Adhyaya 36
ఈ అధ్యాయంలో సూతుడు–మునుల సంభాషణ రూపంలో ధర్మోపదేశం చెప్పబడింది. ‘దురాచార’ అనే బ్రాహ్మణుని ఉదాహరణతో ‘సంగధర్మం’ వివరించబడుతుంది—మహాపాతకులతో దీర్ఘకాల సాంగత్యం వల్ల బ్రాహ్మణుని పుణ్యం, గౌరవం క్రమంగా క్షీణించి, కలిసి నివసించడం, కలిసి భోజనం చేయడం, కలిసి శయనం చేయడం వలన పాపసమానత్వం కలుగుతుందని చెప్పబడింది. తర్వాత ధనుష్కోటి తీర్థ మహిమ వర్ణన ఉంది. శ్రీరామచంద్రుని ధనుస్సుతో సంబంధించిన ఈ జలాలు మహాపాతకనాశినిగా పేర్కొనబడి, అక్కడ స్నానం చేస్తే తక్షణమే పాపవిమోచనం కలుగుతుందని, వేతాళ బంధనంలాంటి బలవంతపు ఆవేశం కూడా తొలగిపోతుందని కథ ద్వారా చూపబడింది. అనంతరం భాద్రపద కృష్ణపక్షంలో మహాలయ శ్రాద్ధ కాలనియమాలు, తిథి ప్రత్యేక ఫలాలు, నిర్లక్ష్యానికి దోషాలు వివరించబడ్డాయి. యథాశక్తి వేదపారంగతులు, సదాచారులు అయిన బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టడం ప్రధానమని చెప్పి, చివరలో ధనుష్కోటి మహాత్మ్యాన్ని వినడం/తెలుసుకోవడం పాపనాశకమై మోక్షసాధనకు సహాయకమని ఫలశ్రుతి ఇచ్చారు.
Shlokas
Verse 1
श्रीसूत उवाच । धनुष्कोटेस्तु माहात्म्यं भूयोऽपि प्रब्रवीम्यहम् । दुराचाराभिधो यत्र स्नात्वा मुक्तो भवद्द्विजाः
శ్రీసూతుడు పలికెను—ధనుష్కోటీ మహాత్మ్యాన్ని నేను మరల ప్రకటిస్తున్నాను; అక్కడ ‘దురాచార’ అని ప్రసిద్ధుడైన వాడు స్నానం చేసి ముక్తుడయ్యాడు, ఓ ద్విజులారా।
Verse 2
मुनय ऊचुः । दुराचाराभिधः कोऽसौ सूत तत्त्वार्थकोविद । किंच पापं कृतं तेन दुराचारेण वै मुने
మునులు పలికిరి—ఓ సూతా, తత్త్వార్థకోవిదా, ‘దురాచార’ అనే వాడు ఎవరు? ఓ మునీ, ఆ దురాచారి ఏ పాపం చేశాడు?
Verse 3
कथं वा पातका न्मुक्तो धनुष्कोटौ निमज्जनात् । एतच्छुश्रूषमाणानां विस्तराद्वद नो मुने
ధనుష్కోటిలో మునిగినందువల్ల అతడు పాపాల నుండి ఎలా విముక్తుడయ్యాడు? మేము వినాలని కోరుతున్నాము; ఓ మునీ, వివరంగా చెప్పుము।
Verse 4
श्रीसूत उवाच । मुनयः श्रूयतां तस्य दुराचारस्य पातकम् । स्नानेन धनुषः कोटौ यथा मुक्तश्च पातकात्
శ్రీసూతుడు పలికెను—ఓ మునులారా, ఆ దురాచారుని పాపాన్ని వినండి; ధనుష్కోటిలో స్నానం వలన అతడు పాపం నుండి ఎలా విముక్తుడయ్యాడో కూడా వినండి।
Verse 5
दुराचाराभिधो विप्रो गौतमीतीरमाश्रितः । कश्चिदस्ति द्विजाः पापी क्रूरकर्मरतः सदा
గౌతమీ నది తీరాన్ని ఆశ్రయించి దురాచారుడు అనే ఒక బ్రాహ్మణుడు నివసించెను. ఓ ద్విజులారా, అతడు పాపి, సదా క్రూరకర్మలలో ఆసక్తుడై ఉండెను।
Verse 6
ब्रह्मघ्नैश्च सुरापैश्च स्तेयिभिर्गुरुतल्पगैः । तदा संसर्गदुष्टोऽसौ तैः साकं न्यवसद्विजाः
ఓ ద్విజులారా, అతడు బ్రహ్మహత్యాపాతకులు, మద్యపానులు, దొంగలు, గురుశయ్యను లంఘించినవారితో కలిసి నివసించెను. ఆ సాంగత్యదోషంతో కలుషితుడై వారితోనే ఉండెను।
Verse 7
महापातकिसंसर्गं दोषेणास्य द्विजस्य वै । ब्राह्मण्यं सकलं नष्टं निःशेषेण द्विजोत्तमाः
ఓ ఉత్తమ ద్విజులారా, మహాపాతకుల సాంగత్యదోషం వల్ల ఆ ద్విజుని బ్రాహ్మణ్యమంతా నిశ్శేషంగా నశించిపోయెను।
Verse 8
महापातकिभिः सार्द्धं दिनमेकं तु यो द्विजः । निवसेत्सादरं तस्य तत्क्षणाद्वै द्विजन्मनः
కాని ఏ ద్విజుడు మహాపాతకులతో కలిసి గౌరవంతో ఒక్క రోజు అయినా నివసిస్తే, అతని ద్విజత్వక్షయం ఆ క్షణం నుంచే ప్రారంభమగును।
Verse 9
ब्राह्मणस्य तुरीयांशो नश्यत्येव न संशयः । द्विदिनं सेवनात्स्पर्शाद्दर्शनाच्छयनात्तथा
బ్రాహ్మణుని బ్రాహ్మణ్యంలోని నాలుగో వంతు నిశ్చయంగా నశిస్తుంది—సందేహం లేదు—రెండు రోజులు వారి సేవచేయడం వల్ల, స్పర్శ వల్ల, దర్శనం వల్ల, అలాగే వారి సమీపంలో/సహ శయనం వల్ల కూడా।
Verse 10
भोजनात्सह पंक्तौ च महापातकिभिर्द्विजाः । द्वितीयभागो नश्येत ब्राह्मणस्य न संशयः
హే ద్విజులారా! మహాపాతకులతో ఒకే పంక్తిలో భోజనం చేసిన బ్రాహ్మణుని రెండవ ధర్మభాగము నశించును—ఇందులో సందేహము లేదు।
