Adhyaya 32

Verse 1

श्रीसूत उवाच । भूयोऽपिसंप्रवक्ष्यामि धनुष्कोटेस्तु वैभवम् । युष्माकमादरेणाहं नैमिषारण्यवा सिनः

శ్రీసూతుడు పలికెను—మళ్లీ ధనుష్కోటీ మహిమను నేను ప్రకటించెదను. ఓ నైమిషారణ్యవాసులారా, మీపై గౌరవంతోనే నేను ఈ వచనం పలుకుచున్నాను.

Verse 2

नंदोनाम महाराजः सोमवंशसमुद्भवः । धर्मेण पालयामास सागरांतां धरामिमाम्

సోమవంశసంభవుడైన నందనామ మహారాజు ఉండెను. అతడు ధర్మమార్గమున సముద్రసీమితమైన ఈ భూమిని పాలించి రక్షించెను.

Verse 3

तस्य पुत्रः समभवद्धर्मगुप्त इति श्रुतः । राज्य रक्षाधुरं नंदो निजपुत्रे निधाय सः

అతనికి ‘ధర్మగుప్తుడు’ అని ప్రసిద్ధుడైన కుమారుడు జన్మించెను. నందుడు రాజ్యరక్షణ భారాన్ని తన కుమారునికి అప్పగించెను.

Verse 4

जितेंद्रियो जिताहारः प्रविवेश तपोवनम् । ताते तपोवनं याते धर्मगुप्ताभिधो नृपः

ఇంద్రియజయుడై, ఆహారనిగ్రహంతో అతడు తపోవనంలో ప్రవేశించెను. తండ్రి తపోవనానికి వెళ్లినపుడు ‘ధర్మగుప్త’ అనే నృపుడు రాజ్యభారాన్ని స్వీకరించెను.

Verse 5

मेदिनीं पालया मास धर्मज्ञो नीतितत्परः । ईजे बहुविधैर्यज्ञैर्देवानिंद्रपुरोगमान्

ధర్మజ్ఞుడై, నీతిలో నిష్ఠగలవాడై అతడు భూమిని పాలించెను. ఇంద్రుడు ముందుండగా దేవతలను అనేక విధ యజ్ఞములతో ఆరాధించెను.

Verse 6

ब्राह्मणेभ्यो ददौ वित्तं क्षेत्राणि च बहूनि सः । सर्वे स्वधर्मनिरतास्तस्मिन्राजनि शासति

అతడు బ్రాహ్మణులకు ధనమును, అనేక క్షేత్రభూములను దానముగా ఇచ్చెను. ఆ రాజు పాలనలో అందరూ తమ తమ స్వధర్మాచరణలో నిమగ్నులై యుండిరి.

Verse 7

बभूवुर्नाभवन्पीडास्तस्मिंश्चोरादिसंभवाः । कदाचिद्धर्मगुप्तोऽयमारूढस्तुरगोत्तमम्

అతడు పాలించుచుండగా దొంగలవలన మొదలైన కష్టాలు ఏవీ కలుగలేదు. ఒకసారి ఈ ధర్మగుప్తుడు ఉత్తమమైన గుర్రమును అధిరోహించెను.

Verse 8

वनं विवेश विप्रेंद्रा मृगयारसकौ तुकी । तमालतालहिंतालकुरवाकुलदिङ्मुखे

హే విప్రేంద్రులారా, మృగయా క్రీడారసంలో మునిగిన అతడు, తమాల, తాల, హింతాల, కురవ వృక్షసమూహాలతో దిశలు నిండిన అరణ్యంలో ప్రవేశించెను.

Verse 9

विचचार वने तस्मिन्सिंहव्याघ्रभयानके । मत्तालिकुलसंनादसंमूर्छितदिगंतरे

సింహవ్యాఘ్రభయంకరమైన ఆ అరణ్యంలో అతడు సంచరించెను; మత్తైన తేనెటీగల గుంపుల ఘోషతో దిక్కులు మూర్ఛించినట్లుండెను.

