుత్తరమిచ్చెను— “తథాస్తు.”

Verse 46

इतः परं प्रमादं त्वं मा कुरुष्व विधे पुनः । उत्पथं प्रतिपन्नानां पुंसां शास्तास्मि सर्वदा

“ఇకపై, హే విధాతా, మరల నిర్లక్ష్యం చేయకుము. దుర్మార్గంలో ప్రవేశించిన మనుష్యులకు నేను సదా శాస్తా మరియు మార్గదర్శకుడను.”

Verse 47

एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रं महादेवो द्विजोत्तमाः । सरस्वतीं च गायत्रीं प्रोवाच प्रीणयन्गिरा

ఇలా చతుర్ముఖ బ్రహ్మను ఉద్దేశించి మహాదేవుడు, ఓ ద్విజోత్తమా, మధుర వాక్యాలతో ప్రసన్నపరచుతూ సరస్వతీ మరియు గాయత్రీలను కూడా పలికెను।

Verse 48

महादेव उवाच । युवयोर्मत्प्रसादेन हे गायत्रि सरस्वति । अयं भर्ता समायातः सप्राणश्चतुराननः

మహాదేవుడు పలికెను—హే గాయత్రీ, హే సరస్వతీ! నా ప్రసాదముచేత మీ భర్త అయిన ఆ చతుర్ముఖుడు ప్రాణాలతో ఇక్కడికి తిరిగి వచ్చెను।

Verse 49

सहानेन ब्रह्मलोकं यातं मा भूद्विलंबता । युवयोः संनिधानेन सदा कुंडद्वयेऽत्र वै

ఇతనితో కలిసి బ్రహ్మలోకానికి వెళ్లుడి—విలంబం కలుగనీయకండి. మరియు మీ సన్నిధానంతో ఇక్కడ ఈ రెండు కుండలలో నిత్యము నివసించుడి।

Verse 50

भविष्यति नृणां मुक्तिः स्नानात्सायुज्यरूपिणी । युष्मन्नाम्ना च गायत्रीसर स्वत्याविति द्वयम्

ఇక్కడ స్నానం చేయుటవలన మనుష్యులకు సాయుజ్యస్వరూపమైన ముక్తి కలుగును. మరియు ఈ రెండు (కుండలు) మీ నామములతో ‘గాయత్రీ’ ‘సరస్వతీ’ అని ప్రసిద్ధి పొందును।

Verse 51

इदं तीर्थं सर्वलोके ख्यातिं यास्यति शाश्वतीम् । सर्वेषामपि तीर्थानामिदं तीर्थद्वयं सदा

ఈ తీర్థము సమస్త లోకాలలో శాశ్వత ఖ్యాతిని పొందును. మరియు అన్ని తీర్థములలో ఈ తీర్థద్వయం నిత్యము శ్రేష్ఠముగా నిలుచును।

Verse 52

शुद्धिप्रदं तथा भूयान्महापातकनाशनम् । महाशांतिकरं पुंसां सर्वाभीष्टप्रदायकम्

ఈ తీర్థం పరిపూర్ణ శుద్ధిని ప్రసాదించి మహాపాతకాలను నశింపజేస్తుంది. ఇది జనులకు మహాశాంతిని కలిగించి, సమస్త అభీష్టాలను ప్రసాదిస్తుంది॥

Verse 53

मम प्रसादजननं विष्णुप्रीतिकरं तथा । एतत्तीर्थद्वयसमं न भूतं न भविष्यति

ఇది నా ప్రసాదాన్ని కలిగించి, విష్ణువును కూడా ప్రసన్నం చేస్తుంది. ఈ తీర్థద్వయానికి సమానమైనది గతంలో లేదు, భవిష్యత్తులోనూ ఉండదు॥

Verse 54

अत्र स्नानाद्धि सर्वेषां सर्वाभीष्टं भविष्यति । इदं कुंडद्वयं लोके भवतीभ्यां कृतं महत्

నిజంగా ఇక్కడ స్నానం చేయుటవలన అందరికీ సమస్త అభీష్టాలు సిద్ధిస్తాయి. లోకంలో ఈ మహత్తర కుండద్వయం మీ ఇద్దరు దేవతలచే స్థాపించబడింది॥

Verse 55

युष्मन्नाम्ना प्रसिद्धं च भविष्यति विमुक्तिदम् । गायत्र्युपास्तिरहिता वेदाभ्यासविवर्जिताः

ఇది మీ నామాలతో ప్రసిద్ధి పొంది, ముక్తిని ప్రసాదించును. గాయత్రీ ఉపాసన లేని వారు, వేదాభ్యాసం చేయని వారు—

Verse 56

औपासनविहीनाश्च पंचयज्ञविवर्जिताः । युष्मत्कुंडद्वये स्नानात्तत्त त्फलमवाप्नुयुः

ఔపాసన (గృహ్యాగ్ని నిత్యకర్మ) లేని వారు, పంచమహాయజ్ఞాలను విడిచిన వారు—మీ కుండద్వయంలో స్నానం చేయుటవలన ఆ ఆ కర్మల ఫలాన్ని పొందుదురు॥

Verse 57

अन्ये च ये पातकिनो नित्यानुष्ठानवर्जिताः । स्नात्वा कुंडद्वये तत्र शुद्धाः स्युर्द्विजसत्तमाः

ఇతర పాపులు కూడా, నిత్యానుష్ఠానాలను విడిచినవారైనా, అక్కడ ఆ రెండు కుండాలలో స్నానం చేసి, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, శుద్ధులగుదురు.

Verse 58

सरस्वतीं च गाय त्रीमेवमुक्त्वा महेश्वरः । क्षणादंतरधात्तत्र सर्वेषामेव पश्यताम्

ఇలా సరస్వతీని, గాయత్రీని ఉద్దేశించి పలికిన మహేశ్వరుడు, అందరూ చూస్తుండగానే క్షణంలో అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు.

Verse 59

पतिं लब्ध्वाऽथ गायत्रीसरस्वत्यौ मुदान्विते । तेन साकं ब्रह्मलोकं जग्म तुर्द्विजसत्तमाः

అప్పుడు భర్తను పొందిన ఆనందంతో నిండిన గాయత్రీ, సరస్వతీ—ఆయనతో కలిసి, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, బ్రహ్మలోకానికి వెళ్లారు.

Verse 60

श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितं विप्रा गंधमादनपर्वते । संनिधानं सरस्वत्या गायत्र्याश्च सहेतुकम्

శ్రీ సూతుడు పలికెను—ఓ విప్రులారా! గంధమాదన పర్వతంలో సరస్వతీ మరియు గాయత్రీల సన్నిధానానికి కారణసహితమైన వృత్తాంతాన్ని మీకు ఇలా చెప్పితిని.

Verse 61

यः शृणोतीममध्यायं पठते वा सभक्तिकम् । एतत्तीर्थद्वयस्नानफलमाप्नोत्यसंशयः

ఈ అధ్యాయాన్ని ఎవడు వింటాడో లేదా భక్తితో పఠిస్తాడో, అతడు నిస్సందేహంగా ఈ రెండు తీర్థాలలో స్నానఫలాన్ని పొందును.