Verse 11
त्रिदिनाच्च तृतीयांशो नश्यत्येव न संशयः । चतुर्दिनाच्चतुर्थांशो विलयं याति हि ध्रुवम्
మూడు దినముల తరువాత మూడవ భాగము నిశ్చయంగా నశించును—సందేహము లేదు। నాలుగు దినముల తరువాత నాలుగవ భాగము కూడా ధృవంగా వినాశమునకు పోవును।
Verse 12
अतः परं तु तैः साकं शयनासनभोजनैः । तत्तुल्यपातकी भूयान्महापातकसंभवात्
ఇకపై వారితో శయనము, ఆసనము, భోజనము పంచుకుంటే, మహాపాతకము ఉద్భవించుటవలన అతడు వారితో సమానమైన పాతకిగా మారును।
Verse 13
तेन ब्राह्मण्यहीनोऽयं दुराचाराभिधो द्विजाः । ग्रस्तोऽभवद्भीषणेन वेतालेन बलीयसा
ఆ కారణముచేత, హే ద్విజులారా! ‘దురాచార’ అని ప్రసిద్ధుడైన ఈ మనిషి బ్రాహ్మణ్యము కోల్పోయి, భయంకరమైన బలవంతుడైన వేతాళునిచే గ్రసింపబడెను।
Verse 14
असौ परवशस्तेन वेतालेनातिपीडितः । देशाद्देशं भ्रमन्विप्रा वनाच्चैव वनांतरम्
ఆ వేతాళుని వశమై తీవ్రముగా పీడింపబడి, హే బ్రాహ్మణులారా! అతడు దేశం దేశం తిరుగుతూ, అడవినుండి అడవికి సంచరించెను।
Verse 15
पूर्वपुण्यविपाकेन दैवयोगेन स द्विजः । रामचंद्रधनुष्कोटिं महापातकनाशनीम्
పూర్వపుణ్యవిపాకం మరియు దైవయోగం వలన ఆ ద్విజుడు రామచంద్రుని ధనుష్కోటిని—మహాపాతకనాశినిని—ప్రాప్తించాడు।
Verse 16
अनुद्रुतः पिशाचेन तेनाविष्टो ययौ द्विजाः । न्यमज्जयत्स वेतालो धनुष्कोटिजले त्वमुम्
ఆ పిశాచుడు వెంబడించగా, దాని ఆవేశంతో ఆ ద్విజుడు ముందుకు సాగాడు, ఓ బ్రాహ్మణులారా. అప్పుడు ఆ వేతాళుడు అతనిని ధనుష్కోటి జలంలో ముంచివేశాడు।
Verse 17
धनुष्कोटिजले सोऽयं वेतालेन प्रवेशितः । उदतिष्ठत्क्षणादेव वेतालेन विमोचितः
ఈ మనిషిని వేతాళుడు ధనుష్కోటి జలంలోకి తోసివేసినప్పటికీ, క్షణమాత్రంలోనే పైకి లేచాడు—అదే వేతాళుని బంధనంనుండి విముక్తుడయ్యాడు।
Verse 18
उत्थितोऽसौ द्विजो विप्रा धनुष्कोटिजलात्तदा । स्वस्थो व्यचिंतयत्कोऽयं देशो जलधितीरतः
అప్పుడు ధనుష్కోటి జలంనుండి పైకి లేచిన ఆ ద్విజుడు ఆరోగ్యవంతుడయ్యాడు. ఓ విప్రులారా, అతడు ఆలోచించాడు—‘సముద్రతీరంలో ఇది ఏ దేశం?’
Verse 19
कथं मयागतमिह गौतमीतीरवासिना । इति चिंताकुलः सोऽयं धनुष्कोटिनिवासिनम्
‘గౌతమీ తీరంలో నివసించే నేను ఇక్కడికి ఎలా వచ్చాను?’—అని చింతతో కలవరపడి, అతడు ధనుష్కోటి నివాసి ఒకరిని (విచారణార్థం) సమీపించాడు।
Verse 20
दत्तात्रेयं महात्मानं योगिप्रवरमुत्तमम् । समागम्य प्रणम्यासौ दुराचारोऽभ्यभाषत
యోగుల్లో శ్రేష్ఠుడైన పరమ మహాత్ముడు దత్తాత్రేయుని సమీపించి దురాచారుడు నమస్కరించి అనంతరం పలికెను।
Verse 21
न जाने भगवन्देशः कतमोऽयं वदाधुना । गौतमीतीरनिलयो दुराचाराभिधो ह्यहम्
భగవాన్, ఇది ఏ దేశమో నాకు తెలియదు; ఇప్పుడే చెప్పండి. నేను గౌతమీ తీరనివాసిని, దురాచారుడనే పేరుతో ప్రసిద్ధుడను।
Verse 22
कृपया ब्रूहि मे ब्रह्मन्मयात्र कथमागतम् । इति पृष्टो मुनिस्तेन दुराचारेण सुव्रतः
కరుణచేసి, హే బ్రహ్మన్-మునీ, నేను ఇక్కడికి ఎలా వచ్చానో చెప్పండి. దురాచారుడు అడగగా సువ్రతుడైన ముని సమాధానం పలికెను।
Verse 23
ध्यात्वा मुहूर्तमवदद्दुराचारं घृणानिधिः । महापातकिसंसर्गे दुराचार कृते पुरा
క్షణమొకటి ధ్యానించి కరుణానిధి ముని పలికెను—“ఓ దురాచారా, పూర్వం మహాపాతకులతో సంగమం వల్ల జరిగినది…”
Verse 24
ब्राह्मण्यं नष्टमभवद्वेतालस्त्वां ततोऽग्रहीत् । तेनाविष्टस्त्वमायातो विवशोऽत्र विमूढधीः
నీ బ్రాహ్మణ్యము నశించింది; ఆపై ఒక వేతాళుడు నిన్ను పట్టుకున్నాడు. అతని ఆవేశంతో నీవు వివశుడై ఇక్కడికి వచ్చితివి, నీ బుద్ధి పూర్తిగా మోహితమైంది।
Verse 25
न्यमज्जयत्त्वां वेतालो धनुष्कोटिजलेऽत्र तु । तत्र मज्जनमात्रेण विमुक्तः पातकाद्भवान्
ఇక్కడ ధనుష్కోటి జలాలలో వేతాళుడు నిన్ను ముంచెను. ఆ ఒక్క మజ్జనమాత్రముతోనే నీవు పాపముల నుండి విముక్తుడవైనావు.
