गोत्र-प्रवर-प्रश्नः तथा तिथ्यादि-कीर्तनं (Gotra–Pravara Inquiry and Proclamation of Auspicious Time)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र गर्गाचार्य्यप्रणोदितः । हिमवान्मेनया सार्द्धं कन्या दातुं प्रचक्रमे

బ్రహ్ముడు పలికెను—ఇదే సమయంలో అక్కడ గర్గాచార్యుని ప్రేరణతో హిమవంతుడు మేనాతో కలిసి తన కన్యను వివాహార్థం దానమిచ్చుటకు ఏర్పాట్లు ప్రారంభించెను।

Verse 2

हैमं कलशमादाय मेना चार्द्धांगमाश्रिता । हिमाद्रेश्च महाभागा वस्त्राभरणभूषिता

సువర్ణ కలశమును చేతబట్టి, మహాభాగ్యవతి మేనా హిమాలయుని పార్శ్వమును ఆశ్రయించి నిలిచెను; ఆమె శుభలక్షణములతో, వస్త్రాభరణములతో అలంకృతురాలై యుండెను।

Verse 3

पाद्यादिभिस्ततः शैलः प्रहृष्टः स्वपुरोहितः । तं वंरं वरयामास वस्त्रचंदनभूषणैः

తదుపరి హర్షితుడైన శైలరాజు (హిమవంతుడు) తన పురోహితునితో కలిసి పాద్యము మొదలైన వాటితో సత్కరించి, ఆ శ్రేష్ఠ వరుని వస్త్రం, చందనం, ఆభరణములతో సమర్చించెను।

Verse 4

ततो हिमाद्रिणा प्रोक्ता द्विजास्तिथ्यादिकीर्तने । प्रयोगो भण्यतां तावदस्मिन्समय आगते

అప్పుడు హిమాలయుడు బ్రాహ్మణ అతిథి-సత్కారము మరియు సంబంధిత ధర్మములను స్తుతిస్తూ పలికెను—“ఇప్పుడు ఈ సందర్భము వచ్చినది; దీనికి తగిన విధానము వివరించబడుగాక.”

Verse 5

तथेति चोक्त्वा ते सर्वे कालज्ञा द्विजसत्तमाः । तिथ्यादिकीर्तनं चक्रुः प्रीत्या परमनिर्वृताः

“తథాస్తు” అని పలికి, కాలజ్ఞానంలో నిపుణులైన ఆ శ్రేష్ఠ ద్విజులు ప్రేమతో, పరమ తృప్తితో నిండిపోయి, తిథి మొదలైన వివరాలను ఆనందంగా ప్రకటించారు.

Verse 6

ततो हिमाचलः प्रीत्या शम्भुना प्रेरितो हृदा । सूती कृतः परेशेन विहसञ्शम्भुमब्रवीत्

అప్పుడు హిమాచలుడు పరమానందంతో నిండెను; హృదయంలో శంభు ప్రేరణతో ప్రేరితుడై, పరమేశ్వరుడు అతనిని వక్తగా నియమించాడు. అతడు చిరునవ్వుతో శంభుని సంభోదించాడు.

Verse 7

स्वगोत्रं कथ्यतां शम्भो प्रवरश्च कुलं तथा । नाम वेदं तथा शाखां मा कार्षीत्समयात्ययम्

ఓ శంభో! మీ స్వగోత్రం, ప్రవరము, కులమును చెప్పండి; అలాగే మీ నామం, వేదం, వేదశాఖను కూడా తెలియజేయండి. నిర్ణీత సమయాన్ని మించి ఆలస్యం చేయకండి.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य हिमाद्रेश्शङ्करस्तदा । सुमुखाविमुखः सद्योऽप्यशोच्यः शोच्यतां गतः

బ్రహ్ముడు పలికెను—ఆ మాటలు విని హిమాలయంపై ఉన్న శంకరుడు వెంటనే సుముఖా వైపు నుండి ముఖం తిప్పాడు; స్వభావతః శోకాతీతుడైన ఆయన కూడా క్షణంలో కరుణార్హ స్థితిని, శోకించినట్టుగా, పొందాడు.

