
ఈ అధ్యాయంలో సూత మహర్షి కాశీ క్షేత్రం మరియు గంగా తీర మహిమను వివరించారు. కాశీ 'విముక్తిద' మరియు 'లింగమయి' గా వర్ణించబడింది. ఇక్కడ అవిముక్తక, కృత్తివాసేశ్వర, తిలభాండేశ్వర వంటి అనేక శివలింగాల ప్రస్తావన ఉంది. ఈ క్షేత్రాల దర్శనం వల్ల సిద్ధి, సుఖం మరియు మోక్షం లభిస్తాయి.
Verse 1
सूत उवाच । गंगातीरे सुप्रसिद्धा काशी खलु विमुक्तिदा । सा हि लिंगमयी ज्ञेया शिववासस्थली स्मृता
సూతుడు పలికెను—గంగాతీరమున కాశీ అత్యంత ప్రసిద్ధి, నిజంగా ముక్తిదాయిని. ఆమె లింగమయిగా తెలుసుకోవలెను; శివుని నివాసస్థలముగా స్మరించబడుతుంది.
Verse 2
लिंगं तत्रैव मुख्यं च सम्प्रोक्तमविमुक्तकम् । कृत्तिवासेश्वरः साक्षात्तत्तुल्यो वृद्धबालकः
అక్కడే ప్రధాన లింగము ‘అవిముక్తక’మని ప్రకటించబడింది. ‘కృత్తివాసేశ్వరుడు’ సాక్షాత్ (శివస్వరూపుడు) మరియు దానికి సమానుడు; ఆయనను వృద్ధుడిగాను, బాలకసదృశుడిగాను చెప్పుతారు.
Verse 3
तिलभाण्डेश्वरश्चैव दशाश्वमेध एव च । गंगा सागरसंयोगे संगमेश इति स्मृतः
ఆయన తిలభాండేశ్వరుడుగాను, దశాశ్వమేధుడుగాను ప్రసిద్ధుడు. గంగా సముద్రంతో కలిసే సంగమస్థలంలో ఆయన ‘సంగమేశ’—సంగమాధిపతి—అని స్మరించబడతాడు.
Verse 4
भूतेश्वरो यः संप्रोक्तो भक्तसर्वार्थदः सदा । नारीश्वर इति ख्यातः कौशिक्याः स समीपगः
‘భూతేశ్వరుడు’ అని చెప్పబడిన ఆ ప్రభువు—భక్తులకు సదా సమస్త అభీష్టాలను ప్రసాదించువాడు—‘నారీశ్వరుడు’ అని ప్రసిద్ధుడు; కౌశికీ దేవి సమీపంలో నివసించుచున్నాడు।
Verse 5
वर्तते गण्डकीतीरे बटुकेश्वर एव सः । पूरेश्वर इति ख्यातः फल्गुतीरे सुखप्रदः
ఆయన గండకీ నది తీరంలో ‘బటుకేశ్వర’ రూపంగా విరాజిల్లుచున్నాడు; ఫల్గు తీరంలో ‘పూరేశ్వర’ అని ప్రసిద్ధుడై క్షేమసుఖాలను ప్రసాదించుచున్నాడు।
Verse 6
सिद्धनाथेश्वरश्चैव दर्शनात्सिद्धिदो नृणाम् । दूरेश्वर इति ख्यातः पत्तने चोत्तरे तथा
‘సిద్ధనాథేశ్వరుడు’ కూడా—ఆయన దర్శనమాత్రంతోనే జనులకు సిద్ధి ప్రసాదించువాడు—‘దూరేశ్వరుడు’ అని కూడా ప్రసిద్ధుడు; అలాగే ఉత్తరంలోని పట్టణ నగరంలోనూ (ఆరాధ్యుడు)।
Verse 7
शृंगेश्वरश्च नाम्ना वै वैद्यनाथस्तथैव च । जप्येश्वरस्तथा ख्यातो यो दधी चिरणस्थले
ఆయనే శృంగేశ్వర అనే నామంతో ప్రసిద్ధుడు; అలాగే వైద్యనాథుడని కూడా పిలువబడును. దధీ-చిరణ-స్థలంలో నివసించే ఆ ప్రభువు జప్యేశ్వరుడని కూడా ఖ్యాతి పొందెను.