Verse 26
धनुष्कोटौ तु ये स्नानं पुण्ये कुर्वंति मानवाः । तेषां नश्यंति वै सत्यं पंचपातकसंचयाः
ధనుష్కోటిలో పుణ్యస్నానం చేయు మనుష్యులకు, నిజముగా పంచమహాపాతకాల సముచ్చయం నశించును.
Verse 27
रामचंद्रधनुष्कोटावत्र मज्जनमात्रतः । महापातकिसंसर्गदोषस्ते विलयं ययौ
ఇక్కడ రామచంద్రుని ధనుష్కోటిలో కేవల మజ్జనమాత్రముతో మహాపాతకులతో సంగమమునుండి కలిగిన దోషము నీకు లయమైపోయెను.
Verse 28
तन्नाशादेव वेतालस्त्वां मुक्त्वा विलयं गतः । त्वामग्रहीद्यो वेतालः पुरायं ब्राह्मणोऽभवत्
ఆ దోషనాశముతోనే వేతాళుడు నిన్ను విడిచి అంతర్ధానమయ్యెను. నిన్ను పట్టుకున్న ఆ వేతాళుడు పూర్వము బ్రాహ్మణుడై యుండెను.
Verse 29
सोऽयं भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम् । पार्वणेन विधानेन पितॄणां नाकरोन्मुदा
ఇతడే భాద్రపద మాసమున కృష్ణపక్షమందు మహాలయకాలమున, పార్వణవిధానముచే పితృదేవతలకు శ్రాద్ధము హర్షముతో చేయలేదు.
Verse 30
तेन स्वपितृभिः शप्तो वेतालत्वमगादयम् । सोपि चास्य धनुष्कोटेरवलोकनमात्रतः
తన స్వపితృుల శాపంతో ఆ పురుషుడు వేతాలత్వాన్ని పొందాడు. అయితే ఈ ధనుస్సు కొనను కేవలం దర్శించగానే అతడు ఆ స్థితి నుండి క్రమంగా విముక్తి పొందసాగాడు.
Verse 31
वेतालत्वं विहायेह विष्णुलोकम वाप्तवान् । अतो भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम्
ఇక్కడే వేతాలత్వాన్ని విడిచి అతడు విష్ణులోకాన్ని పొందాడు. అందువల్ల భాద్రపద మాసం కృష్ణపక్షంలో మహాలయ శ్రాద్ధాది కర్మలు చేయవలెను.
Verse 32
उद्दिश्य स्वपितॄन्ये तु न कुर्वन्त्यतिलोभतः । महालोभयुतास्तेऽद्धा वेतालाः स्युर्न संशयः
స్వపితృులను ఉద్దేశించి కూడా అతిలోభం వల్ల శ్రాద్ధాది చేయని వారు, మహాలోభంతో నిండినవారు, నిస్సందేహంగా వేతాలులవుతారు.
Verse 33
तस्माद्भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम् । पितॄनुद्दिश्य शक्त्या ये ब्राह्मणान्वेदपारगान्
కాబట్టి భాద్రపద మాసం కృష్ణపక్షంలో మహాలయ సమయంలో, పితృులను ఉద్దేశించి తమ శక్తి మేరకు వేదపారంగత బ్రాహ్మణులను సత్కరించే వారు…
Verse 34
भोजयेयुर्महान्नेन न ते विंदंति दुर्गतिम् । यस्तु भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम्
…మరియు వారికి సమృద్ధమైన అన్నంతో భోజనం పెట్టే వారు దుర్గతిని పొందరు. కానీ భాద్రపద మాసం కృష్ణపక్షంలో మహాలయ సమయంలో (ఈ కర్మ) చేయని వాడు…
Verse 35
स्वशक्त्यनुगुणं विप्रमेकं द्वौ त्रीनकिंचनः । भोजयेन्नहि दौर्गत्यं भवेदस्य कदाचन
దరిద్రుడైనవాడైనా తన శక్తికి తగినట్లు ఒక బ్రాహ్మణుని గాని, ఇద్దరిని గాని, ముగ్గురిని గాని భోజనమిచ్చాలి; అలా చేస్తే అతనికి ఎప్పటికీ దుర్గతి కలగదు।
Verse 36
अयं भाद्रपदे मासे पितॄणामनुपासनात् । ययौ वेतालतां विप्रो यस्त्वां जग्राह पापिनम्
భాద్రపద మాసంలో పితృపూజను నిర్లక్ష్యం చేసినందువల్ల, నిన్ను—పాపిని—పట్టుకున్న ఆ బ్రాహ్మణుడు వేతాళస్థితికి చేరాడు।
Verse 37
कालो भाद्रपदमासमारभ्य वृश्चिकावधि । महालयस्य कथितो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः
తత్త్వదర్శి మునులు మహాలయ కాలం భాద్రపద మాసం మొదలుకొని వృశ్చికం వరకు ఉంటుందని ప్రకటించారు।
Verse 38
मासो भाद्रपदः कालस्तत्रापि हि विशिष्यते । कृष्ण पक्षो विशिष्टः स्याद्दुराचारक तत्र वै
ఆ కాలాలలో భాద్రపద మాసం విశేషంగా శ్రేష్ఠమైనది; అందులోనూ కృష్ణపక్షం మరింత విశిష్టం—దురాచారుడికైనా నిజమే।
Verse 39
तस्मिञ्छुभे कृष्णपक्षे प्रथमायां तथा तिथौ । श्राद्धं महालयं कुर्याद्यो नरो भक्तिपूर्वकम्
ఆ శుభ కృష్ణపక్షంలో, మొదటి తిథినాడైనా, భక్తితో మహాలయ శ్రాద్ధం చేసే మనిషి పుణ్యఫలాన్ని పొందుతాడు।
Verse 40
तस्य प्रीणाति भगवान्पावकः सर्वपावनः । स वह्निलोकमाप्नोति वह्निना सह मोदते
అతనితో సర్వపావనుడైన భగవాన్ పావకుడు (అగ్నిదేవుడు) ప్రసన్నుడవుతాడు. ఆ వ్యక్తి వహ్నిలోకాన్ని పొందీ అగ్నితో కలిసి అక్కడ ఆనందిస్తాడు.
