Adhyaya 23

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अग्नितीर्थाभिधे तीर्थे सर्वपातकनाशने । स्नानं कृत्वा विशुद्धात्मा चक्रतीर्थं ततो व्रजेत्

శ్రీ సూతుడు పలికెను—సర్వ పాపనాశకమైన అగ్నితీర్థమనే తీర్థంలో స్నానం చేసి, శుద్ధాత్ముడై, తరువాత చక్రతీర్థానికి వెళ్లవలెను.

Verse 2

यंयं कामं समुद्दिश्य चक्रतीर्थे द्विजोत्तमाः । स्नानं समाचरेन्मर्त्यस्तंतं कामं समश्नुते

ఓ ద్విజోత్తములారా! చక్రతీర్థంలో ఏ ఏ కోరికను ఉద్దేశించి మనిషి స్నానం చేస్తాడో, ఆ కోరికనే అతడు పొందుతాడు.

Verse 3

पुराहिर्बुध्न्यनामा तु महर्षिः संशित व्रतः । सुदर्शनमुपास्तास्मिंस्तपस्वी गंधमादने

పూర్వకాలంలో గంధమాదన పర్వతంపై అహిర్బుధ్న్యనామ మహర్షి, దృఢవ్రతుడై తపస్సు చేస్తూ, అక్కడ సుదర్శనుని భక్తితో ఉపాసించాడు।

Verse 4

तपस्यंतं मुनिं तत्र राक्षसा घोररूपिणः । अबाधंत सदा विप्रास्तपोविघ्नैकतत्पराः

అక్కడ తపస్సు చేస్తున్న ఆ మునిని ఘోరరూప రాక్షసులు ఎల్లప్పుడూ బాధించేవారు; ఓ విప్రులారా, వారు తపోవిఘ్నం చేయడానికే పరితపించేవారు।

Verse 5

सुदर्शनं तदागत्य भक्तरक्षणवांछया । यातुधानान्बाधमानान्न्यवधीर्लीलया पुरा

అప్పుడు భక్తరక్షణ కోరికతో సుదర్శనుడు అక్కడికి వచ్చి, బాధిస్తున్న యాతుధానులను పూర్వకాలంలోనే లీలగా సంహరించాడు।

Verse 6

तदाप्रभृति तच्चक्रं भक्तप्रार्थनया द्विजाः । अहिर्बुध्न्यकृते तीर्थे सन्निधानं सदाऽकरोत्

అప్పటినుంచి, ఓ ద్విజులారా, భక్తుని ప్రార్థనవల్ల ఆ చక్రం అహిర్బుధ్న్యుడు స్థాపించిన తీర్థంలో శాశ్వత సన్నిధిని పొందింది।

Verse 7

तदाप्रभृति तत्तीर्थं चक्रतीर्थमितीर्यते । सुदर्शनप्रसादेन तत्र तीर्थे निमज्जनात्

అప్పటినుంచి ఆ తీర్థం ‘చక్రతీర్థం’ అని ప్రసిద్ధి చెందింది; సుదర్శనుని ప్రసాదంతో ఆ తీర్థంలో మునిగిస్నానం చేస్తే శుభఫలం లభిస్తుంది।

Verse 8

रक्षःपिशाचा दिकृता पीडा नास्त्येव कर्हिचित् । स्नात्वास्मिन्पावने तीर्थे छिन्नपाणिः पुरा रविः । स हिरण्यमयौ पाणी लब्धवांस्तीर्थवैभवात्

ఈ పవిత్ర తీర్థాన్ని ఆశ్రయించినవారికి రాక్షస‑పిశాచాది వల్ల కలిగే బాధ ఎప్పుడూ ఉండదు. పూర్వం చేతులు తెగిన రవి (సూర్యుడు) ఈ పావన తీర్థంలో స్నానం చేసి, తీర్థ మహిమవల్ల స్వర్ణమయమైన రెండు చేతులను పొందాడు.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । छिन्नपाणिः कथमभूदादित्यः सूतनंदन । यथा च लब्धवान्पाणी सौवर्णौ तद्वदस्व नः

ఋషులు అన్నారు—ఓ సూతనందన! ఆదిత్యుని చేతులు ఎలా తెగిపోయాయి? అతడు ఆ స్వర్ణమయమైన రెండు చేతులను ఎలా పొందాడు? మాకు చెప్పుము.