Verse 10

पद्म कल्हारकुमुदनीलोत्पलवनाकुलैः । तटाकैरपि संपूर्णे तपस्विजनमंडिते

ఆ అరణ్యం పద్మ, కల్హార, కుముద, నీలోత్పలముల దట్టమైన వనములతో నిండిన తటాకములతో సంపూర్ణమై, తపస్వుల సమూహములతో అలంకృతమై యుండెను.

Verse 11

तस्मिन्वने संचरतो धर्मगुप्तस्य भूपतेः । अभूद्विभावरी विप्रास्त मसावृतदिङ्मुखा

హే విప్రులారా, ఆ వనంలో సంచరిస్తున్న ధర్మగుప్త మహారాజునకు రాత్రి వచ్చి, చీకటితో అన్ని దిక్కుల ముఖాలు కప్పబడినవి.

Verse 12

राजापि पश्चिमां संध्यामुपास्य नियमान्वितः । जजाप तत्र च वने गायत्रीं वेदमातरम्

రాజు కూడా నియమనిష్ఠతో సాయంకాల సంధ్యావందనం ఆచరించి, ఆ వనంలోనే వేదమాత గాయత్రిని జపించాడు.

Verse 13

सिंहव्याघ्रादिभीत्या स्मिन्वृक्षमेकं समास्थिते । राजपुत्रे तदाभ्यागादृक्षः सिंहभयार्दितः

సింహం, పులి మొదలైన వాటి భయంతో రాజకుమారుడు ఒక చెట్టెక్కి నిలిచినప్పుడు, సింహభయంతో బాధపడుతున్న ఒక ఎలుగు అక్కడికి పరుగెత్తుకొచ్చింది.

Verse 14

अन्वधावतं तं ऋक्षमैकः सिंहो वनेचरः । अनुद्रुतः स सिंहेन ऋक्षो वृक्षमुपारुहत्

ఆ ఎలుగును వెంబడిస్తూ ఒక వనచర సింహం పరుగెత్తింది; సింహం తరిమినందున ఆ ఎలుగు చెట్టెక్కింది.

Verse 15

आरुह्य ऋक्षो वृक्षं तं ददर्श जगतीपतिम् । वृक्षस्थितं महात्मानं महाबलपराक्रमम्

ఆ చెట్టెక్కిన ఎలుగు, చెట్టుపై నిలిచిన జగతీపతి—మహాత్ముడు, మహాబలుడు, పరాక్రమశాలి రాజును దర్శించింది.

Verse 16

उवाच भूपतिं दृष्ट्वा ऋक्षोयं वनगोचरः । मा भीतिं कुरु राजेंद्र वत्स्यावो रजनीमिह

రాజును చూచి అరణ్యచరుడైన ఎలుగు చెప్పెను— “రాజేంద్రా, భయపడకుము; మనము ఇక్కడే ఈ రాత్రిని గడుపుదుము.”

Verse 17

महासत्त्वो महाकायो महादंष्ट्रासमाकुलः । वृक्षमूलं समायातः सिंहो यमतिभीषणः

మహాబలవంతుడు, మహాకాయుడు, మహాదంష్ట్రలతో నిండిన—యమునివలె అతి భీషణుడైన—సింహము వృక్షమూలమునకు వచ్చెను।

Verse 18

रात्र्यर्धं भज निद्रा त्वं रक्ष्यमाणो मयादितः । ततः प्रसुप्तं मां रक्ष शर्वर्यर्धं महामते

“రాత్రి అర్ధము నీవు నిద్రించుము; మొదట నేను నిన్ను రక్షింతును. తరువాత నేను నిద్రించినపుడు, హే మహామతీ, మిగిలిన అర్ధరాత్రి నన్ను రక్షించుము.”

Verse 19

इति तद्वाक्यमादाय सुप्ते नंदसुते हरिः । प्रोवाच ऋक्षं सुप्तोऽयं नृपश्च त्यज्यतामिति

ఆ మాటను అంగీకరించి, నందసుతుడు (రాజకుమారుడు) నిద్రించినపుడు హరి ఎలుగుతో చెప్పెను— “ఈ రాజకుమారుడు నిద్రలో ఉన్నాడు; ఇతనిని విడిచిపెట్టు.”