Verse 41
तस्मै च ज्वलनो देवः सर्वैश्वर्यं ददात्यपि । प्रथमायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्
అతనికి జ్వలనదేవుడు (అగ్ని) సమస్త ఐశ్వర్యమును కూడా ప్రసాదిస్తాడు. కానీ ప్రథమా తిథినాడు మహాలయ కర్మ చేయని మానవుడు…
Verse 42
वह्निर्गृहं दहेत्तस्य श्रियं क्षेत्रादिकं तथा । वेदज्ञे ब्राह्मणे भुक्ते प्रथमायां महालये
అతని ఇంటిని అగ్ని దహించివేస్తుంది; అలాగే అతని శ్రీ-సంపదను, భూమి మొదలైన ఆస్తిని కూడా నాశనం చేస్తుంది—ప్రథమా మహాలయంలో వేదజ్ఞ బ్రాహ్మణునికి భోజనం పెట్టిన తరువాత కూడా విధిని పాటించకపోతే.
Verse 43
दश कल्पसहस्राणि पितरो यांति तृप्तताम् । द्वितीयायां तु यो भक्त्या कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्
పది వేల కల్పాల వరకు పితృదేవతలు తృప్తిని పొందుతారు. మరియు ద్వితీయా తిథినాడు భక్తితో మహాలయ శ్రాద్ధం చేసే వాడు…
Verse 44
तस्य प्रीणाति भगवान्भवानीपतिरीश्वरः । स कैलासमवाप्नोति शिवेन सह मोदते
అతనితో భవానీపతి ఈశ్వరుడు ప్రసన్నుడవుతాడు. అతడు కైలాసాన్ని పొందీ శివునితో కలిసి అక్కడ ఆనందిస్తాడు.
Verse 45
विपुलां संपदं तस्मै प्रीतो दद्यान्महेश्वरः । द्वितीयायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्
ప్రసన్నుడైన మహేశ్వరుడు అతనికి విస్తారమైన సంపదను ప్రసాదిస్తాడు. కానీ ద్వితీయ తిథిన మహాలయకర్మ చేయని మానవుడు…
Verse 46
तस्य वै कुपितः शंभुर्नाशयेद्ब्रह्मवर्चसम् । रौरवं कालसूत्राख्यं नरकं चास्य दास्यति
అతనిపై కోపించిన శంభువు అతని బ్రాహ్మవర్చస్సును నశింపజేసి, రౌరవం మరియు కాలసూత్రం అనే నరకాలకు అతనిని పంపుతాడు.
Verse 47
वेदज्ञे ब्राह्मणे भुक्ते द्वितीयायां महालये । विंशत्कल्प सहस्राणि पितरो यांति तृप्तताम्
ద్వితీయా మహాలయంలో వేదజ్ఞుడైన బ్రాహ్మణునికి భోజనం పెట్టినప్పుడు, పితృదేవతలు ఇరవై వేల కల్పాల పాటు తృప్తిని పొందుతారు.
Verse 48
अनुग्रहात्पितॄणां च संततिश्चास्य वर्द्धते । तृतीयायां नरो भक्त्या कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्
పితృదేవతల అనుగ్రహంతో అతని సంతతి కూడా వృద్ధి చెంది వికసిస్తుంది. అందుచేత తృతీయా తిథిన భక్తితో మహాలయ శ్రాద్ధం చేయాలి.
Verse 49
तस्य प्रीणाति भगवांल्लोकपालो धनाधिपः । महापद्मादिनिधयो वर्तंते तस्य वै वशे
అతనితో ధనాధిపతియైన లోకపాలుడు భగవాన్ (కుబేరుడు) ప్రసన్నుడవుతాడు; మహాపద్మాది మహానిధులు అతని వశమవుతాయి.
Verse 50
तस्यानुगास्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । तृतीयायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्
ఆయనకు అధిక్షకులుగా బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులు అనే ముగ్గురు దేవతలు ఉన్నారు. తృతీయ తిథిన మహాలయ కర్మ చేయని మానవుడు వారి దండవిధికి పాత్రుడగును.
Verse 51
धनदो भगवांस्तस्य संपदं हरति क्षणात् । दारिद्यं च ददात्यस्मै बहुदुःखसमाकुलम्
అతని ధనదాత భగవాన్ (కుబేరుడు) క్షణంలోనే సంపదను హరించి, అనేక దుఃఖాలతో నిండిన దారిద్ర్యాన్ని అతనికి ప్రసాదిస్తాడు.
Verse 52
तृतीयायां तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । तृप्यंति पितरस्तस्य त्रिंशत्कल्पसहस्रकम्
తృతీయ తిథిన మహాలయాన్ని చేసే మానవుని పితృదేవతలు తృప్తి చెందుతారు; వారు ముప్పై వేల కల్పాల వరకు ప్రసన్నంగా ఉంటారు.
Verse 53
चतुर्थ्यां तु नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्य प्रीणाति भगवान्हेरंबः पार्वतीसुतः
భక్తితో చతుర్థీ తిథిన మహాలయ శ్రాద్ధాన్ని చేసే నరునిపై పార్వతీసుతుడైన భగవాన్ హేరంబుడు ప్రసన్నుడవుతాడు.