Verse 10

श्रीसूत उवाच । इंद्रादयः सुराः पूर्वं संततं दैत्यपीडिताः

శ్రీ సూతుడు చెప్పెను—పూర్వకాలంలో ఇంద్రుడు మొదలైన దేవతలు దైత్యులచే నిరంతరం బాధింపబడుచుండిరి.

Verse 11

किं कुर्म इति संचित्य संभूय सममंत्रयन् । बृहस्पतिं पुरस्कृत्य मंत्रयित्वा चिरं सुराः

“మేమేమి చేయాలి?” అని ఆలోచించి దేవతలు సమూహమై పరస్పరం మంత్రించారు. బృహస్పతిని ముందుంచి వారు చాలాసేపు సంప్రదించారు.

Verse 12

तुरासाहं पुरोधाय धाम स्वायंभुवं ययुः । ते ब्रह्माणं समासाद्य दृष्ट्वा स्तुत्वा च भक्तितः

తురాసాహను నాయకునిగా చేసుకొని వారు స్వయంభూ (బ్రహ్మ) ధామానికి వెళ్లిరి. అక్కడ బ్రహ్మను దర్శించి భక్తితో స్తుతించారు.

Verse 13

ततो व्यजिज्ञपस्तस्मै स्वेषामागमकारणम् । सुरा ऊचुः । भगवन्भारतीनाथ दैत्या ह्यस्मान्बलोत्कटाः

అప్పుడు దేవతలు తమ రాకకు కారణాన్ని ఆయనకు నివేదించారు. దేవులు పలికిరి— “భగవన్, భారతీనాథా! అపారబలముగల దైత్యులు మమ్మల్ని బాధిస్తున్నారు.”

Verse 14

बाधंते सततं देव तत्र ब्रूहि प्रतिक्रियाम् । इत्युक्तः स सुरैर्ब्रह्मा तानाह कृपया वचः

“హే దేవా! వారు మమ్మల్ని నిత్యం వేధిస్తున్నారు; దీనికి ప్రతిక్రియ చెప్పుము.” అని దేవులు పలికినపుడు బ్రహ్మ కరుణతో వారికి వాక్యమాడెను.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । मा भैष्ट यूयं विबुधास्तत्रोपायं ब्रवीम्यहम् । माहेश्वरं महायज्ञमसुराणां विनाशनम्

బ్రహ్మ పలికెను— “హే విబుధులారా, భయపడకుడి; దీనికి ఉపాయమును నేను చెప్పుదును. అసురనాశకమైన మహేశ్వర మహాయజ్ఞమును నిర్వహించుడి.”

Verse 16

प्रारभध्वं सुरा यूयं मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः । अयं च दैवतैः सर्वैर्विधिलोभं विना कृतः

“హే దేవులారా! తత్త్వదర్శి మునులతో కలిసి దీనిని ప్రారంభించుడి. మరియు సమస్త దేవతలు విధిఫలలోభం లేకుండా ఈ యజ్ఞాన్ని నిర్వహించుదురు గాక.”

Verse 17

माहेश्वरो महायज्ञः क्रियतां गंधमादने । यदि ह्यन्यत्र तं यज्ञं कुर्युस्तद्विबुधर्षभाः

“గంధమాదన పర్వతమున మహేశ్వర మహాయజ్ఞము చేయబడుగాక. హే దేవశ్రేష్ఠులారా, మీరు ఆ యజ్ఞమును ఇతరత్ర చేయుదురైతే…”

Verse 18

यज्ञविघ्नं तदा कुर्युर्दुरात्मानः सुरद्विषः । क्रियते यद्ययं यज्ञो गंधमादनपर्वते

అప్పుడు దేవద్వేషులైన దురాత్ములు యజ్ఞానికి విఘ్నాలు కలిగించుదురు; కాని ఈ యజ్ఞం గంధమాదన పర్వతమున జరిగితే…