Verse 8
गोपेश्वरः समाख्यातः रंगेश्वर इति स्मृतः । वामेश्वरश्च नागेशः काजेशो विमलेश्वरः
ఆయన గోపేశ్వరుడని ప్రసిద్ధుడు, రంగేశ్వరుడని స్మరింపబడును. వామేశ్వరుడు, నాగేశుడు; అలాగే కాజేశుడు, విమలేశ్వరుడుగా కూడా ఆరాధింపబడును.
Verse 9
व्यासेश्वरश्च विख्यातः सुकेशश्च तथैव हि । भाण्डेश्वराश्च विख्यातो हुंकारेशस्तथैव च
వ్యాసేశ్వరుడు విఖ్యాతుడు; అలాగే సుకేశుడును. భాండేశ్వరుడును ప్రసిద్ధుడు; అలాగే హుంకారేశుడును కూడా.
Verse 10
सुरोचनश्च विख्यातो भूतेश्वर इति स्वयम् । संगमेशस्तथा प्रोक्तो महापातकनाशनः
ఆయన సురోచనుడని విఖ్యాతుడు; స్వయంగా భూతేశ్వరుడు—సర్వభూతాధిపతి. ఆయన సంగమేశుడని కూడా ప్రకటింపబడెను; పవిత్ర సంగమాధిపతి, మహాపాతకనాశకుడు.
Verse 12
ततश्च तप्तकातीरे कुमारेश्वर एव च । सिद्धेश्वरश्च विख्यातः सेनेशश्च तथा स्मृतः । रामेश्वर इति प्रोक्तः कुंभेशश्च परो मतः । नन्दीश्वरश्च पुंजेशः पूर्णायां पूर्णकस्तथा
అనంతరం తప్తకా నది తీరమున కుమారేశ్వరుడు ఉన్నాడు. అక్కడ సిద్ధేశ్వరుడు విఖ్యాతుడు; సేనేశుడని కూడా స్మరింపబడును. ఆయన రామేశ్వరుడని చెప్పబడెను; కుంభేశుడు పరముడని భావింపబడును. అలాగే నందీశ్వరుడు, పుంజేశుడు; పూర్ణా స్థలమున పూర్ణకుడును ఉన్నాడు.
Verse 13
ब्रह्मेश्वरः प्रयोगे च ब्रह्मणा स्थापितः पुरा । दशाश्वमेधतीर्थे हि चतुर्वर्गफलप्रदः
ప్రయాగమున బ్రహ్ముడు పూర్వము బ్రహ్మేశ్వర లింగమును స్థాపించెను. దశాశ్వమేధ తీర్థమున అది ధర్మ, అర్థ, కామ, మోక్షముల ఫలమును ప్రసాదించును.
Verse 14
तथा सोमेश्वरस्तत्र सर्ब्वापद्विनिवारकः । भारद्वाजेश्वरश्चैव ब्रह्मवर्चःप्रवर्द्धकः
అక్కడే సోమేశ్వరుడు ఉన్నాడు; ఆయన సమస్త ఆపదలను నివారించును. అలాగే భారద్వాజేశ్వరుడును ఉన్నాడు; ఆయన బ్రహ్మవర్చస్సు—తపస్సు, జ్ఞానముల జన్యమైన దివ్య తేజస్సు—వృద్ధి చేయును.
Verse 15
शूलटंकेश्वरः साक्षात्कामनाप्रद ईरितः । माधवेशश्च तत्रैव भक्तरक्षाविधायकः
శూలటంకేశ్వరుడు సాక్షాత్తుగా కోరికలను ప్రసాదించువాడని ప్రకటించబడెను. అక్కడే మాధవేశుడు భక్తరక్షణను నిర్వహించువాడు.