Verse 9

एवंविधस्सुरवरैर्मुनिभिस्तदानीं गन्धर्वयक्षगणसिद्धगणैस्तथैव । दृष्टो निरुत्तरमुखो भगवान्महेशोऽकार्षीस्तु हास्यमथ तत्र स नारदत्वम्

ఆ సమయంలో దేవశ్రేష్ఠులు, మునులు, అలాగే గంధర్వ-యక్ష-సిద్ధగణాలు భగవాన్ మహేశ్వరుని నిరుత్తరమైన మౌనముఖంతో నిలిచినట్లు చూశారు. అప్పుడు ఆయన మృదువుగా నవ్వాడు; ఆ క్షణమే నారదుడు నారదత్వంలో స్థిరపడ్డాడు.

Verse 10

वीणामवादयस्त्वं हि ब्रह्मविज्ञोऽथ नारद । शिवेन प्रेरितस्तत्र मनसा शम्भुमानसः

హే బ్రహ్మవిజ్ఞ నారదా! అక్కడ నీవు వీణను వాయించడం ప్రారంభించావు—శివుని ప్రేరణతోనే, మనసును శంభువులో లీనంచేసుకొని.

Verse 11

तदा निवारितो धीमान्पर्वतेन्द्रेण वै हठात् । विष्णुना च मया देवैर्मुनिभिश्चाखिलैस्तथा

అప్పుడు ఆ ధీమంతుడిని పర్వతేంద్రుడు బలవంతంగా ఆపాడు; అలాగే విష్ణువు, నేను, దేవతలు మరియు సమస్త మునులు కూడా అతనిని నిరోధించారు.

Verse 12

न निवृत्तोऽभवस्त्वं हि स यदा शङ्करेच्छया । इति प्रोक्तोऽद्रिणा तर्हि वीणां मा वादयाधुना

నిజమే, ఆ సమయంలో నీవు ఆ కార్యం నుండి వెనుదిరగలేదు; అది శంకరుని స్వేచ్ఛచేతనే జరిగింది. పర్వతరాజు (హిమాలయుడు) ఇలా చెప్పగా అతడు అన్నాడు—“ఇప్పుడు వీణ వాయించకు.”

Verse 13

सुनिषिद्धो हठात्तेन देवर्षे त्वं यदा बुध । प्रत्यवोचो गिरीशं तं सुसंस्मृत्य महेश्वरम्

ఓ దేవర్షీ, ఓ బుద్ధిమంతుడా! అతడు హఠాత్తుగా కఠినంగా నిన్ను ఆపినప్పుడు, నీవు మహేశ్వరుడైన గిరీశ మహాదేవుని స్మరించి సమాధానం చెప్పావు.

Verse 14

नारद उवाच । त्वं हि मूढत्वमापन्नो न जानासि च किञ्चन । वाच्ये महेशविषयेऽतीवासि त्वं बहिर्मुखः

నారదుడు అన్నాడు—“నీవు నిజంగా మోహంలో పడ్డావు; ఏదీ తెలియదు. మహేశుని విషయమై చెప్పవలసిన దానిలో నీవు అత్యంత బహిర్ముఖుడవు.”

Verse 15

त्वया पृष्ठो हरस्साक्षात्स्वगोत्रकथनं प्रति । समयेऽस्मिंस्तदत्यन्तमुपहासकरं वचः

నీవు ప్రత్యక్షంగా హరుని తన స్వగోత్ర కథనమును గురించి ప్రశ్నించావు; ఈ సమయంలో అటువంటి మాటలు అత్యంత హాస్యాస్పదం—కేవలం వినోదానికి తగినవి.

Verse 16

अस्य गोत्रं कुलं नाम नैव जानन्ति पर्वत । विष्णुब्रह्मादयोऽपीह परेषां का कथा स्मृता

ఓ పర్వతరాజా, ఆయన గోత్రం, కులం, నామం ఎవరూ నిజంగా తెలియరు. ఇక్కడ విష్ణు, బ్రహ్మ మొదలైనవారికీ తెలియదు—ఇతరుల సంగతి ఏమని చెప్పాలి?

