बाणासुरस्य शङ्करस्तुतिः तथा युद्धयाचनम् | Bāṇāsura’s Praise of Śiva and Petition for Battle

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणुष्वान्यच्चरित्रं च शिवस्य परमात्मनः । भक्तवात्सल्यसंगर्भि परमानन्ददायकम्

సనత్కుమారుడు పలికెను—“ఇంకొక పవిత్ర చరిత్రను వినుము; అది పరమాత్ముడైన శివునది, భక్తవాత్సల్యంతో నిండినది, పరమానందాన్ని ప్రసాదించేది।”

Verse 2

पुरा बाणासुरो नाम दैवदोषाच्च गर्वितः । कृत्वा तांडवनृत्यं च तोषयामास शंकरम्

పూర్వకాలంలో బాణాసురుడు అనే అసురుడు ఉండెను; దైవదోషం వల్ల అతడు గర్వితుడయ్యెను. అయినా తాండవ నృత్యం చేసి శంకరుని ప్రసన్నం చేసెను।

Verse 3

ज्ञात्वा संतुष्टमनसं पार्वतीवल्लभं शिवम् । उवाच चासुरो बाणो नतस्कन्धः कृतांजलिः

పార్వతీవల్లభుడైన శివుడు హృదయంలో సంతుష్టుడని తెలిసికొని, అసురుడు బాణుడు భుజాలు వంచి, అంజలి ఘటించి వినయంగా పలికెను।

Verse 4

बाण उवाच । देवदेव महादेव सर्वदेवशिरोमणे । त्वत्प्रसादाद्बली चाहं शृणु मे परमं वचः

బాణుడు పలికెను: ఓ దేవదేవా, ఓ మహాదేవా, సమస్త దేవతల శిరోమణీ! నీ ప్రసాదమువలన నేనూ బలవంతుడను; నా పరమ వచనము వినుము.

Verse 5

दोस्सहस्रं त्वया दत्तं परं भाराय मेऽभवेत् । त्रिलोक्यां प्रतियोद्धारं न लभे त्वदृते समम्

నీవు ప్రసాదించిన సహస్ర బాహువుల వరము నాకు పరమ భారమై నిలిచింది. త్రిలోకమందు నీతో సమానమైన ప్రత్యోద్ధాను నేను పొందలేను; నిన్ను తప్ప మరెవ్వరూ సములు కారు.

Verse 6

हे देव किमनेनापि सहस्रेण करोम्यहम् । बाहूनां गिरितुल्यानां विना युद्धं वृषध्वज

హే దేవా! ఈ సహస్రమైన (సహాయముల) అవసరం నాకు ఏముంది? హే వృషధ్వజా! పర్వతసమానమైన నా బాహుబలముతో యుద్ధం లేకుండానే కార్యం సాధించెదను.

Verse 7

कडूंत्या निभृतैदोंर्भिर्युयुत्सुर्दिग्गजानहम् । पुराण्याचूर्णयन्नद्रीन्भीतास्तेपि प्रदुद्रुवुः

యుద్ధానికి ఉత్సుకుడై అతడు నియంత్రితమైనా మహాబలమైన భుజాలతో దిక్పాలక గజాలను పట్టుకున్నాడు. ప్రాచీన పర్వతాలనుకూడా పొడిచేస్తూ ముందుకు సాగగా, భయపడిన శత్రువులు సైతం పారిపోయారు.

Verse 8

मया यमः कृतो योद्धा वह्निश्च कृतको महान् । वरुणश्चापि गोपालो गवां पालयिता तथा

నా చేత యముడు యోధుడిగా చేయబడ్డాడు; అగ్నియూ మహత్తర నియుక్త శక్తిగా మహానుగా స్థాపించబడ్డాడు. వరుణుడుకూడా గోపాలుడై, గోవుల పాలకుడు రక్షకుడుగా నిలిచాడు.