Verse 20

तं सिंहमब्रवीदृक्षो धर्मज्ञो द्विजसत्तमाः । भवान्धर्मं न जानीषे मृगराज वनेचर

ధర్మజ్ఞుడైన ద్విజసత్తమ ఎలుగు ఆ సింహముతో చెప్పెను— “హే మృగరాజా, వనచరా! నీవు ధర్మమును ఎరుగవు.”

Verse 21

विश्वासघातिनां लोके महाकष्टा भवंति हि । न हि मित्रद्रुहां पापं नश्येयज्ञायुतैरपि

ఈ లోకంలో విశ్వాసఘాతులు నిశ్చయంగా మహా కష్టాన్ని అనుభవిస్తారు. మిత్రద్రోహపు పాపం అయుత యజ్ఞాలు చేసినా నశించదు.

Verse 22

ब्रह्महत्यादिपापानां कथंचिन्निष्कृतिर्भवेत् । विश्वस्तघातिनां पापं न नश्येज्जन्मकोटिभिः

బ్రహ్మహత్యాది పాపాలకు ఏదో విధంగా ప్రాయశ్చిత్తం కలగవచ్చు; కాని విశ్వసించినవానిని ఘాతించినవాని పాపం కోటి జన్మలతోనూ నశించదు.

Verse 23

नाहं मेरुं महाभारं मन्ये पंचास्य भूतले । महाभारमिमं मन्ये लोके विश्वासघातकम्

హే పంచాస్యా! భూమిపై మేరుపర్వతాన్ని నేను మహాభారంగా భావించను; లోకంలో విశ్వాసఘాతమే నిజమైన మహాభారం అని నేను భావిస్తాను.

Verse 24

एवमुक्तेऽथ ऋक्षेण सिंहस्तूष्णीमभूत्तदा । धर्मगुप्ते प्रबुद्धे तु ऋक्षः सुष्वाप भूरुहे

ఋక్షుడు ఇలా చెప్పగానే సింహం అప్పుడే మౌనమైంది. ధర్మగుప్తుడు మేల్కొనగానే ఆ ఋక్షుడు చెట్టుపై నిద్రించాడు.

Verse 25

ततः सिंहोऽब्रवीद्भूपमेनमृक्षं त्यजस्व मे । एवमुक्तेऽथ सिंहेन राजा सुप्तमशंकितः

అప్పుడు సింహం రాజుతో—“ఈ ఋక్షుణ్ని నాకు వదిలివెయ్యి” అని చెప్పింది. సింహం ఇలా అనగానే రాజు సందేహం లేకుండా నిద్రిస్తున్నవానిని వదిలేశాడు.

Verse 26

स्वांकन्यस्तशिरस्कं तमृक्षं तत्याज भूतले । पात्यमानस्ततो राज्ञा नखालंबितपादपः

రాజు తన ఒడిలో తల పెట్టుకున్న ఆ ఎలుగుబంటిని నేలపైకి విసిరివేశాడు. విసిరివేయబడుతుండగా అది గోళ్లతో చెట్టును పట్టుకొని దానిపై వేలాడుతూ నిలిచింది.

Verse 27

ऋक्षः पुण्यवशाद्वृक्षान्न पपात महीतले । स ऋक्षो नृपमभ्येत्य कोपाद्वाक्यमभाषत

తన పుణ్యబలంతో ఆ ఎలుగుబంటి చెట్టునుంచి నేలపై పడలేదు. తరువాత అది రాజుని సమీపించి కోపంతో ఈ మాటలు పలికింది.

Verse 28

कामरूपधरो राजन्नहं भृगुकुलोद्भवः । ध्यानकाष्ठाभिधो नाम्ना ऋक्षरूपमधारयम्

ఓ రాజా, నేను కామరూపధారి, భృగువంశంలో జన్మించినవాడను. నా పేరు ధ్యానకాష్ఠ; నేను ఎలుగుబంటి రూపాన్ని ధరించాను.