Verse 54
तस्य विघ्नाश्च नश्यंति गजवक्त्रप्रसादतः । चतुर्थ्यां तु तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्
గజవక్త్రుడైన ప్రభువు అనుగ్రహంతో అతని విఘ్నాలు నశిస్తాయి. అయితే చతుర్థీ తిథిన మహాలయం చేయని మానవుడు…
Verse 55
विघ्नेशो भगवांस्तस्य सदा विघ्नं करोति हि । चण्डकोलाहलाभिख्ये नरके च पतत्यथ
అతనికి భగవాన్ విఘ్నేశుడు నిత్యము విఘ్నములను కలిగిస్తాడు; తదనంతరం అతడు ‘చండకోలాహల’ అనే నరకంలో పడిపోతాడు.
Verse 56
चतुर्थ्यां वै तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । पितरः कल्पसाहस्रं चत्वारिंशत्प्रहर्षिताः
చతుర్థీ తిథినాడు మహాలయాన్ని చేసే మానవుని పితృదేవతలు ప్రసన్నులవుతారు; వారు నలభై వేల కల్పముల వరకు ఆనందిస్తారు.
Verse 57
बहून्पुत्रान्प्रदास्यंति श्राद्धकर्तुर्निरंतरम् । पंचम्यां तु तिथौ भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्
శ్రాద్ధం చేసే వానికి వారు నిరంతరం అనేక పుత్రులను ప్రసాదిస్తారు. కానీ భక్తితో పంచమీ తిథినాడు మహాలయాన్ని చేయని వాడు…
Verse 58
तस्य लक्ष्मीर्भगवती परित्यजति मंदिरम् । अलक्ष्मीः कलहाधारा तस्य प्रादुर्भवेद्गृहे
అతని మందిరాన్ని భగవతి లక్ష్మీ విడిచిపెడుతుంది; కలహమే ఆధారమైన అలక్ష్మీ అతని ఇంట్లో ప్రాదుర్భవిస్తుంది.
Verse 59
पचम्यां तु तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । तस्य तृप्यंति पितरः पंचकल्पसहस्रके
కానీ పంచమీ తిథినాడు మహాలయాన్ని చేసే మానవుని పితృదేవతలు తృప్తి చెందుతారు; వారు ఐదు వేల కల్పముల వరకు సంతుష్టులై ఉంటారు.
Verse 60
संततिं चाप्यविच्छिन्नामस्मै दास्यंति तर्पिताः । पार्वती च प्रसन्ना स्यान्महदैश्वर्यदायिनी
తర్పణాలతో తృప్తి చెందిన పితృదేవతలు అతనికి అవిచ్ఛిన్న సంతాన పరంపరను ప్రసాదిస్తారు; దేవి పార్వతీ కూడా ప్రసన్నమై మహా ఐశ్వర్యం, అధిపత్య భాగ్యాన్ని అనుగ్రహిస్తుంది।
Verse 61
षष्ठ्यां तिथौ नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्य प्रीणाति भगवान्षण्मुखः पार्वती सुतः
షష్ఠీ తిథినాడు ఎవడు భక్తితో మహాలయ శ్రాద్ధాన్ని ఆచరిస్తాడో, అతనిపై పార్వతీ సుతుడైన భగవాన్ షణ్ముఖుడు ప్రసన్నుడవుతాడు।
Verse 62
तस्य पुत्राश्च पौत्राश्च षण्मुखस्य प्रसादतः । ग्रहैर्वालग्रहैश्चैव न बाध्यंते कदाचन
షణ్ముఖుని అనుగ్రహంతో అతని కుమారులు, మనవళ్లు ఎప్పటికీ గ్రహబాధలతో గానీ బాలగ్రహాల (శిశువులను పీడించే భూతాలు) తో గానీ బాధింపబడరు।
Verse 63
षष्ठ्यां तिथौ नरो भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम् । तस्य स्कन्दो महासेनो विमुखः स्यान्न संशयः
కానీ షష్ఠీ తిథినాడు ఎవడు భక్తితో మహాలయ కర్మను చేయడో, అతనిపై మహాసేనుడైన స్కందుడు విముఖుడవుతాడు—సందేహం లేదు।
Verse 64
गर्भान्निर्गतमात्रैव प्रजा तस्य विनश्यति । पूतनादिग्रहकुलैर्बाध्यते च निरंतरम्
అతని సంతానం గర్భం నుంచి బయటపడిన వెంటనే నశిస్తుంది; మరియు అతడు పూతనా మొదలైన గ్రహగణాల (పీడించే భూతసమూహాల) చేత నిరంతరం బాధింపబడతాడు।
Verse 65
वह्निज्वालाप्रवेशाख्ये नरके च पतत्यधः । षष्ठ्यां तिथौ यः श्रद्धावान्कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्
అతడు ‘వహ్నిజ్వాలాప్రవేశ’ అనే నరకంలో అధఃపతనం పొందుతాడు; కానీ శ్రద్ధగలవాడు షష్ఠీ తిథిన మహాలయ శ్రాద్ధం చేస్తే శుభఫలాన్ని పొందుతాడు।
Verse 66
षष्टिकल्पसहस्रं तु पितरो यामति तृप्तताम् । पुत्रानपि प्रदास्यंति संपदं विपुलां तथा
అరవై వేల కల్పాల వరకు పితృదేవతలు తృప్తిని పొందుతారు; అలాగే వారు పుత్రులను మరియు అపార సంపదను కూడా ప్రసాదిస్తారు।
Verse 67
सप्तम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । हिरण्यपाणिर्भगवानादित्यस्तस्य तुष्यति
సప్తమీ తిథిన మానవుడు మహాలయ శ్రాద్ధం చేస్తే, ‘హిరణ్యపాణి’ అయిన భగవాన్ ఆదిత్యుడు అతనిపై తృప్తి చెందుతాడు।
Verse 68
अरोगो दृढगात्रः स्याद्भास्करस्य प्रसादतः । हिरण्यपाणिर्भगवान्हिरण्यं पाणिना स्वयम्