Verse 9

गजाध्यक्षः कुबेरस्तु सैरन्ध्री चापि निरृतिः । जितश्चाखंडलो लोके करदायी सदा कृतः

గుహ్యకుల అధిపతి కుబేరుడూ వశపడ్డాడు; సైరంధ్రీతో కూడిన నిరృతి కూడా జయించబడింది. లోకంలో అఖండలుడు (ఇంద్రుడు) సైతం ఓడిపోయి, నిత్యం కప్పం చెల్లించేవాడిగా చేయబడాడు।

Verse 10

युद्धस्यागमनं ब्रूहि यत्रैते बाहवो मम । शत्रुहस्तप्रयुक्तश्च शस्त्रास्त्रैर्जर्जरीकृताः

ఈ యుద్ధం ఎలా సంభవించిందో నాకు చెప్పు—శత్రువు చేతుల నుంచి ప్రయోగించిన శస్త్రాస్త్రాలతో నా ఈ భుజాలు ఎలా చిద్రించబడి చూర్ణమయ్యాయో వివరించు।

Verse 11

पतंतु शत्रुहस्ताद्वा पातयन्तु सहस्रधा । एतन्मनोरथं मे हि पूर्णं कुरु महेश्वर

నేను శత్రువు చేతుల్లో పడినా, వారు నన్ను వెయ్యి ముక్కలుగా చేసి పడగొట్టినా—ఓ మహేశ్వరా, నా ఈ మనోరథాన్ని పూర్తిగా నెరవేర్చు।

Verse 12

सनत्कुमार उवाच । तच्छ्रुत्वा कुपितो रुद्रस्त्वट्टहासं महाद्भुतम् । कृत्वाऽब्रवीन्महामन्युर्भक्तबाधाऽपहारकः

సనత్కుమారుడు అన్నాడు—అది విని రుద్రుడు కోపంతో ఉప్పొంగాడు. ఆయన అద్భుతమైన ఘనమైన అట్టహాసం చేసి, తరువాత పలికాడు—భక్తులపై పడిన బాధలను తొలగించే మహాక్రోధుడు।

Verse 13

रुद्र उवाच । धिग्धिक्त्वां सर्वतो गर्विन्सर्वदैत्यकुलाधम । बलिपुत्रस्य भक्तस्य नोचितं वच ईदृशम्

రుద్రుడు పలికాడు—ధిక్ ధిక్ నీకు, అన్ని వైపులా గర్వంతో ఉబ్బినవాడా, దైత్యకులాధమా! బలిపుత్రుడవై భక్తుడవై ఉండి ఇలాంటి మాటలు నీకు తగవు।

Verse 14

दर्पस्यास्य प्रशमनं लप्स्यसे चाशु दारुणम् । महायुद्धमकस्माद्वै बलिना मत्समेन हि

“ఇతని దర్పం నీవు త్వరలోనే భయంకరంగా నశించుటను పొందుదువు; ఎందుకంటే అకస్మాత్తుగా నా సమాన బలవంతునితో మహాయుద్ధం చెలరేగును.”

Verse 15

तत्र ते गिरिसंकाशा बाहवोऽनलकाष्ठवत् । छिन्ना भूमौ पतिष्यंति शस्त्रास्त्रैः कदलीकृताः

అక్కడ అతని పర్వతసమానమైన, అగ్నికట్టెలవలె కఠినమైన భుజాలు శస్త్రాస్త్రాలతో తెగిపోయాయి; అరటి కాండంలా కోసబడి నేలపై పడ్డాయి.

Verse 16

यदेष मानुषशिरो मयूरसहितो ध्वजः । विद्यते तव दुष्टात्मंस्तस्य स्यात्पतनं यदा

ఓ దుష్టాత్మా! మనుష్యశిరస్సుతో, నెమలి పింఛాలతో అలంకరించిన నీ ధ్వజం నిలిచి ఉన్నంతవరకు నీ పతనం ఆపబడుతుంది; ఆ ధ్వజం కూలిన నాడు నీ పతనం తప్పక వస్తుంది.

Verse 17

स्थापितस्यायुधागारे विना वातकृतं भयम् । तदा युद्धं महाघोरं संप्राप्तमिति चेतसि

ఆయుధాలు ఆయుధాగారంలో ఉంచబడినప్పటికీ, కారణం లేకుండా గాలిచేత ప్రేరేపించినట్లుగా భయం కలిగింది; హృదయంలో—“ఇప్పుడు మహాఘోర యుద్ధం వచ్చేసింది” అని అనిపించింది.