Verse 29

यस्मादनागसं सुप्तमत्याक्षीन्मां भवान्नृप । मच्छापात्त्वमतः शीघ्रमुन्मत्तश्चर भूपते

ఓ నృపా, నిద్రలో ఉన్న నిర్దోషినైన నన్ను నీవు అవమానించావు; అందుకే నా శాపంతో, ఓ భూపతే, త్వరగా ఉన్మత్తుడిలా సంచరించు.

Verse 31

हिमवद्गिरिमासाद्य कदाचित्त्वं वधूसखः । अज्ञानाद्गौतमाभ्याशे विहारमतनोर्मुदा

ఒకసారి హిమవద్గిరిని చేరి, భార్యతో కూడిన నీవు అజ్ఞానవశాత్ గౌతముని ఆశ్రమ సమీపంలో ఆనందంగా విహరించావు.

Verse 32

गौतमोप्युटजाद्दैवात्समिदाहरणाय वै । निर्गतस्त्वां विवसनं दृष्ट्वा शापमुदाहरत्

దైవయోగముచేత గౌతముడును సమిధలు తెచ్చుటకై తన కుటీరమునుండి బయలుదేరెను. నిన్ను నిర్వస్త్రుడై నిలిచినట్లు చూచి శాపవాక్యమును పలికెను.

Verse 33

यस्मान्ममाश्रमेऽद्य त्वं विवस्त्रः स्थितवानसि । अतः सिंहत्वमद्यैव भविता ते न संशयः

“ఈ దినమున నీవు నా ఆశ్రమములో నిర్వస్త్రుడై నిలిచితివి; అందుచేత ఈ దినముననే నీవు సింహమగుదువు—సందేహము లేదు.”

Verse 34

इति गौतमशापेन सिंहत्वमगमत्पुरा । कुबेरसचिवो यक्षो भद्रनामा भवान्पुरा

ఇట్లు గౌతమశాపముచేత నీవు పూర్వము సింహత్వమును పొందితివి. పూర్వకాలమున నీవు కుబేరుని సచివుడైన ‘భద్ర’ నామక యక్షుడవు.

Verse 35

कुबेरो धर्मशीलो हि तद्भृत्याश्च तथैव हि । अतः किमर्थं त्वं हंसि मामृषिं वनगोचरम्

కుబేరుడు ధర్మశీలుడు; అతని భృతులును అలాగే. అట్లయితే నన్ను—వనములో సంచరించే ఋషిని—నీవెందుకు హింసించుచున్నావు?

Verse 36

एतत्सर्वमहं ध्याना ज्जानामीह मृगाधिप । इत्युक्ते ध्यानकाष्ठेन त्यक्त्वा सिंहत्वमाशु सः

“హే మృగాధిపా! ధ్యానముచేత నేను ఇక్కడ ఇవన్నీ తెలిసికొనుచున్నాను.” ధ్యానకాష్ఠుడు ఇలా పలికిన వెంటనే అతడు శీఘ్రముగా సింహరూపమును విడిచెను.

Verse 37

यक्षरूपं गतो दिव्यं कुबेरसचिवात्मकम् । ध्यानकाष्ठमसावाह प्रांजलिः प्रणतो मुनिम्

అతడు దివ్యమైన యక్షరూపాన్ని ధరించి కుబేరుని సచివస్వరూపుడయ్యాడు. ఆపై అంజలి ఘటించి మునికి ప్రణామం చేసి ధ్యానకాష్ఠునితో పలికెను.

Verse 38

अद्य ज्ञातं मया सर्वं पूर्ववृत्तं महामुने । गौतमः शापकाले मे शापांतमपि चोक्तवान्

ఈ రోజు, ఓ మహామునీ, నా పూర్వవృత్తాంతమంతా నేను తెలిసికొన్నాను. గౌతముడు నన్ను శపించిన వేళ శాపాంతమును కూడా చెప్పెను.