Verse 17

यस्यैकदिवसे शैल ब्रह्मकोटिर्लयं गता । स एव शङ्करस्तेद्य दृष्टः कालीतपोबलात

హే శైలమా! ఎవరి ఒక్క దినములో బ్రహ్ముల కోటులు లయమగునో—ఆయనే శంకరుడు; కాళీ తపోబలముచే నేడు నీవు దర్శించినవాడు।

Verse 18

अरूपोऽयं परब्रह्म निर्गुणः प्रकृतेः परः । निराकारो निर्विकारो मायाधीशः परात्परः

ఈయన అరూప పరబ్రహ్ముడు—నిర్గుణుడు, ప్రకృతికి అతీతుడు. నిరాకారుడు, నిర్వికారుడు, మాయాధీశుడు, పరాత్పరుడు।

Verse 19

अगोत्रकुलनामा हि स्वतन्त्रो भक्तवत्सलः । तदिच्छया हि सगुणस्सुतनुर्बहुनामभृत्

ఆయనకు స్థిర గోత్రము, కులము, పరిమిత నామము లేవు; ఆయన సంపూర్ణ స్వతంత్రుడు, భక్తవత్సలుడు. అయినా తన ఇచ్ఛచే సగుణుడై సుందర దేహం ధరించి అనేక నామాలు వహిస్తాడు।

Verse 20

सुगोत्री गोत्रहीनश्च कुलहीनः कुलीनकः । पार्वतीतपसा सोऽद्य जामाता ते न संशयः

ఆయన సుగోత్రుడూ, గోత్రహీనుడూ; కులహీనుడైయుండి కులీనుడు. పార్వతీ తపస్సు బలముచే ఆయనే నేడు నీ అల్లుడు అయ్యాడు—సందేహం లేదు।

Verse 21

लीलाविहारिणा तेन मोहितं च चराचरम् । नो जानाति शिवं कोऽपि प्राज्ञोऽपि गिरिसत्तम

ఓ గిరిశ్రేష్ఠా, ఆ లీలావిహారియైన ప్రభువుచేత చరాచర జగత్తంతా మోహితమై ఉంది; అందువల్ల జ్ఞానిగా భావింపబడినవాడైనా శివుని యథార్థంగా ఎరుగలేడు.

Verse 22

लिंगाकृतेर्महेशस्य केन दृष्टं न मस्तकम् । विष्णुर्गत्वा हि पातालं तदेनं नापविस्मितः

లింగరూపంగా ప్రత్యక్షమైన మహేశ్వరుని శిరస్సు (పై సీమ) ఎవరు చూశారు? విష్ణువు కూడా పాతాళానికి వెళ్లి వెతికినా, ఆ తత్త్వపు అంతం గాని పారముగాని గ్రహించలేకపోయాడు।

Verse 23

किंबहूक्त्या नगश्रेष्ठ शिवमाया दुरत्यया । तदधीनास्त्रयो लोका हरिब्रह्मादयोपि च

ఇంకెంత చెప్పాలి, ఓ పర్వతశ్రేష్ఠా! శివమాయ దాటడం దుర్లభం. మూడు లోకాలు ఆమె అధీనమే—విష్ణు, బ్రహ్మ మొదలైనవారూ అలాగే।

Verse 24

तस्मात्त्वया शिवा तात सुविचार्य प्रयत्नतः । न कर्तव्यो विमर्शोऽत्र त्वेवंविधवरे मनाक्

కాబట్టి, ప్రియ బిడ్డా, శివా (పార్వతి) విషయమై సంపూర్ణ ప్రయత్నంతో సువిచారము చేయుము. ఈ విషయంలో స్వల్పమైన సందేహమూ లేదా వెనుకాడటమూ వద్దు; నీవు ఈ యోగానికి తగిన వరుడవు।

Verse 25

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा त्वं मुने ज्ञानी शिवेच्छाकार्यकारकः । प्रत्यवोचः पुनस्तं वै शैलेद्रं हर्षयन्गिरा

బ్రహ్ముడు పలికెను—ఓ మునీ! నీవు జ్ఞానివి, శివేచ్ఛా కార్యాన్ని సాధించువాడవు. ఇలా చెప్పి నీవు మళ్లీ ఆ శైలేంద్రునికి ప్రత్యుత్తరం ఇచ్చి, నీ వాక్యాలతో అతనిని ఆనందింపజేసితివి।

Verse 26

नारद उवाच । शृणु तात महाशैल शिवाजनक मद्वचः । तच्छ्रुत्वा तनयां देवीं देहि त्वं शंकराय हि

నారదుడు అన్నాడు—ఓ తాత మహాశైల, ఓ శివాజనకా, నా మాట విను. ఇది విని నీ దివ్య కుమార్తెను నిజంగా శంకరునికి వివాహార్థం ఇవ్వు.

Verse 27

सगुणस्य महेशस्य लीलया रूप धारिणः । गोत्रं कुलं विजानीहि नादमेव हि केवलम्

తెలుసుకో—సగుణ మహేశుడు లీలచేత రూపం ధరించినా, ఆయనకు గోత్రం కులం అనేవి లేవు; ఆయన సారము కేవలం నాదమే.