Verse 18

निधाय घोरं संग्रामं गच्छेथाः सर्वसैन्यवान् । सांप्रतं गच्छ तद्वेश्म यतस्तद्विद्यते शिवः

“సర్వసైన్యంతో ఈ ఘోర సంగ్రామాన్ని ప్రారంభించి, ఇప్పుడు వెంటనే ఆ గృహానికి వెళ్లు; ఎందుకంటే అక్కడే శివుడు ఉన్నాడు.”

Verse 19

तथा तान्स्वमहोत्पातांस्तत्र द्रष्टासि दुर्मते । इत्युक्त्वा विररामाथ गर्वहृद्भक्तवत्सलः

“అలాగే అక్కడ, ఓ దుర్మతీ, నీ చేతనే కలిగిన ఆ మహోత్పాతములను నీవు దర్శించెదవు.” అని చెప్పి, హృదయగర్వాన్ని ఛేదించే భక్తవత్సలుడు మౌనమయ్యెను।

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । तच्छ्रुत्वा रुद्रमभ्यर्च्य दिव्यैरजंलिकुड्मलैः । प्रणम्य च महादेवं बाणश्च स्वगृहं गतः

సనత్కుమారుడు పలికెను—అది విని బాణుడు దివ్య అజంలి మొక్క మొగ్గలతో రుద్రుని అర్చించెను; మరియు మహాదేవునికి నమస్కరించి బాణుడు తన గృహమునకు వెళ్లెను।

Verse 21

कुंभाण्डाय यथावृत्तं पृष्टः प्रोवाच हर्षितः । पर्यैक्षिष्टासुरो बाणस्तं योगं ह्युत्सुकस्सदा

కుంభాండుడు అడిగినప్పుడు అతడు ఆనందంతో జరిగినదంతా యథాతథంగా వివరించాడు. ఇదివరకే అసురుడు బాణుడు ఆ యోగసాధనను ఎల్లప్పుడూ గమనిస్తూ, దానిని పొందాలని సదా ఉత్సుకుడై ఉన్నాడు.

Verse 22

अथ दैवात्कदाचित्स स्वयं भग्नं ध्वजं च तम् । दृष्ट्वा तत्रासुरो बाणो हृष्टो युद्धाय निर्ययौ

తర్వాత దైవయోగవశాత్తు ఒక సమయంలో ఆ ధ్వజం స్వయంగా విరిగినట్లు కనిపించింది. అక్కడ అది చూసిన అసురుడు బాణుడు హర్షించి యుద్ధానికి బయలుదేరాడు.

Verse 23

स स्वसैन्यं समाहूय संयुक्तः साष्टभिर्गणैः । इष्टिं सांग्रामिकां कृत्वा दृष्ट्वा सांग्रामिकं मधु

అతడు తన సైన్యాన్ని పిలిపించి, ఎనిమిది గణాలతో కలిసి సమాయత్తుడయ్యాడు. తరువాత సంగ్రామిక ఇష్టి అనే యుద్ధయాగం నిర్వహించి, యాత్రకు ఉత్సాహం కలిగించే ‘సంగ్రామిక మధు’ను దర్శించాడు.

Verse 24

ककुभां मंगलं सर्वं संप्रेक्ष्य प्रस्थितोऽभवत् । महोत्साहो महावीरो बलिपुत्रो महारथः

అన్ని దిశలలో మంగళలక్షణములను సమ్యక్‌గా పరిశీలించి, మహోత్సాహి మహావీరుడు, మహారథుడు అయిన బలిపుత్రుడు ప్రయాణమునకు బయలుదేరెను।

Verse 25

इति हृत्कमले कृत्वा कः कस्मादागमिष्यति । योद्धा रणप्रियो यस्तु नानाशस्त्रास्त्रपारगः

ఇలా హృదయకమలంలో దానిని స్థిరపరిచినప్పుడు, ఎవరు ఎక్కడి నుంచి వచ్చి అతనికి ఎదురు నిలువగలరు? యుద్ధప్రియుడై అనేక శస్త్రాస్త్రాలలో నిపుణుడైన యోధుడు అప్పుడు అజేయుడవుతాడు।

Verse 26

यस्तु बाहुसहस्रं मे छिनत्त्वनलकाष्ठवत् । तथा शस्त्रैर्महातीक्ष्णैश्च्छिनद्मि शतशस्त्विह