Verse 16
नागेशाख्यः प्रसिद्धो हि साकेतनगरे द्विजा । सूर्य्यवंशोद्भवानां च विशेषेण सुखप्रदः
హే ద్విజులారా, సాకేత నగరంలో ప్రభువు ‘నాగేశ’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధుడు. సూర్యవంశజులకు ఆయన విశేషంగా సుఖాన్ని ప్రసాదించువాడు.
Verse 17
पुरुषोत्तमपुर्यां तु भुवनेशस्तु सिद्धिदः । लोकेशश्च महालिंगः सर्वानन्दप्रदायकः
పురుషోత్తమపురిలో భువనేశుడు సిద్ధులను ప్రసాదించువాడు; లోకేశ రూపంలో అదే మహాలింగం సమస్త లోకాలకు ఆనందాన్ని ప్రసాదించును.
Verse 18
कामेश्वरः शंभुलिंगो गंगेशः परशुद्धिकृत् । शक्रेश्वरः शुक्रसिद्धो लोकानां हितकाम्यया
ఆయన కామేశ్వరుడు, శంభు-లింగమూ; గంగేశుడు—పరమ శుద్ధిని ప్రసాదించువాడు. ఆయన శక్రేశ్వరుడూ, శుక్రసిద్ధుడూ—లోకహితాభిలాషతో ఈ రూపములలో ప్రకాశించెను.
Verse 19
तथा वटेश्वरः ख्यातः सर्वकामफलप्रदः । सिन्धुतीरे कपालेशो वक्त्रेशः सर्वपापहा
అదేవిధంగా ఆయన వటేశ్వరుడని ఖ్యాతి—సర్వకామఫలప్రదుడు. సింధు నది తీరమున కపాలేశుడు; వక్త్రేశుడు సర్వపాపహరుడు.
Verse 20
भीमेश्वर इति प्रोक्तः सूर्येश्वर इति स्मृतः
ఆయన భీమేశ్వరుడని ప్రోక్తుడు; సూర్యేశ్వరుడని కూడా స్మరింపబడును.
Verse 21
नन्देश्वरश्च विज्ञेयो ज्ञानदो लोकपूजितः । नाकेश्वरो महापुण्यस्तथा रामेश्वरः स्मृतः
నందేశ్వరుడు జ్ఞానదాత, లోకములచే పూజింపబడువాడని తెలుసుకొనుము. నాకేశ్వరుడు మహాపుణ్యమయుడని ప్రకటించబడెను; రామేశ్వరుడును అలాగే స్మరింపబడును।
Verse 22
विमलेश्वरनामा वै कंटकेश्वर एव च । पूर्णसागरसंयोगे धर्तुकेशस्तथैव च
ఆయన నిజముగా ‘విమలేశ్వర’ నామముతోను, ‘కంటకేశ్వర’ రూపముతోను ప్రసిద్ధుడు. అలాగే పూర్ణసాగర సంగమస్థలమున ‘ధర్తుకేశ’గా కూడా పూజింపబడును।
Verse 23
चन्द्रेश्वरश्च विज्ञेयश्चन्द्रकान्तिफलप्रदः । सर्वकाम प्रदश्चैव सिद्धेश्वर इति स्मृतः
ఆయన ‘చంద్రేశ్వరుడు’ అని తెలిసికొనవలెను—చంద్రసమ కాంతి ఫలమును, అనుగ్రహమును ప్రసాదించువాడు; సమస్త ధర్మసమ్మత కోరికలనూ దయచేయునందున ‘సిద్ధేశ్వరుడు’ అని స్మరింపబడును।
Verse 24
बिल्वेश्वरश्च विख्यातश्चान्धकेशस्तथैव च । यत्र वा ह्यन्धको दैत्यः शंकरेण हतः पुरा
‘బిల్వేశ్వరుడు’ ప్రసిద్ధుడు, అలాగే ‘అంధకేశుడు’ కూడా; ఆ స్థలములోనే పూర్వకాలమున శంకరుడు అంధక దైత్యుని సంహరించెను।
Verse 25
अयं स्वरूपमंशेन धृत्वा शंभुः पुनः स्थितः । शरणेश्वरविख्यातो लोकानां सुखदः सदा
తన స్వరూపములోని ఒక అంసమును ధరించి శంభువు మళ్లీ అక్కడ స్థితుడయ్యెను; ‘శరణేశ్వరుడు’ అని ప్రసిద్ధుడై, లోకములకు సదా సుఖమంగళములు ప్రసాదించును।
Verse 26
कर्दमेशः परः प्रोक्त कोटीशश्चार्बुदाचले । अचलेशश्च विख्यातो लोकानां सुखदः सदा
కర్దమేశుడు పరముడని ప్రకటించబడెను; కోటీశుడు అర్బుదాచలమున విరాజిల్లుచున్నాడు. అచలేశుడును ప్రసిద్ధుడు—సదా లోకములకు సుఖక్షేమములు ప్రసాదించువాడు.