Verse 28

शिवो नादमयः सत्त्यं नादश्शिवमयस्तथा । उभयोरन्तरं नास्ति नादस्य च शिवस्य च

నిజంగా శివుడు నాదమయుడు; నాదమూ శివమయమే. నాదానికి శివునికి మధ్య ఏ భేదమూ లేదు, ఏ అంతరమూ లేదు.

Verse 29

सृष्टौ प्रथमजत्वाद्धि लीलासगुणरूपिणः । शिवान्नादस्य शैलेन्द्र सर्वोत्कृष्टस्ततस्स हि

ఓ శైలేంద్రా, సృష్టిలో మొదటగా ఉద్భవించినందున, శివుని లీలాసగుణరూపంగా ప్రకాశించే ఈ నాదం సమస్తంలో శ్రేష్ఠమని చెప్పబడింది.

Verse 30

अतो हि वादिता वीणा प्रेरितेन मयाद्य वै । सर्वेश्वरेण मनसा शङ्करेण हिमालय

అతః హిమాలయా! నేడు ఈ వీణను నేను వాయించితిని; సర్వేశ్వరుడైన శంకరుని దివ్యేచ్ఛచే నా మనస్సు ప్రేరితమైంది।

Verse 31

ब्रह्मोवाच । एतच्छ्रुत्वा तव मुने वचस्तत्तु गिरिश्वरः । हिमाद्रिस्तोषमापन्नो गतविस्मयमानसः

బ్రహ్మ పలికెను—హే మునీ! నీ మాటలు విని గిరీశ్వరుడు (శివుడు) మరియు హిమాద్రి ఇద్దరూ సంతోషించారు; వారి మనసులలోని ఆశ్చర్యం తొలగిపోయింది.

Verse 32

अथ विष्णुप्रभृतयस्सुराश्च मुनयस्तथा । साधुसाध्विति ते सर्वे प्रोचुर्विगतविस्मयाः

అప్పుడు విష్ణువు మొదలైన దేవతలూ, మునులూ—అందరూ ఆశ్చర్యరహితులై—ఏకస్వరంగా “సాధు! సాధు!” అని పలికారు.

Verse 33

महेश्वरस्य गांभीर्यं ज्ञात्वा सर्वे विचक्षणाः । सविस्मया महामोदान्विताः प्रोचुः परस्परम्

మహేశ్వరుని గాంభీర్యాన్ని గ్రహించిన విచక్షణులు అందరూ ఆశ్చర్యంతో, మహానందంతో నిండిపోయి పరస్పరం మాట్లాడసాగారు.

Verse 34

यस्याज्ञया जगदिदं च विशालमेव जातं परात्परतरो निजबोधरूपः । शर्वः स्वतन्त्रगतिकृत्परभावगम्यस्सोऽसौ त्रिलोकपतिरद्य च नस्सुदृष्टः

య whose ఆజ్ఞతో ఈ విశాల జగత్తు ఉద్భవించింది—పరమాత్పరుడై, స్వప్రకాశ చైతన్యస్వరూపుడైన—ఆ శర్వుడు, సంపూర్ణ స్వాతంత్ర్యంతో సంచరించువాడు, పరమ అంతర్భోధమాత్రమే గమ్యుడు; ఆ త్రిలోకపతి నేడు కృపచేసి మాకు దర్శనమిచ్చాడు.

Verse 35

अथ ते पर्वतश्रेष्ठा मेर्वाद्या जातसंभ्रमाः । ऊचुस्ते चैकपद्येन हिमवन्तं नगेश्वरम्

అప్పుడు మేరు మొదలైన శ్రేష్ఠ పర్వతాలు భక్తి-ఆవేశంతో కదిలి, ఏకస్వరంగా పర్వతాధిపతి హిమవంతుని ఉద్దేశించి పలికాయి.

Verse 36

पर्वता ऊचुः । कन्यादाने स्थीयतां चाद्य शैलनाथोक्त्या किं कार्यनाशस्तवेव । सत्यं ब्रूमो नात्र कार्यो विमर्शस्तस्मात्कन्या दीयतामीश्वराय

పర్వతాలు అన్నాయి—“ఈరోజే కన్యాదాన కర్మ జరగాలి. శైలనాథుడు ఇలా అన్నందున నీకు ఏ ప్రయోజననష్టం? మేము సత్యమే చెబుతున్నాం—ఇక్కడ మరింత విచారణ అవసరం లేదు; కాబట్టి కన్యను ఈశ్వరుడు (శివుడు) కు ఇవ్వండి.”