ఇక్కడ ఎవడైనా నా సహస్ర బాహువులను అడవిలోని ఎండు కట్టెల్లా కోసివేస్తే, అతనినీ నేను అలాగే అత్యంత తీక్ష్ణమైన శస్త్రాలతో మళ్లీ మళ్లీ, వందలసార్లు కోసివేస్తాను।

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे कालः संप्राप्तश्शंकरेण हि । यत्र सा बाणदुहिता सुजाता कृतमंगला

ఇంతలో శంకరుని ఆజ్ఞచే నియతమైన కాలం వచ్చి చేరింది; అక్కడ బాణుని కుమార్తె సుజాత మంగళకర్మలు చేసి, పవిత్ర కర్మకై సంపూర్ణంగా సిద్ధమై నిలిచింది।

Verse 28

माधवं माधवे मासि पूजयित्वा महानिशि । सुप्ता चांतः पुरे गुप्ते स्त्रीभावमुपलंभिता

మాధవ మాసంలో (వైశాఖంలో) మాధవుని (విష్ణువును) పూజించి, ఆ మహారాత్రి నగరంలోని గుప్త అంతఃపురంలో ఆమె నిద్రించింది; తరువాత మేల్కొనగా/గమనించగా ఆమె స్త్రీభావాన్ని పొందినదిగా కనబడింది।

Verse 29

गौर्या संप्रेषितेनापि व्याकृष्टा दिव्यमायया । कृष्णात्मजात्मजेनाथ रुदंती सा ह्यनाथवत्

గౌరీ పంపినదైనా ఆమె దివ్యమాయచేత ఆకర్షింపబడింది; ఆపై కృష్ణుని కుమారుని కుమారుడు ఆమెను పట్టుకోగా, ఆమె అనాథవలె రోదించింది।

Verse 30

स चापि तां बलाद्भुक्त्वा पार्वत्याः सखिभिः पुनः । नीतस्तु दिव्ययोगेन द्वारकां निमिषांतरात्

అతడు ఆమెను బలాత్కారంగా అవమానించాడు; తరువాత పార్వతీ సఖులు అతనిని మళ్లీ పట్టుకొని, దివ్యయోగబలంతో క్షణమాత్రంలో ద్వారకకు తీసుకెళ్లారు।

Verse 31

मृदिता सा तदोत्थाय रुदंती विविधा गिरः । सखीभ्यः कथयित्वा तु देहत्यागे कृतक्षणा

ఆమె దుఃఖంతో నలిగి లేచి, ఏడుస్తూ అనేక విలాప వాక్యాలు పలికింది. సఖులకు చెప్పి వెంటనే దేహత్యాగానికి సంకల్పించింది।

Verse 32

सख्या कृतात्मनो दोषं सा व्यास स्मारिता पुनः । सर्वं तत्पूर्ववृत्तांतं ततो दृष्ट्वा च सा भवत्

అప్పుడు, ఓ వ్యాసా, సఖి ఆమెకు తన స్వసంకల్పంతో చేసిన దోషాన్ని మళ్లీ గుర్తుచేసింది. తరువాత గతమంతా గ్రహించి ఆమె పూర్తిగా అవగాహన పొందింది।

Verse 33

अब्रवीच्चित्रलेखां च ततो मधुरया गिरा । ऊषा बाणस्य तनया कुंभांडतनयां मुने

అప్పుడు, ఓ మునీ, బాణుని కుమార్తె ఊష మధుర వాణితో చిత్రలేఖతో మాట్లాడింది; చిత్రలేఖ కుంభాండుని కుమార్తె।

Verse 34

ऊषोवाच । सखि यद्येष मे भर्ता पार्वत्या विहितः पुरा । केनोपायेन ते गुप्तः प्राप्यते विधिवन्मया

ఊషా చెప్పింది—“సఖీ! పార్వతీ దేవి పూర్వమే నాకు నియమించిన భర్త ఇతడే అయితే, నీవు గుప్తంగా ఉంచిన అతనిని నేను ఏ ఉపాయంతో విధివిధానంగా పొందగలను?”

Verse 35

कस्मिन्कुले स वा जातो मम येन हृतं मनः । इत्युषावचनं श्रुत्वा सखी प्रोवाच तां तदा

“నా హృదయాన్ని దోచుకున్న వాడు ఏ వంశంలో జన్మించాడు?” అని ఊషా పలికింది. ఆమె మాటలు విని సఖి అప్పుడే ఆమెకు ప్రత్యుత్తరం చెప్పింది.