Verse 19

सुदर्शनप्रसादेन नैव विघ्नो भवेत्तदा । अहिर्बुध्न्याभिधानस्य महर्षेर्गंधमादने

సుదర్శన ప్రసాదముచేత అప్పుడు ఏ విఘ్నమూ కలుగదు; గంధమాదనమున ‘అహిర్బుధ్న్య’ అనే మహర్షి నివసించుచున్నాడు।

Verse 20

अनुग्रहाय तत्तीर्थे सन्निधत्ते सुदर्शनम् । अतः कुरुध्वं भो यूयं तं यज्ञं गंधमादने

అనుగ్రహార్థం ఆ తీర్థమున సుదర్శనుడు సన్నిధిగా ఉండును; కాబట్టి ఓ మీరందరూ, ఆ యజ్ఞాన్ని గంధమాదనమున చేయుడి।

Verse 21

नातिदूरे चक्रतीर्थादसुराणां विनाशकम् । ततस्ते ब्रह्मवचसा सहसा गंधमादनम्

అసురనాశకమైన చక్రతీర్థమునకు దూరముకాదు; అప్పుడు బ్రహ్మవచనముచేత ప్రేరితులై వారు వెంటనే గంధమాదనమునకు వేగముగా వెళ్లిరి।

Verse 22

बृहस्पतिं पुरस्कृत्य जग्मुर्यज्ञचिकीर्षया । ते प्रणम्य महात्मानमहिर्बुध्न्यं मुनीश्वरम्

బృహస్పతిని ముందుంచి వారు యజ్ఞసిద్ధి కోరి బయలుదేరిరి. వారు నమస్కరించి మహాత్ముడైన మునీశ్వర అహిర్బుధ్న్యుని వందించారు।

Verse 23

अकल्पयन्यज्ञवाटन्नातिदूरे तदाश्रमात् । यज्ञकर्मसु निष्णातैः सहितास्ते तपोधनैः

తపోధనులైన ఆ మునులు, యజ్ఞకర్మలలో నిపుణులైనవారితో కలిసి, ఆ ఆశ్రమానికి అతి దూరం కాని చోట యజ్ఞవాటికను సిద్ధం చేసిరి।

Verse 24

इष्टिमारेभिरे देवा असुराणां विनाशिनीम् । तस्मिन्कर्मणि होतासीत्स्वयमेव बृहस्पतिः

దేవతలు అసురవినాశకరమైన ఇష్టిని ఆరంభించిరి; ఆ కర్మలో స్వయంగా బృహస్పతి హోతృగా నిలిచెను।

Verse 25

बभूव मैत्रावरुणो जयंतः पाकशासनिः । अच्छावाको बभूवात्र वसूनामष्टमो वसुः

పాకశాసనుడైన ఇంద్రుని కుమారుడు జయంతుడు మైత్రావరుణుడయ్యెను; ఇక్కడ వసువులలో ఎనిమిదవ వసువు అచ్ఛావాకుడిగా నిలిచెను।

Verse 26

ग्रावस्तुदभवत्तत्र शक्तिपुत्रः पराशरः । अष्टावक्रो महातेजा अध्वर्युधुरमूढवान्

అక్కడ శక్తిపుత్రుడైన పరాశరుడు గ్రావస్తుతుడయ్యెను; మహాతేజస్సుగల అష్టావక్రుడు అధ్వర్యు పదవిని వహించెను।

Verse 27

तत्र प्रतिप्रस्थाताभूद्विश्वामित्रो महामुनिः । नेष्टा बभूव वरुण उन्नेता च धनेश्वरः

అక్కడ మహాముని విశ్వామిత్రుడు ప్రతిప్రస్థాతగా అయ్యెను; వరుణుడు నేష్టగా, ధనేశ్వరుడు (కుబేరుడు) ఉన్నేతగా నిలిచెను।