భాస్కరుని కృపవల్ల అతడు నిరోగిగా, దృఢాంగుడిగా అవుతాడు; మరియు ‘హిరణ్యపాణి’ భగవాన్ స్వయంగా తన చేతితో బంగారాన్ని ప్రసాదిస్తాడు।
Verse 69
महालयश्राद्धकर्त्रे ददाति प्रीतमानसः । सप्तम्यां तु तिथौ भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्
మహాలయ శ్రాద్ధం చేసే వానికి ఆయన ప్రీతమనస్సుతో వరాలను ప్రసాదిస్తాడు; కానీ భక్తితో సప్తమీ తిథిన మహాలయాన్ని చేయనివాడు విరుద్ధ ఫలాన్ని పొందుతాడు।
Verse 70
व्याधिभिः क्षयरोगाद्यै बाध्यते स दिवानिशम् । तीक्ष्णधारास्त्रशय्याख्ये नरके च पतत्यधः
అతడు క్షయరోగాది వ్యాధులతో పగలు-రాత్రి బాధపడుతూ ‘తీక్ష్ణధార శస్త్రశయ్య’ అనే నరకంలో అధోపతనం చెందుతాడు।
Verse 71
सप्तम्यां यो नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । सप्ततिं कल्पसाहस्रं प्रीणंति पितरोऽस्य वै
సప్తమి తిథిన భక్తితో మహాలయ శ్రాద్ధం చేసే మనిషిని అతని పితృదేవతలు నిజంగా డెబ్బై వేల కల్పాల పాటు తృప్తిపరుస్తారు।
Verse 72
संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा । अष्टम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महाल यम्
పితృగణాలు అతనికి ఎల్లప్పుడూ అవిచ్ఛిన్న సంతానాన్ని ప్రసాదిస్తారు; అలాగే అష్టమి తిథిన మానవుడు మహాలయ శ్రాద్ధం చేయవలెను।
Verse 73
मृत्युंजयः कृत्तिवासास्तस्य प्रीणाति शंकरः । करस्थं तस्य कैवल्यं शंकरस्य प्रसादतः
మృత్యుంజయుడు, కృత్తివాసుడైన శంకరుడు అతనిపై ప్రసన్నుడవుతాడు; శంకర ప్రసాదంతో అతని చేతిలోనే కైవల్యమోక్షం స్థిరపడినట్లు అవుతుంది।
Verse 74
महालयेन श्राद्धेन तुष्टे साक्षात्त्रि यंबके । चतुर्दशसु लोकेषु दुर्लभं तस्य किं भवेत्
మహాలయ శ్రాద్ధంతో సాక్షాత్తు త్ర్యంబకుడు (శివుడు) తృప్తుడైతే, చతుర్దశ లోకాలలో అతనికి దుర్లభమేమి ఉంటుంది?
Verse 75
महालयं न कुर्याद्वै योऽष्टम्यां मूढचेतनः । संसारसागरे घोरे सदा मज्जति दुःखितः
మూఢచిత్తుడై అష్టమీనాడు మహాలయకర్మ చేయని వాడు, దుఃఖితుడై సదా భయంకరమైన సంసారసాగరంలో మునుగుతూనే ఉంటాడు।
Verse 76
कदाचिदपि तस्येष्टं नैव सिद्ध्यति भूतले । वैतरिण्याख्यनरके पतत्याचंद्रतारकम्
భూమిపై అతని ఇష్టసిద్ధి ఎప్పుడూ కలగదు; ఇంకా చంద్రతారలు ఉన్నంతకాలం ‘వైతరణీ’ అనే నరకంలో పడిపోతాడు।
Verse 77
योऽष्टम्यां श्रद्धया श्राद्धं नरः कुर्यान्महालयम् । अशीतिकल्पसाहस्रं तृप्यंति पितरोऽस्य वै
అష్టమీనాడు శ్రద్ధతో మహాలయ శ్రాద్ధం చేసే మనిషి పితృదేవతలు ఎనభై వేల కల్పాల వరకు తృప్తి పొందుతారు।
Verse 78
आशीर्भिर्वर्द्धयंत्येनं विघ्नश्चास्य व्यपोहति । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा
పితృగణులు ఆశీర్వాదాలతో అతనిని వృద్ధి పరుస్తారు, అతని విఘ్నాలను తొలగిస్తారు; అలాగే సదా అవిచ్ఛిన్నమైన సంతానాన్ని ప్రసాదిస్తారు।
Verse 79
नवम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । दुर्गादेवी भगवती तस्य प्रीणाति शांभवी
నవమి తిథినాడు మానవుడు మహాలయ శ్రాద్ధం చేయాలి; అప్పుడు శాంభవీ అయిన భగవతి దుర్గ అతనిపై ప్రసన్నమవుతుంది।
Verse 80
क्षयापस्मारकुष्ठा दीन्क्षुद्रप्रेतपिशाचकान् । नाशयेत्तस्य सन्तुष्टा दुर्गा महिषमर्दिनी
అతని విధానంతో సంతుష్టమైన మహిషమర్దిని దుర్గాదేవి అతనికి క్షయము, అపస్మారము, కుష్ఠము, దైన్యము మరియు క్షుద్ర ప్రేత‑పిశాచజనిత పీడలను నశింపజేస్తుంది।
Verse 81
नवम्यां तु तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम् । अपस्मारेण पीड्येत तथैव ब्रह्मरक्षसा
నవమి తిథినాడు మహాలయ కర్మ చేయని మానవుడు అపస్మారంతో బాధపడతాడు; అలాగే బ్రహ్మరాక్షస బాద కూడా పొందుతాడు।
Verse 82
अभिचारार्थकृत्याभिर्वाध्येत च निरन्तरम् । नवम्यां यस्तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम्
అతడు అభిచారములు, శత్రుకృత కృత్యములచే నిరంతరం వేధింపబడతాడు; కాబట్టి నవమి తిథినాడు మానవుడు మహాలయ శ్రాద్ధం చేయాలి।
Verse 83