Verse 36

चित्रलेखोवाच । त्वया स्वप्ने च यो दृष्टः पुरुषो देवि तं कथम् । अहं संमानयिष्यामि न विज्ञातस्तु यो मम

చిత్రలేఖ పలికింది—“దేవి, నీవు స్వప్నంలో చూసిన ఆ పురుషుని నేను ఎలా గౌరవించగలను? అతడు నాకు తెలియనివాడు కదా.”

Verse 37

दैत्यकन्या तदुक्ते तु रागांधा मरणोत्सुका । रक्षिता च तया सख्या प्रथमे दिवसे ततः

ఆ మాటలు వినగానే దైత్యకన్య ప్రేమావేశంతో అంధురాలై మరణానికీ సిద్ధమైంది. అప్పుడు ఆ మొదటి రోజునే సఖి ఆమెను కాపాడింది.

Verse 38

पुनः प्रोवाच सोषा वै चित्रलेखा महामतिः । कुंभांडस्य सुता बाणतनयां मुनिसत्तम

ఓ మునిశ్రేష్ఠా, తరువాత కుంభాండుని కుమార్తె, మహామతి చిత్రలేఖ బాణుని కుమార్తె ఊషతో మళ్లీ పలికింది.

Verse 39

चित्रलेखोवाच । व्यसनं तेऽपकर्षामि त्रिलोक्यां यदि भाष्यते । समानेष्ये नरं यस्ते मनोहर्ता तमादिश

చిత్రలేఖ చెప్పింది—“త్రిలోకాలలో చెప్పగలిగితే నీ వ్యథను నేను తొలగిస్తాను. నీ మనసును హరించిన ఆ పురుషుణ్ని నేను తీసుకొస్తాను—అతడు ఎవరో నాకు చెప్పు.”

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा वस्त्रपुटके देवान्दैत्यांश्च दानवान् । गन्धर्वसिद्धनागांश्च यक्षादींश्च तथालिखत्

సనత్కుమారుడు పలికెను—ఇట్లు చెప్పి అతడు వస్త్రపుటకముపై దేవులు, దైత్యులు, దానవులు; అలాగే గంధర్వులు, సిద్ధులు, నాగులు, యక్షాదులను కూడా లిఖితముగా చేసెను।

Verse 41

तथा नरांस्तेषु वृष्णीञ्शूरमानकदुंदुभिम् । व्यलिखद्रामकृष्णौ च प्रद्युम्नं नरसत्तमम्

అలాగే ఆ మనుష్యులలో వృష్ణివంశీయులైన శూరుడు, ఆనకదుందుభి; అలాగే రాముడు, కృష్ణుడు—వారిని లిఖించెను; మరియు నరశ్రేష్ఠుడైన ప్రద్యుమ్నునూ వ్రాసెను।

Verse 42

अनिरुद्धं विलिखितं प्राद्युम्निं वीक्ष्य लज्जिता । आसीदवाङ्मुखी चोषा हृदये हर्षपूरिता

ప్రద్యుమ్నుడు లిఖించిన అనిరుద్ధుని చిత్రాన్ని చూచి ఊష లజ్జపడెను. ఆమె మాటలు ఆగి, ముఖం వంచి నిలిచెను; హృదయంలో ఆనందపూరితమై ఉండెను।

Verse 43

ऊषा प्रोवाच चौरोऽसौ मया प्राप्तस्तु यो निशि । पुरुषः सखि येनाशु चेतोरत्नं हृतं मम

ఊష పలికెను—సఖీ! రాత్రి నాకు వచ్చిన ఆ పురుషుడు నిజంగా దొంగే; ఎందుకంటే అతడు నా హృదయరత్నాన్ని క్షణంలో అపహరించెను।

Verse 44

यस्य संस्पर्शनादेव मोहिताहं तथाभवम् । तमहं ज्ञातुमिच्छामि वद सर्वं च भामिनि

ఎవరి కేవలం స్పర్శతోనే నేను ఇలా మోహితుడనయ్యానో, అతనిని నేను తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాను. ఓ భామిని (దీప్తిమతి), సమస్తమును చెప్పుము.