Verse 28

ब्रह्मा बभूव सविता यज्ञस्यार्धधुरं वहन् । बभूव ब्राह्मणाच्छंसी वसिष्ठो ब्रह्मणोत्तमः

సవితృ దేవుడు యజ్ఞభారంలో సగం మోసుతూ బ్రహ్మా-పురోహితుడయ్యాడు; బ్రాహ్మణుల్లో శ్రేష్ఠుడైన వసిష్ఠుడు బ్రాహ్మణాచ్ఛంసీ అయ్యాడు।

Verse 29

आग्नीध्रोऽभूच्छुनःशेपः पोता जातश्च पावकः । उद्गाता वायुरभवत्प्रस्तोता च परेतराट्

శునఃశేపుడు ఆగ్నీధ్రుడయ్యాడు, పావకుడు పోతృగా నిలిచాడు; వాయువు ఉద్గాతృ అయ్యాడు, పరేతరాట్ ప్రస్తోతృ అయ్యాడు।

Verse 30

प्रतिहर्ता तु तत्रासीदगस्त्यः कुंभसंभवः । सुब्रह्मण्यो मधुच्छंदा विश्वामित्रात्मजो महान्

అక్కడ కుంభసంభవుడైన అగస్త్యుడు ప్రతిహర్తృగా నిలిచాడు; విశ్వామిత్రుని కుమారుడైన మహానుభావుడు మధుచ్ఛందుడు సుబ్రహ్మణ్యుడయ్యాడు।

Verse 31

यजमानः स्वयमभूद्देवराजः पुरंदरः । उपद्रष्टा बभूवात्र व्यासपुत्रः शुको मुनिः

దేవరాజుడు పురందరుడు (ఇంద్రుడు) స్వయంగా యజమానుడయ్యాడు; ఇక్కడ వ్యాసపుత్రుడైన ముని శుకుడు ఉపద్రష్టగా (సాక్షి-పరిశీలకుడిగా) నిలిచాడు।

Verse 32

ततस्ते ऋत्विजः सर्वे देवराजं पुरंदरम् । विधिवद्दीक्षयांचक्रुस्तत्र माहेश्वरे क्रतौ

తర్వాత ఆ మహేశ్వర క్రతువులో అక్కడ ఉన్న సమస్త ఋత్విజులు విధివిధానంగా దేవరాజుడు పురందరుడు (ఇంద్రుడు)ను దీక్షింపజేశారు।

Verse 33

प्रावर्तत महायज्ञ एवं वै गंधमादने । सुदर्शनप्रभावेन दुःसहेनातिपीडिताः

ఈ విధంగా గంధమాదనంలో మహాయజ్ఞం ప్రారంభమైంది. సుదర్శనుని అసహ్య ప్రభావంతో తీవ్రంగా పీడితులై విఘ్నకర బలాలు అణచివేయబడ్డాయి.

Verse 34

नाविंदन्नसुरास्तत्र रंध्रं यज्ञे प्रवर्तिते । एवन्निरंतरायोऽसौ प्रावर्तत महा क्रतुः

యజ్ఞం ప్రారంభమైనప్పుడు అక్కడ అసురులకు విఘ్నం కలిగించేందుకు ఏ చీలికా దొరకలేదు. ఈ విధంగా ఆ మహాక్రతువు నిరంతరాయంగా సాగింది.

Verse 35

भक्षयंश्च हरिस्तत्र जज्वाल हुतवाहनः । विधिवत्कर्मजालानि कृत्वाध्वर्युरसंभ्रमात्

అక్కడ హరి హవిని భక్షించగా హుతవాహన అగ్ని జ్వలించింది. అధ్వర్యుడు కలతపడకుండా విధివిధానంగా సమస్త కర్మక్రమాన్ని నిర్వహించాడు.

Verse 36

मंत्रपूतं पुरोडाशं जुहवामास पावके । हुतशेषं पुरोडाशं विभज्याध्वर्युरादरात्

మంత్రపూతమైన పురోడాశాన్ని పవిత్ర అగ్నిలో ఆహుతిగా సమర్పించాడు. తరువాత అధ్వర్యుడు భక్తితో హుతశేష పురోడాశాన్ని విభజించాడు.