नवतिं कल्पसाहस्रं तृप्यन्ति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा
తొంభై వేల కల్పముల వరకు అతని పితరులు నిశ్చయంగా తృప్తి చెందుతారు; పితృగణులు ఎల్లప్పుడూ అతనికి అవిచ్ఛిన్న వంశపరంపరను, సంతాన నిరంతరతను ప్రసాదిస్తారు।
Verse 84
दशम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्यामृतकलश्चन्द्रः षोडशात्मा प्रसीदति
దశమి తిథినాడు మానవుడు మహాలయ శ్రాద్ధం చేయాలి; అప్పుడు అమృతకలశస్వరూపుడు, షోడశకలాత్మకుడు అయిన చంద్రుడు ప్రసన్నుడవుతాడు।
Verse 85
औषधीनामधीशेऽस्मिञ्छ्राद्धेनानेन तोषिते । व्रीह्यादीनि तु धान्यानि दद्युरोषधयः सदा
ఈ శ్రాద్ధంతో ఔషధుల అధీశ్వరుడు తృప్తి చెందితే, ఔషధులు ఎల్లప్పుడూ బియ్యం మొదలైన ధాన్యాలను ప్రసాదిస్తాయి।
Verse 86
यो न कुर्याद्दशम्यां तु महालयमनुत्तमम् । ओषध्यो निष्फलास्तस्य कृषिश्चाप्यस्य निष्फला
దశమి నాడు అనుత్తమమైన మహాలయ కర్మను ఎవడు చేయడో, అతని ఔషధులు ఫలించవు; అతని వ్యవసాయం కూడా ఫలరహితం అవుతుంది।
Verse 87
दशम्यां यस्तिथौ मर्त्यः श्राद्धंकुर्यान्महालयम् । शतकल्पसहस्राणि तृप्यंति पितरोऽस्य वै
దశమి తిథినాడు మానవుడు మహాలయ శ్రాద్ధం చేస్తే, అతని పితృదేవతలు నిశ్చయంగా లక్ష కల్పాల వరకు తృప్తి చెందుతారు।
Verse 88
संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा । एकादश्यां नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम्
పితృగణాలు ఎల్లప్పుడూ అవిచ్ఛిన్న సంతానాన్ని ప్రసాదిస్తారు; మరియు ఏకాదశి నాడు మనిషి భక్తితో మహాలయ శ్రాద్ధం చేయాలి।
Verse 89
संहर्ता सर्वलोकस्य तस्य रुद्रः प्रसीदति । रुद्रस्य सर्वसंहर्तुः प्रसादेन जगत्पतेः
అతనిపై సమస్త లోకాల సంహర్త అయిన రుద్రుడు ప్రసన్నుడవుతాడు; సర్వసంహర్త రుద్రుని ప్రసాదంతో జగత్పతి అనుగ్రహం కలుగుతుంది।
Verse 90
शत्रून्पराजय त्येष श्राद्धकर्ता निरन्तरम् । ब्रह्महत्यायुतं चापि तस्य नश्यति तत्क्षणात्
యెవడు నిరంతరం భక్తితో శ్రాద్ధం ఆచరిస్తాడో, అతడు నిశ్చయంగా శత్రువులను జయిస్తాడు; అతనికి బ్రహ్మహత్యల కోటి పాపభారమూ క్షణమాత్రంలోనే నశిస్తుంది।
Verse 91
अग्निष्टोमादियज्ञानां फलमाप्नोति पुष्कलम् । एकादश्यां नरो भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्
అతడు అగ్నిష్టోమాది యజ్ఞాల సమానమైన అపార ఫలాన్ని పొందుతాడు; కాని ఏకాదశి నాడు భక్తితో కూడ మహాలయ కర్మ చేయని వాడు కర్తవ్యభ్రష్టుడవుతాడు।
Verse 92
तस्य वै विमुखो रुद्रो न प्रसीदति कर्हिचित् । सर्वतो वर्धमानाश्च बाधन्ते शत्रवो ह्यमुम्
అటువంటి వానిపట్ల రుద్రుడు విముఖుడై ఎప్పటికీ ప్రసన్నుడవడు; అలాగే అన్ని దిక్కుల నుండీ పెరుగుతున్న శత్రువులు అతనిని తప్పక బాధిస్తారు।
Verse 93
अग्निष्टोमादिका यज्ञाः कृताश्च बहुदक्षिणाः । निष्फला एव तस्य स्युर्भस्मनि न्यस्तहव्यवत्
అగ్నిష్టోమాది యజ్ఞాలు విస్తార దక్షిణలతో చేసినప్పటికీ, అతనికి అవి ఫలించవు—భస్మంపై వేసిన ఆహుతిలా।
Verse 94
ब्रह्मवातकतुल्यः स्याच्छ्राद्धाकरणदोषतः । एकादश्यां तिथौ यस्तु श्राद्धं कुर्यान्महालयम्
శ్రాద్ధం చేయకపోవుట అనే దోషం వల్ల మనిషి ‘బ్రహ్మ-వాతక’ సమానుడవుతాడు; కానీ ఏకాదశి తిథిన మహాలయ శ్రాద్ధం చేసే వాడు ఆ దోషం నుండి విముక్తుడవుతాడు।
Verse 95
द्विशतं कल्पसाहस्रं तृप्यंति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृ गणाः सदा
అతని పితృదేవతలు రెండు లక్షల కల్పాల వరకు తృప్తి చెందుతారు; పితృగణులు ఎల్లప్పుడూ అతనికి అవిచ్ఛిన్న సంతాన పరంపరను ప్రసాదిస్తారు.
Verse 96
द्वादश्यां तु तिथौ मर्त्यः कुर्याच्छ्राद्धं महालयम् । तस्य लक्ष्मीपतिः साक्षात्प्रसीदति जनार्दनः
ద్వాదశీ తిథినాడు మానవుడు మహాలయ శ్రాద్ధం చేస్తే, లక్ష్మీపతి జనార్దనుడు సాక్షాత్తుగా ప్రసన్నుడవుతాడు.
Verse 97
प्रसन्ने सति देवेशे देवदेवे जनार्दने । चराचरं जगत्सर्वं प्रीतमेव न संशयः
దేవదేవుడు, దేవేశుడు జనార్దనుడు ప్రసన్నుడైతే, చరాచరములైన సమస్త జగత్తు ప్రీతిచెందుతుంది; ఇందులో సందేహం లేదు.