Verse 45

कस्यायमन्वये जातो नाम किं चास्य विद्यते । इत्युक्ता साब्रवीन्नाम योगिनी तस्य चान्वयम्

“ఇతడు ఏ వంశంలో జన్మించాడు? ఇతని పేరు ఏమిటి?” అని అడిగినప్పుడు, యోగిని అతని పేరు మరియు వంశపరంపరను వెల్లడించింది।

Verse 46

सर्वमाकर्ण्य सा तस्य कुलादि मुनिसत्तम । उत्सुका बाणतनया बभाषे सा तु कामिनी

ఓ మునిశ్రేష్ఠా, అతని కులాది సంగతులన్నీ విని, బాణుని కుమార్తె—ఆతురతతో, ప్రేమవశమై—అప్పుడు పలికింది।

Verse 47

ऊषोवाच । उपायं रचय प्रीत्या तत्प्राप्त्यै सखि तत्क्षणात् । येनोपायेन तं कांतं लभेयं प्राणवल्लभम्

ఊష చెప్పింది—సఖీ, ప్రేమతో వెంటనే ఒక ఉపాయం ఆలోచించు; దాని ద్వారా నా ప్రాణప్రియుడైన ఆ కాంతుడిని నేను పొందగలను।

Verse 48

यं विनाहं क्षणं नैकं सखि जीवितुमुत्सहे । तमानयेह सद्यत्नात्सुखिनीं कुरु मां सखि

సఖీ, అతనిలేక ఒక్క క్షణమైనా జీవించడానికి నాకు శక్తి లేదు. సమస్త యత్నంతో అతనిని వెంటనే ఇక్కడికి తీసుకురా; నన్ను సుఖినిగా చేయి, సఖీ।

Verse 49

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्ता सा तथा बाणात्मजया मंत्रिकन्यका । विस्मिताभून्मुनिश्रेष्ठ सुविचारपराऽभवत्

సనత్కుమారుడు పలికెను—బాణుని కుమార్తె ఇలా పలికినప్పుడు ఆ మంత్రి కుమార్తె ఆశ్చర్యపడింది, ఓ మునిశ్రేష్ఠా, మరియు ఆమె మనస్సు సవివర విచారంలో నిమగ్నమైంది।

Verse 50

ततस्सखीं समाभाष्य चित्रलेखा मनोजवा । बुद्ध्वा तं कृष्णपौत्रं सा द्वारकां गंतुमुद्यता

ఆపై సఖితో మాట్లాడి, మనోజవమైన చిత్రలేఖ—అతడు కృష్ణుని పౌత్రుడని గ్రహించి—ద్వారకకు వెళ్లుటకు సిద్ధపడింది।

Verse 51

ज्येष्ठकृष्णचतुर्दश्यां तृतीये तु गतेऽहनि । आप्रभातान्मुहूर्ते तु संप्राप्ता द्वारकां पुरीम्

జ్యేష్ఠ మాస కృష్ణ పక్ష చతుర్దశిన, మూడవ దినం గడిచిన తరువాత, ఉదయానికి ముందరి ఒక ముహూర్తంలో ఆమె ద్వారకా నగరికి చేరింది।

Verse 52

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहि तायां पंचमे युद्धखण्डे ऊषाचरित्रवर्णनं नाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీశివమహాపురాణము ద్వితీయ రుద్రసంహితలోని పంచమ యుద్ధఖండమున ‘ఊషాచరిత్రవర్ణన’ అను యాభై రెండవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।

Verse 53

क्रीडन्नारीजनैस्सार्द्धं प्रपिबन्माधवी मधु । सर्वांगसुन्दरः श्यामः सुस्मितो नवयौवनः

స్త్రీల సమూహంతో క్రీడిస్తూ అతడు మాధవీ మధువును పానంచేశాడు. శ్యామవర్ణుడు, సర్వాంగసుందరుడు, మృదుస్మితంతో, నవయౌవన కాంతితో ప్రకాశించాడు।

Verse 54

ततः खट्वां समारूढमंधकारपटेन सा । आच्छादयित्वा योगेन तामसेन च माधवम्

అప్పుడు ఆమె ఖట్వాపై ఎక్కి, తామస యోగబలంతో మాధవుడు (విష్ణువు) పై అంధకారపు తెరను కప్పి, ఆయన గ్రహణశక్తిని మరుగుపరిచింది।