Verse 37

ऋत्विग्भ्यो होतृमुख्येभ्यः प्रददौ पापनाशनम् । सवित्रे ब्रह्मणे चैकमत्युग्रतरतेजसम्

హోతృముఖ్యులైన ఋత్వికులకు పాపనాశక భాగాన్ని ఇచ్చాడు. అలాగే సవితృదేవునికీ బ్రహ్మకూ ఒక్కొక్క భాగం ఇచ్చాడు; అది అత్యంత ఉగ్ర తేజస్సుతో ప్రకాశించింది.

Verse 38

ददौ तत्र पुरोडाशभागं प्राशित्रनामकम् । प्रतिजग्राह पाणिभ्यां प्राशित्रं सविता तदा

అక్కడ అతను 'ప్రాశిత్ర' అనే పురోడాశ భాగాన్ని ఇచ్చాడు. అప్పుడు సవితృ దేవుడు ఆ ప్రాశిత్రాన్ని తన రెండు చేతులతో స్వీకరించాడు.

Verse 39

सवित्रा स्पृष्टमात्रं सत्तत्प्राशित्रं दुरासदम् । तस्य पाणी प्रचिच्छेद पश्यतां सर्वऋत्विजाम्

సవితృడు తాకిన వెంటనే, ఆ భయంకరమైన ప్రాశిత్రం, ఋత్విక్కులందరూ చూస్తుండగానే అతని రెండు చేతులను ఖండించింది.

Verse 40

ततः संछिन्नपाणिः स प्राशित्रेणोग्रतेजसा । किमेतदिति संत्रस्तो विषण्णवदनोऽभवत्

అప్పుడు ఆ ఉగ్రమైన తేజస్సు గల ప్రాశిత్రం వల్ల చేతులు తెగిపోగా, అతను భయపడి, విచారకరమైన ముఖంతో "ఇదేమిటి?" అని అన్నాడు.

Verse 41

सविता ऋत्विजः सर्वान्समाहूयेदमब्रवीत् । सवितोवाच । पुरोडाशस्य भागोऽयं मम प्राशित्रनामकः

సవితృడు ఋత్విక్కులందరినీ పిలిచి ఇలా అన్నాడు. సవితృడు పలికెను: "పురోడాశానికి సంబంధించిన ఈ 'ప్రాశిత్ర' అనే భాగం నాది."

Verse 42

दत्तश्चिच्छेद मत्पाणी मिषत्स्वेव भवत्स्वपि । अतो भवंतः संभूय सर्व एव हि ऋत्विजः

"నాకు ఇవ్వబడినప్పటికీ, మీరందరూ చూస్తుండగానే ఇది నా చేతులను ఖండించింది. కనుక మీ ఋత్విక్కులందరూ కలిసి..."

Verse 43

कल्पयंतामिमौ पाणी नोचेद्यज्ञं निहन्म्यमुम् । सवितुर्वाक्यमाकर्ण्य ते सर्वे समचिंतयन्

“ఈ రెండు చేతులను మళ్లీ నిర్మించండి; లేకపోతే ఈ యజ్ఞాన్ని నేను నాశనం చేస్తాను।” సవితృ వాక్యాన్ని విని వారు అందరూ కలిసి ఆలోచించారు.

Verse 44

तत्र मध्ये मुनींद्राणां देवानां चैव सर्वशः । अष्टावक्रो महातेजा ऋत्विजस्तानभाषत

అక్కడ సమస్త మునీంద్రులు మరియు దేవతల మధ్యలో మహాతేజస్సు గల అష్టావక్రుడు ఆ ఋత్విజులను ఉద్దేశించి పలికాడు.