Verse 37

ब्रह्मो वाच । तच्छुत्वा वचनं तेषां सुहृदां स हिमालयः । स्वकन्यादानमकरोच्छिवाय विधिनोदितः

బ్రహ్ముడు పలికెను—సుహృదులైన మిత్రుల మాటలు విని హిమాలయుడు, విధి ప్రకారం ప్రేరితుడై, శివునికి తన కుమార్తెను వివాహార్థం కన్యాదానంగా అర్పించాడు।

Verse 38

इमां कन्यां तुभ्यमहं ददामि परमेश्वर । भार्यार्थे परिगृह्णीष्व प्रसीद सकलेश्वर

ఓ పరమేశ్వరా! ఈ కన్యను నేను నీకు సమర్పిస్తున్నాను; భార్యగా స్వీకరించుము, ఓ సకలేశ్వరా, ప్రసన్నుడవు।

Verse 39

तस्मै रुद्राय महते मंत्रेणानेन दत्तवान् । हिमाचलो निजां कन्यां पार्वतीं त्रिजगत्प्रसूम्

అనంతరం హిమాచలుడు ఈ పవిత్ర మంత్రంతోనే, త్రిజగత్తు జనని పార్వతీ అనే తన కుమార్తెను మహారుద్రునికి సమర్పించాడు।

Verse 40

इत्थं शिवाकरं शैलं शिवहस्तेनिधाय च । मुमोदातीव मनसि तीर्णकाममहार्णवः

ఇలా శివహస్తంతో శివస్పర్శవల్ల శుభమైన ఆ పర్వతాన్ని ఉంచి, అతడు హృదయంలో అత్యంత ఆనందించాడు—కామమనే మహాసముద్రాన్ని దాటినవాడిలా।

Verse 41

वेदमंत्रेण गिरिशो गिरिजाकरपङ्कजम् । जग्राह स्वकरेणाशु प्रसन्नः परमेश्वरः

ప్రసన్నుడైన పరమేశ్వరుడు గిరీశుడు వేదమంత్రములతో గిరిజ యొక్క కరకమలమును తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

Verse 42

क्षितिं संस्पृश्य कामस्य कोदादिति मनुं मुने । पपाठ शङ्करः प्रीत्या दर्शयंल्लौकिकीं गतिम्

ఓ మునీ, భూమిని స్పృశించి శంకరుడు ప్రీతితో కామసంబంధమైన ‘కోదా…’తో ప్రారంభమయ్యే మంత్రాన్ని జపించి, లౌకిక గతినీ చూపించాడు।

Verse 43

महोत्सवो महानासीत्सर्वत्र प्रमुदावहः । बभूव जयसंरावो दिवि भूम्यन्तरिक्षके

ఒక మహా మహోత్సవం జరిగింది; అది సర్వత్ర ఆనందాన్ని పంచింది. దివిలో, భూమిలో, అంతరిక్షంలో అన్నిచోట్లా జయధ్వని మార్మోగింది।

Verse 44

साधुशब्दं नमः शब्दं चक्रुस्सर्वेऽति हर्षिताः । गंधर्वास्सुजगुः प्रीत्या ननृतुश्चाप्सरोगणाः

అత్యంత హర్షంతో అందరూ ‘సాధు!’ ‘నమః!’ అని నినదించారు. గంధర్వులు ప్రీతితో మధురంగా పాడారు; అప్సరాగణాలు నర్తించాయి।

Verse 45

हिमाचलस्य पौरा हि मुमुदु श्चाति चेतसि । मंगलं महदासीद्वै महोत्सवपुरस्सरम्

హిమాచలుని పట్టణవాసులు నిజంగా హృదయంలో అత్యంత ఆనందించారు. ఆ మహోత్సవానికి ముందుగా అక్కడ మహా మంగళం ఏర్పడింది।

Verse 46

अहं विष्णुश्च शक्रश्च निर्जरा मुनयोऽखिलाः । हर्षिता ह्यभवंश्चाति प्रफुल्लवदनाम्बुजाः

నేను, విష్ణువు, శక్రుడు (ఇంద్రుడు), అలాగే అమర దేవతలూ సమస్త మునులూ—అందరం హర్షంతో నిండిపోయాము; ఆనందంతో మా కమలముఖాలు పూర్తిగా వికసించాయి.

Verse 47

अथ शैलवरस्सोदात्सुप्रसन्नो हिमाचलः । शिवाय कन्यादानस्य साङ्गतां सुयथोचिताम्

అప్పుడు పర్వతశ్రేష్ఠుడైన హిమాచలుడు అత్యంత ప్రసన్నుడై, శివునికి కన్యాదానం చేయుటకు యథోచితంగా సాంగపూర్ణమైన సమస్త ఏర్పాట్లు చేశాడు।

Verse 48

ततो वन्धुजनास्तस्य शिवां सम्पूज्य भक्तितः । ददुश्शिवाय सद्द्रव्यं नानाविधिविधानतः

తదుపరి ఆమె బంధువులు భక్తితో శివా (పార్వతి)ని సంపూజించి, అనేక విధి-విధానాల ప్రకారం శివునికి ఉత్తమ ద్రవ్యాలు, శుభకరమైన ఉపహారాలు సమర్పించారు।

Verse 49

हिमालयस्तुष्टमनाः पार्वतीशि वप्रीतये । नानाविधानि द्रव्याणि ददौ तत्र मुनीश्वर

ఓ మునీశ్వరా! హిమాలయుడు హర్షభరిత హృదయంతో పార్వతి మరియు శివుని ప్రీతికోసం అక్కడ అనేక విధాలైన విలువైన ద్రవ్యాలను దానంగా ఇచ్చాడు।

Verse 50

कौतुकानि ददौ तस्मै रत्नानि विविधानि च । चारुरत्नविकाराणि पात्राणि विविधानि च

అతడు అతనికి మంగళకరమైన కానుకలు, నానావిధ రత్నాలను ఇచ్చెను; అలాగే అందమైన రత్నకృతమైన వివిధ పాత్రలను కూడా సమర్పించెను.

Verse 51

गवां लक्षं हयानां च सज्जितानां शतं तथा । दासीनामनुरक्तानां लक्षं सद्द्रव्यभूषितम्

ఒక లక్ష గోవులు, అలాగే సుసజ్జితమైన వంద గుర్రాలు; మరియు శ్రేష్ఠ ధన-భూషణాలతో అలంకరించబడిన భక్తితో అనురక్తమైన దాసీల ఒక లక్షను కూడా (దానంగా) సమర్పించారు।

Verse 52

नागानां शतलक्षं हि रथानां च तथा मुने । सुवर्णजटितानां च रत्नसारविनिर्मितम्

ఓ మునీ! నిజంగా ఒక లక్ష ఏనుగులు, అలాగే రథములు కూడా—సువర్ణంతో అలంకరించబడి, శ్రేష్ఠ రత్నసారంతో నిర్మితమైనవి।

Verse 53

इत्थं हिमालयो दत्त्वा स्वसुतां गिरिजां शिवाम् । शिवाय परमेशाय विधिनाऽऽप कृतार्थताम्

ఇలా హిమాలయుడు విధిపూర్వకంగా తన కుమార్తె గిరిజా-శివాను పరమేశ్వర శివునికి సమర్పించి కృతార్థుడయ్యాడు।

Verse 54

अथ शैलवरो माध्यंदिनोक्तस्तोत्रतो मुदा । तुष्टाव परमेशानं सद्गिरा सुकृताञ्जलिः

అనంతరం శైలవరుడు ఆనందంతో మధ్యాహ్నానికి విధించిన స్తోత్రంతో పరమేశానుని స్తుతించాడు; సత్యవాక్యాలతో, సక్రమంగా అంజలి జోడించి నమస్కరించాడు।

Verse 55

ततो वेदविदा तेनाज्ञप्ता मुनिगणास्तदा । शिरोऽभिषेकं चक्रुस्ते शिवायाः परमोत्सवाः

అప్పుడు వేదవేత్త ఆజ్ఞతో మునిగణాలు శివా (పార్వతి)కు శిరోభిషేకం చేసి, దానిని పరమ మంగళోత్సవంగా నిర్వహించారు।

Verse 56

देवाभिधानमुच्चार्य्य पर्य्यक्षणविधिं व्यधुः । महोत्सवस्तदा चासीन्महानन्दकरो मुने

దివ్య నామాలను ఉచ్చరించి వారు ప్రదక్షిణ విధిని నిర్వహించారు. అప్పుడు, ఓ మునీ, మహానందాన్ని కలిగించే మహోత్సవం ఏర్పడింది।