Verse 55

ततस्सा मूर्ध्नि तां खट्वां गृहीत्वा निमिषांतरात् । संप्राप्ता शोणितपुरं यत्र सा बाणनंदिनी

తర్వాత ఆమె ఆ ఖట్వాను తలపై ఎత్తుకొని, క్షణమాత్రంలోనే శోణితపురానికి చేరింది—అక్కడ బాణుని ప్రియ కుమార్తె నివసించేది।

Verse 56

कामार्ता विविधान्भावाञ्चकारोन्मत्तमानसा । आनीतमथ तं दृष्ट्वा तदा भीता च साभवत्

కామవేదనతో ఆమె మనస్సు ఉన్మత్తమై అనేక భావాలను ప్రదర్శించింది; కానీ అతన్ని ఆమె ముందుకు తీసుకురాగానే చూసి, ఆమె భయపడింది।

Verse 57

अंतःपुरे सुगुप्ते च नवे तस्मिन्समागमे । यावत्क्रीडितुमारब्धं तावज्ज्ञातं च तत्क्षणात्

అంతఃపురంలోని ఆ కొత్తగా, బాగా రక్షితమైన సమాగమంలో, వారు క్రీడించటం మొదలుపెట్టగానే అదే క్షణంలో అది తెలిసిపోయింది।

Verse 58

अंतःपुरद्वारगतैर्वेत्रजर्जरपाणिभिः । इंगितैरनुमानैश्च कन्यादौःशील्यमाचरन्

అంతఃపుర ద్వారంలో నిలబడి, చేతుల్లో వెత్రదండాలు పట్టుకున్న సేవకులు సంకేతాలు, సూక్ష్మ అనుమానాలతో కన్య యొక్క శీలాచారాన్ని పరీక్షించేందుకు తగినట్లు ప్రవర్తించారు।

Verse 59

स चापि दृष्टस्तैस्तत्र नरो दिव्यवपुर्धरः । तरुणो दर्शनीयस्तु साहसी समरप्रियः

అక్కడ వారు దివ్య తేజస్సుతో కూడిన దేహధారుడైన ఒక పురుషుని చూశారు—యువకుడు, మనోహరుడు, సాహసవంతుడు, సమరప్రియుడు।

Verse 60

तं दृष्ट्वा सर्वमाचख्युर्बाणाय बलिसूनवे । पुरुषास्ते महावीराः कन्यान्तःपुररक्षकाः

అతనిని చూచి, ఆ మహావీరులు—కన్యల అంతఃపుర రక్షకులు—బలిపుత్రుడు బాణునికి సమస్త విషయమును నివేదించారు।

Verse 61

द्वारपाला ऊचुः । देव कश्चिन्न जानीते गुप्तश्चांतःपुरे बलात् । स कस्तु तव कन्यां वै स्वयंग्राहादधर्षयत्

ద్వారపాలకులు అన్నారు—“దేవా! అతడు ఎవరో ఎవరికీ తెలియదు; బలంతో అంతఃపురంలో దాగి ప్రవేశించాడు. మరి ఎవడు అతడు, తన చేతులతోనే నీ కుమార్తెను పట్టుకొని మర్యాదను అతిక్రమించాడు?”

Verse 62

दानवेन्द्र महाबाहो पश्यपश्यैनमत्र च । यद्युक्तं स्यात्तत्कुरुष्व न दुष्टा वयमित्युत

“హే దానవేంద్రా, మహాబాహో! ఇక్కడ ఇతనిని చూడు, చూడు. యుక్తమైనదే చేయుము; మేము దుష్టులు కాము”—అని వారు అన్నారు।

Verse 63

सनत्कुमार उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा दानवेन्द्रो महाबलः । विस्मितोभून्मुनिश्रेष्ठ कन्यायाः श्रुतदूषणः

సనత్కుమారుడు పలికెను—ఓ మునిశ్రేష్ఠా! వారి మాటలు విని మహాబలవంతుడైన దానవేంద్రుడు ఆశ్చర్యచకితుడయ్యెను; ఎందుకంటే ఆ కన్య గురించి నిందాపూరిత మాటలు అతడు విన్నాడు.