Verse 45

अष्टावक्र उवाच । शृणुध्वमृत्विजः सर्वे मम वाक्यं समाहिताः । मयि जीवति विप्रेंद्रा विरिंचानां शतं गतम्

అష్టావక్రుడు అన్నాడు—“ఓ ఋత్విజులారా, మీరందరూ ఏకాగ్రచిత్తంతో నా మాట వినండి. ఓ విప్రశ్రేష్ఠులారా, నేను జీవించి ఉండగానే విరిఞ్చి (బ్రహ్మ) యొక్క వంద యుగచక్రాలు గడిచిపోయాయి.”

Verse 46

जायंते च म्रियंते च चतुराननकोटयः । पश्यन्नेव च तान्सर्वानहं प्राणानधारयम्

కోట్ల కొద్దీ చతురానన బ్రహ్మలు జన్మిస్తారు, మరణిస్తారు; వారందరినీ చూస్తూనే నేను నా ప్రాణాన్ని నిలుపుకున్నాను.

Verse 47

तत्र लोकेश्वराभिख्ये वर्तमाने प्रजापतौ । विप्रो हरिहरोनाम निवसञ्छयामलापुरे

ఆ సమయంలో, లోకేశ్వర అనే ప్రజాపతి పాలిస్తున్నప్పుడు, శ్యామలాపురంలో హరిహరుడు అనే ఒక బ్రాహ్మణుడు నివసించేవాడు.

Verse 48

व्याधेनारण्यवासेन केल्यर्थं लक्ष्यवेधिना । छिन्नपादोऽभवद्बाणैर्लक्ष्य मध्यं समागतः

అరణ్యవాసి వ్యాధుడు క్రీడార్థం లక్ష్యవేధం చేస్తూ బాణాలు విడిచెను; లక్ష్యమధ్యాన్ని తాకిన బాణాలవల్ల అతని పాదాలు ఛిన్నమయ్యెను.

Verse 49

स गंधमादनं प्राप्य मुनिभिः प्रेरितस्तदा । स्नात्वा च मुनितीर्थेऽस्मिन्प्राप्तवांश्चरणौ पुरा

అప్పుడు మునుల ప్రేరణతో అతడు గంధమాదనానికి చేరెను; ఈ మునితీర్థంలో స్నానం చేసి పూర్వంలాగానే తన పాదాలను తిరిగి పొందెను.

Verse 50

तदा पुण्यमिदं तीर्थं मुनितीर्थमितीरितम् । इदानीं चक्रतीर्थाख्यं चक्रनाम त्वविंदत

అప్పట్లో ఈ పుణ్యతీర్థం ‘మునితీర్థం’ అని ప్రసిద్ధి; ఇప్పుడు ఇది ‘చక్రతీర్థం’ అనే నామాన్ని, చక్రనామాన్ని, పొందింది.

Verse 51

तदत्र क्रियतां स्नानं प्राशित्रच्छिन्नपाणिना । मुनितीर्थे सवित्रापि युष्माकं यदि रोचते

కాబట్టి ఇక్కడ మునితీర్థంలో ప్రాశిత్రం స్వీకరించి చేతులు ఛిన్నమైనవాడు స్నానం చేయుగాక; మీకు ఇష్టమైతే సవిత కూడా ఇక్కడ స్నానం చేయుగాక.

Verse 52

ऋत्विजः कथितास्त्वेवमष्टावक्रमहर्षिणा । सवितारमभाषंत सर्व एव प्रहर्षिताः

మహర్షి అష్టావక్రుడు ఇలా ఉపదేశించగా ఎనిమిది ఋత్వికులు అందరూ ఆనందభరితులై సవితను సంభోదించిరి.

Verse 53

सवितः स्नाहि तीर्थेऽ स्मिंस्तव पाणी भविष्यतः । अष्टावक्रो यथा प्राह तथा कुरु समाहितः

హే సవితా, ఈ తీర్థంలో స్నానం చేయుము; నీ చేతులు మళ్లీ లభించును. అష్టావక్రుడు చెప్పినట్లే సమాహితచిత్తంతో చేయుము.