Verse 39

ध्यानकाष्ठे न संवाद ऋक्षरूपेण ते यदा । तदा निर्धूय सिंहत्वं यक्षरूपमवाप्स्यसि

నీవు ఋక్షరూపంలో ఉన్న ధ్యానకాష్ఠునితో సంభాషించినప్పుడు, సింహత్వాన్ని విడిచి యక్షరూపాన్ని పొందుతావు.

Verse 40

इति मामब्रवीद्ब्रह्मन्गौतमो मुनिपुंगवः । अद्य सिंहत्वनाशान्मे जानामि त्वां महामुने

ఓ బ్రహ్మన్, మునిపుంగవుడైన గౌతముడు నాతో ఇట్లే చెప్పెను. ఈ రోజు నా సింహత్వం నశించినందున, ఓ మహామునీ, మిమ్మల్ని నేను గుర్తించితిని.

Verse 41

ध्यानकाष्ठाभिधं शुद्धं कामरूपधरं सदा । इत्युक्त्वा तं प्रणम्याथ ध्यानकाष्ठं स यक्षराट्

ఇట్లు చెప్పి ఆ యక్షరాజు శుద్ధుడై సదా కామరూపధారియైన ‘ధ్యానకాష్ఠ’కు ప్రణామం చేసెను.

Verse 42

विमानवरमा रुह्य प्रययावलकापुरीम् । तस्मिन्गते तु यक्षेशे ध्यानकाष्ठो महामुनिः

శ్రేష్ఠ విమానమును అధిరోహించి యక్షాధిపతి అలకాపురికి ప్రయాణమయ్యెను. యక్షరాజు వెళ్లిన తరువాత మహాముని ధ్యానకాష్ఠుడు అక్కడే నిలిచెను.

Verse 43

अव्याहतेष्टगमनो यथेष्ठः प्रययौ महीम् । ध्यानकाष्ठे गते तस्मि न्कामरूपधरे मुनौ

ఇష్టగమనమునకు ఏ అడ్డంకి లేక, అతడు తన ఇష్టముచొప్పున భూమిపై సంచరించెను. కామరూపధారి ముని ధ్యానకాష్ఠుడు అక్కడి నుండి వెళ్లినప్పుడు…

Verse 44

धर्मगुप्तौ मुनेः शापादुन्मत्तः प्रययौ पुरीम् । उन्मत्तरूपं तं दृष्ट्वा मंत्रिणस्तु नृपोत्तमम्

ముని శాపముచేత ధర్మగుప్తుడు ఉన్మత్తుడై నగరమునకు వెళ్లెను. అతని ఆ విక్షిప్తరూపమును చూచి మంత్రులు శ్రేష్ఠ రాజుని సమీపించిరి.

Verse 45

पितुः सकाशमा निन्यू रेवातीरे मनोरमे । तस्मै निवेदयामासुर्मतिभ्रंशं सुतस्य ते

వారు అతనిని రేవా నదీ తీరమందలి మనోహర స్థలంలో తండ్రి సమీపమునకు తీసికొనిపోయిరి. కుమారుని మతిభ్రంశమును ఆయనకు నివేదించిరి.

Verse 46

ज्ञात्वा तु पुत्रवृत्तांतं नन्दस्तस्य पिता तदा । पुत्रमादाय तरसा जैमिनेरन्तिकं ययौ । तस्मै निवेदयामास पुत्रवृत्तान्तमादितः

పుత్రవృత్తాంతమును తెలిసికొని తండ్రి నందుడు అప్పుడు వేగముగా కుమారుని తీసుకొని జైమిని సమీపమునకు వెళ్లెను. మొదటినుండి పుత్రుని సమస్త విషయమును ఆయనకు నివేదించెను.