Verse 27
नागेश्वरस्तु कौशिक्यास्तीरे तिष्ठति नित्यशः । अनन्तेश्वरसंज्ञश्च कल्याणशुभभाजनः
నాగేశ్వరుడు కౌశికీ నది తీరమున నిత్యము నివసించుచున్నాడు. ఆయన అనంతేశ్వరుడని కూడా పిలువబడును—కల్యాణశుభముల ఆశ్రయమూ ప్రసాదకుడూ.
Verse 28
योगेश्वरश्च विख्यातो वैद्यनाथेश्वरस्तथा । कोटीश्वरश्च विज्ञेयः सप्तेश्वर इति स्मृतः
ఆయన ‘యోగేశ్వరుడు’గా ప్రసిద్ధుడు; అలాగే ‘వైద్యనాథేశ్వరుడు’ కూడా. ఆయనను ‘కోటీశ్వరుడు’గా తెలుసుకోవాలి; ‘సప్తేశ్వరుడు’ అనే నామంతోనూ స్మరించబడతాడు।
Verse 29
भद्रेश्वरश्च विख्यातो भद्रनामा हरः स्वयम् । चण्डीश्वरस्तथा प्रोक्तः संगमेश्वर एव च
ఆయన ‘భద్రేశ్వరుడు’గా ప్రసిద్ధుడు; స్వయంగా హరుని నామమే ‘భద్ర’ము. ఆయనను ‘చండీశ్వరుడు’ అని కూడా, ‘సంగమేశ్వరుడు’ అని కూడా ప్రకటించారు।
Verse 30
पूर्वस्यां दिशि जातानि शिवलिंगानि यानि च । सामान्यान्यपि चान्यानि तानीह कथितानि ते
తూర్పు దిశలో ప్రकटించిన శివలింగములు ఏవైతే ఉన్నాయో, అలాగే ఇతర సాధారణంగా ప్రసిద్ధమైన లింగములును—అవి అన్నీ ఇక్కడ నీకు వివరించబడ్డాయి।
Verse 31
दक्षिणस्यां दिशि तथा शिवलिंगानि यानि च । संजातानि मुनिश्रेष्ठ तानि ते कथयाम्यहम्
ఓ మునిశ్రేష్ఠా! దక్షిణ దిశలో ప్రकटించిన శివలింగములు ఏవైతే ఉన్నాయో, వాటి విషయమును ఇప్పుడు నేను నీకు చెప్పుచున్నాను।
It argues for Śiva’s continuous salvific presence through localized liṅga-forms, with Kāśī depicted as intrinsically liberative and the Avimuktaka-liṅga serving as the chapter’s emblem of Śiva’s “non-abandoning” accessibility to devotees.
Calling Kāśī “liṅga-mayī” frames the city as a sacral field saturated with Śiva-presence, where the liṅga is not merely an icon but a mode of ontological participation—space itself becomes a medium for encountering Śiva-tattva through ritual acts and darśana.
Epithets such as Kṛttivāseśvara, Siddhanātheśvara, Bhūteśvara, and Saṃgameśa emphasize functional theology—Śiva as giver of siddhi, lord of beings, and sanctifier of confluences—thereby encoding ritual expectations (benefit, protection, liberation) into the very names of the liṅgas.