Verse 54

ततः स सविता गत्वा चक्रतीर्थं महत्तरम् । सस्नौ पाण्योरवाप्त्यर्थमिष्टदायिनि तत्र सः

అనంతరం సవితా అత్యంత మహత్తరమైన చక్రతీర్థానికి వెళ్లెను. అక్కడ వరప్రదమైన ఆ తీర్థంలో చేతులు తిరిగి పొందుటకై స్నానము చేసెను.

Verse 55

उत्तिष्ठन्नेव स तदा तत्र स्नात्वा सभक्तिकम् । युक्तो हिरण्मयाभ्यां तु पाणिभ्यां समदृश्यत

అక్కడ భక్తితో స్నానము చేసి లేచిన వెంటనే, అతడు రెండు స్వర్ణమయమైన చేతులతో యుక్తుడై కనిపించెను.

Verse 56

हिरण्यपाणिं तं दृष्ट्वा जहृषुः सर्वऋत्विजः । ततः समाप्य तं यज्ञं दैत्यसंघान्विजित्य च

అతనిని స్వర్ణహస్తుడిగా చూచి సమస్త ఋత్విజులు హర్షించిరి. అనంతరం ఆ యజ్ఞాన్ని సమాప్తం చేసి, దైత్యసంఘాలను కూడా జయించి—

Verse 57

इंद्रादयः सुराः सर्वे सुखिताः स्वर्गमाययुः । तस्मादेतत्समागत्य तीर्थं सर्वैश्च मानवैः

ఇంద్రాది సమస్త దేవతలు సంతోషించి స్వర్గానికి తిరిగి వెళ్లిరి. అందుచేత ఈ తీర్థానికి వచ్చి సమస్త మానవులు—

Verse 58

सेवनीयं प्रयत्नेन स्वस्वाभीष्टस्य सिद्धये । अंधैश्च कुणिभिर्मूकैर्बधिरैः कुब्जकैरपि

తమ తమ అభీష్టసిద్ధి కొరకు దీనిని యత్నపూర్వకంగా సేవించవలెను—అంధులు, అపాంగులు, మూకులు, బధిరులు, కుబ్జులైనవారైనా సరే।

Verse 59

खंजैः पंगुभिरप्येतदंगहीनैस्तथापरैः । संछिन्नपाणिचरणैः संछिन्नान्यांगसंचयैः

ఖంజులు, పంగులు మరియు ఇతర అంగహీనులూ; చేతులు-కాళ్లు తెగిపోయినవారూ, ఇతర అవయవాలు వికృతమైనవారూ కూడా।

Verse 60

मनुष्यैश्च तथान्यैश्च विकलांगस्य पूर्तये । सेवनीयमिदं तीर्थं सर्वाभीष्टप्रदायकम्

మనుష్యులచేతనే కాక ఇతరులచేత కూడా, వికలమైన అవయవాల పూరణార్థం, ఈ తీర్థాన్ని సేవించవలెను—ఇది సమస్త అభీష్టాలను ప్రసాదించేది।

Verse 61

एवं वः कथितं विप्राश्चक्रतीर्थस्य वैभवम् । यत्र स्नात्वा पुरा छिन्नौ पाणी प्राप प्रभाकरः

హే విప్రులారా! ఈ విధంగా మీకు చక్రతీర్థ మహిమ చెప్పబడింది—అక్కడ పూర్వకాలంలో స్నానం చేసి ప్రభాకరుడు తెగిన తన చేతులను మళ్లీ పొందెను।

Verse 62

यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । अंगानि विकलान्यस्य पूर्णानि स्युर्न संशयः

ఏకాగ్రచిత్తంతో ఈ అధ్యాయాన్ని పఠించినవాడు గానీ, వినినవాడు గానీ—అతని వికల అవయవాలు సంపూర్ణమగును; సందేహం లేదు।

Verse 63

मोक्षकामस्य मर्त्यस्य मुक्तिः स्यान्नात्र संशयः

మోక్షాన్ని కోరుకునే మానవునికి నిశ్చయంగా ముక్తి కలుగుతుంది—ఇందులో సందేహం లేదు।