Verse 47

भगवञ्जैमिने पुत्रो ममाद्योन्मत्ततां गतः

హే భగవన్ జైమిని! నా కుమారుడు నేడు ఉన్మాదస్థితికి చేరాడు।

Verse 48

अस्योन्मादविनाशाय ब्रूह्युपायं महामुने । इति पृष्टश्चिरं दध्यौ जैमिनिर्मुनिपुंगवः

హే మహామునీ! ఈ ఉన్మాదాన్ని నశింపజేసే ఉపాయాన్ని చెప్పండి. ఇలా ప్రశ్నించబడిన మునిశ్రేష్ఠుడు జైమిని దీర్ఘకాలం ఆలోచించాడు।

Verse 49

ध्यात्वा तु सुचिरं कालं नृपं नंदमथाब्रवीत् । ध्यानकाष्ठस्य शापेन ह्युन्म त्तस्ते सुतोऽभवत्

చాలా కాలం ధ్యానించిన తరువాత ఆయన రాజు నందునితో ఇలా అన్నాడు—ధ్యానకాష్ఠుని శాపం వల్లనే నీ కుమారుడు ఉన్మత్తుడయ్యాడు।

Verse 50

तस्य शापस्य मोक्षार्थमुपायं प्रब्रवीमि ते । दक्षिणांबुनिधौ सेतौ पुण्ये पापविनाशने

ఆ శాపమోచనార్థం నీకు ఉపాయాన్ని చెబుతున్నాను—దక్షిణ సముద్రంలోని సేతువద్ద, పుణ్యమైన పాపనాశక స్థలంలో।

Verse 51

धनुष्कोटिरिति ख्यातं तीर्थमस्ति महत्तरम् । पवित्राणां पवित्रं च मंगलानां च मंगलम्

ధనుష్కోటి అని ప్రసిద్ధమైన అత్యంత మహత్తర తీర్థం ఉంది—అది పవిత్రాలలో పరమ పవిత్రం, మంగళాలలో పరమ మంగళం।

Verse 52

श्रुतिसिद्धं महापुण्यं ब्रह्महत्यादिशोधकम् । नीत्वा तत्र सुतं तेऽद्य स्नापयस्व महीपते

ఇది శ్రుతి-సిద్ధమైన మహాపుణ్యకర్మ; బ్రహ్మహత్యాదివంటి మహాపాపాలను కూడా శోధించేది. ఓ మహీపతే, నేడు నీ కుమారుని అక్కడికి తీసుకెళ్లి స్నానం చేయించు.

Verse 53

उन्मादस्तत्क्षणादेव तस्य नश्येन्न संशयः । इत्युक्तस्तं प्रणम्यासौ जैमिनिं मुनिपुंगवम्

అతని ఉన్మాదం ఆ క్షణమే నశిస్తుంది—సందేహమే లేదు. ఇలా చెప్పబడినవాడు మునిపుంగవుడైన జైమినికి నమస్కరించాడు.

Verse 54

नंदः पुत्रं समादाय धनुष्कोटिं ययौ तदा । तत्र च स्नापयामास पुत्रं नियमपूर्वकम्

అప్పుడు నందుడు తన కుమారుని తీసుకొని ధనుష్కోటికి వెళ్లాడు. అక్కడ నియమపూర్వకంగా విధిగా కుమారునికి స్నానం చేయించాడు.

Verse 55

स्नानमात्रात्ततः सद्यो नष्टोन्मादोऽभवत्सुतः । स्वयं सस्नौ स नन्दोपि धनुष्कोटौ सभक्तिकम्

ఆ స్నానం మాత్రంతోనే కుమారుని ఉన్మాదం వెంటనే నశించింది. నందుడు కూడా ధనుష్కోటిలో భక్తితో తానే స్నానం చేశాడు.

Verse 56

उषित्वा दिनमेकं तु सपुत्रस्तु पिता तदा । सेवित्वा रामनाथं च सांबमूर्तिं घृणानिधिम्

తర్వాత తండ్రి కుమారునితో కలిసి అక్కడ ఒక రోజు నివసించాడు; మరియు కరుణానిధి, ఉమాసహిత శివస్వరూపుడైన రామనాథుని సేవించి ఆరాధించాడు.

Verse 57

पुत्रमापृच्छय नंदस्तं प्रययौ तपसे वनम् । गते पितरि पुत्रोऽपि धर्मगुप्तो नृपो द्विजाः

పుత్రుని అనుమతి తీసుకొని నందుడు తపస్సుకోసం అరణ్యానికి వెళ్లెను। తండ్రి వెళ్లిన తరువాత కుమారుడైన—హే ద్విజులారా, రాజు ధర్మగుప్తుడు—

Verse 58

प्रददौ रामनाथाय बहुवित्तानि भक्तितः । ब्राह्मणेभ्यो धनं धान्यं क्षेत्राणि च ददौ तदा

అతడు భక్తితో రామనాథునికి అపార ధనాన్ని సమర్పించాడు. ఆపై బ్రాహ్మణులకు ధనం, ధాన్యం, క్షేత్రభూములనూ దానమిచ్చాడు।

Verse 59

प्रययौ मंत्रिभिः सार्धं स्वां पुरीं तदनंतरम् । धर्मेण पालयामास राज्यं निहतकण्टकम्

ఆ తరువాత అతడు మంత్రులతో కలిసి తన నగరానికి వెళ్లెను. ధర్మమార్గంలో రాజ్యాన్ని పాలించాడు; రాజ్యంలోని కంటకాలు తొలగిపోయాయి।

Verse 60

पितृपैतामहं विप्रा धर्मगुप्तोऽतिधार्मिकः । उन्मादैरप्यपस्मारैर्ग्रहैर्दुष्टैश्च ये नराः

హే బ్రాహ్మణులారా, పితృ-పితామహుల మార్గానుసారంగా అత్యంత ధార్మికుడైన ధర్మగుప్తుడు ఇలా ప్రకటించాడు—ఉన్మాదం, అపస్మారం మరియు దుష్టగ్రహపీడలతో బాధపడే వారు—

Verse 61

ग्रस्ता भवंति विप्रेंद्रास्तेऽपि चात्र निमज्जनात् । धनुष्कोटौ विमुक्ताः स्युः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

హే బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా, వారు ఎంతగా గ్రస్తులైనా ఇక్కడ నిమజ్జనం చేయుటవలన వారు కూడా ధనుష్కోటిలో విముక్తులగుదురు. సత్యం, సత్యం నేను పలుకుచున్నాను।

Verse 62

परित्यज्य धनुष्कोटिं तीर्थमन्यद्व्रजेत्तु यः । सिद्धं स गोपयस्त्यक्त्वा स्नुहीक्षीरं प्रयाचते

ధనుష్కోటి తీర్థాన్ని విడిచి మరొక తీర్థానికి వెళ్లువాడు, సిద్ధమైన గోవు పాలను వదలి స్నుహీ మొక్క పాలలాంటి లేత రసాన్ని యాచించువాడివలె మూర్ఖుడు।

Verse 63

धनुष्कोटिर्धनुष्कोटिर्धनुष्कोटिरिति द्विजाः । त्रिः पठन्तो नरा ये तु यत्र क्वापि जलाशये

హే ద్విజులారా, ఏ జలాశయమందైనా ‘ధనుష్కోటి, ధనుష్కోటి, ధనుష్కోటి’ అని మూడుసార్లు పఠించువారు,

Verse 64

स्नांति सर्वे नरास्ते वै यास्यंति ब्रह्मणः पदम् । एवं वः कथिता विप्रा धर्मगुप्तकथा शुभा

అటువంటి వారందరూ నిజంగా (ఆ తీర్థంలో) స్నానం చేసినట్లే ఫలాన్ని పొందుతారు; వారు బ్రహ్మపదాన్ని చేరుతారు. హే విప్రులారా, మీకు ఈ శుభమైన ధర్మగుప్తకథ చెప్పబడింది।

Verse 65

यस्याः श्रवणमात्रेण ब्रह्महत्या विनश्यति । स्वर्णस्तेयादयश्चान्ये नश्येयुः पापसंचयाः

దాని కేవలం శ్రవణమాత్రంతోనే బ్రహ్మహత్య పాపం నశిస్తుంది; స్వర్ణస్తేయం మొదలైన ఇతర పాపసంచయములూ క్షయమవుతాయి।