Verse 98
भूमिर्हरिप्रिया चास्य सस्यं संवर्द्धयत्यपि । लक्ष्मीश्च वर्द्धते तस्य मंदिरे हरिवल्लभा
హరిప్రియ అయిన భూమి అతని పంటలను కూడా వృద్ధి చేస్తుంది; అలాగే హరివల్లభ అయిన లక్ష్మీ అతని గృహంలో నిత్యం అభివృద్ధి చెందుతుంది.
Verse 99
गदा कौमोदकी नाम नारायणकरस्थिता । अपस्मारादिभूतानि नाशयत्येव सर्वदा
నారాయణుని హస్తంలో నిలిచిన ‘కౌమోదకీ’ అనే గద అపస్మారాది భూతోపద్రవాలను ఎల్లప్పుడూ నశింపజేస్తుంది.
Verse 100
तीक्ष्णधारं तथा चक्रं शत्रूनस्य दहत्यपि । यातुधानपिशाचादीञ्छंखश्चास्य व्यपोहति
ఆయన యొక్క తీక్ష్ణధార చక్రం శత్రువులనుకూడా దహించును; ఆయన శంఖము యాతుధాన, పిశాచాది దుష్టభూతగణములను దూరం చేయును।
Verse 110
सहस्रकल्पसाहस्रं प्रीणंति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितॄगणास्तदा
వెయ్యి వెయ్యి కల్పముల వరకు అతని పితృదేవతలు నిజముగా తృప్తి చెందుదురు; ఆపై పితృగణములు అతనికి అవిచ్ఛిన్నమైన సంతతిని ప్రసాదించుదురు।
Verse 120
संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणास्तदा । अमायां तु नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम्
అప్పుడు పితృగణములు అవిచ్ఛిన్న సంతతిని ప్రసాదించుదురు; కావున అమావాస్యనాడు భక్తితో మహాలయ శ్రాద్ధము చేయవలెను।
Verse 130
अस्मानुद्दिश्य मत्पुत्रा भोजयेयुर्द्विजोत्तमान् । तेन नो नरकक्लेशो न भविष्यति दारुणः
‘మమ్మల్ని ఉద్దేశించి నా కుమారులు శ్రేష్ఠ ద్విజులను భోజనముచేయించుగాక; అలా చేస్తే మాకు నరకపు ఘోర క్లేశము కలుగదు.’
Verse 140
पार्वणेन विधानेन कुर्याच्छ्राद्धे महालयम् । नरो महालयश्राद्धे पितृवंश्यान्पितॄनिव
పార్వణ విధానముననుసరించి మహాలయ శ్రాద్ధము చేయవలెను; మహాలయ శ్రాద్ధములో పితృవంశ్యులందరినీ పితృదేవతలవలె భావించవలెను।
Verse 150
नकुर्याद्यद्यपि श्राद्धं मातापित्रोर्मृतेऽहनि । कुर्यान्महालयश्राद्धमस्मरन्नेव बुद्धिमान्
తల్లి–తండ్రుల మరణతిథి రోజున శ్రాద్ధం చేయకపోయినా, బుద్ధిమంతుడు మహాలయ శ్రాద్ధాన్ని తప్పక చేయాలి; దానిని మరచిపోకూడదు।
Verse 160
क्षमध्वं मम तद्यूयं भवंतो हि दयापराः । दरिद्रो रोदनं कुर्यादेवं काननभूमिषु
కాబట్టి మీరు నన్ను క్షమించండి—మీరు దయాపరులు. దరిద్రుడు అరణ్యభూముల్లో ఇలానే విలపిస్తాడు।
Verse 170
एवं वै वरयेद्विप्राश्चतुरस्तु महालये । ब्राह्मणान्वेदसंपन्नान्सुशीलान्वरयेत्सुधीः
ఇలా మహాలయంలో నాలుగు విప్రులను ఆహ్వానించాలి; బుద్ధిమంతుడు వేదసంపన్నులు, సుశీలులు అయిన బ్రాహ్మణులనే పిలవాలి।
Verse 180
नश्यंति तत्क्षणादेव भूतान्यन्यानि वै तथा । महालयस्यकरणाद्विपुलां श्रियमश्नुते
అదే క్షణంలో ఇతర (హానికర) భూతాలు కూడా నశిస్తాయి; మహాలయాన్ని చేయడం వల్ల విస్తారమైన శ్రీ-సంపద లభిస్తుంది।
Verse 190
हत्वा तु रावणं संख्ये सीतां पुनरवाप्तवान् । महालयस्य करणाद्धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः
యుద్ధంలో రావణుణ్ని సంహరించి (రాముడు) సీతను మళ్లీ పొందాడు; అలాగే మహాలయాన్ని చేయడం వల్ల ధర్మపుత్రుడు యుధిష్ఠిరుడూ సిద్ధి/విజయం పొందాడు।
Verse 200
तस्माद्भाद्र पदे मासे दुराचार पितॄन्प्रति । ब्राह्मणान्भोजयान्नेन षड्रसेन सभक्तिकम्
కాబట్టి భాద్రపద మాసంలో పితృదేవతల పట్ల దురాచారం చేసినవాడు, భక్తి-శ్రద్ధలతో షడ్రసములు కలిగిన అన్నముతో బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టాలి।
Verse 210
तान्यप्यत्र विनश्यंति धनुष्कोटौ निमज्जनात् । शूद्रेण पूजितं लिंगं विष्णुं वा यो नमेद्द्विजः
ఆ దోషములూ ఇక్కడ ధనుష్కోటిలో స్నాననిమజ్జనముచేత నశిస్తాయి. శూద్రుడు పూజించిన లింగమునకు గాని విష్ణువునకు గాని నమస్కరించే ద్విజుడు దోషభాగి అవుతాడు.
Verse 219
एवं वः कथितं विप्रा धनुष्कोटेस्तु वैभवम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो भुवि
హే విప్రులారా! ఈ విధంగా మీకు ధనుష్కోటியின் వైభవం చెప్పబడింది; దీనిని విన్న మనిషి భూమిపై సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు.