Shloka 20
न्यासवर्णनम् (Nyāsa-varṇanam) — Description of Nyāsa in the Saṃnyāsa Procedure
सम्पूज्य पश्चात्सौराख्यं योगपीठं समर्चयेत् । पीठोपरि समाकल्प्य मूर्त्तिं मूलेन मूलवित्
sampūjya paścātsaurākhyaṃ yogapīṭhaṃ samarcayet | pīṭhopari samākalpya mūrttiṃ mūlena mūlavit
పూజను సంపూర్ణంగా ముగించిన తరువాత ‘సౌరా’ అని ప్రసిద్ధమైన యోగపీಠాన్ని విధివిధానంగా ఆరాధించాలి. ఆ పీఠంపై దేవమూర్తిని స్థాపించి, మూలతత్త్వాన్ని తెలిసినవాడు మూలమంత్రంతో పూజించి—ధ్యానయోగార్థం సగుణ శివుని ప్రతిష్ఠించాలి।
Suta Goswami (narrating Shiva’s prescribed ritual method to the sages of Naimisharanya, as typical of the Purana’s discourse flow)
Tattva Level: pati
Shiva Form: Sadāśiva
Type: panchakshara
Role: nurturing
Offering: pushpa
FAQs
It teaches that worship is not only offerings but also correct inner placement: establishing the deity upon a consecrated yogic seat and invoking Śiva through the mūla-mantra, aligning devotion (bhakti) with meditative steadiness (yoga) toward liberation.
By instructing the installation of a visible “mūrti” on a “yogapīṭha,” the verse supports Saguna upāsanā—approaching the transcendent Nirguna Śiva through a sanctified form (including Liṅga worship) invoked by mantra.
Worship the yogapīṭha (ritual sanctification of the seat/altar), then place the deity-form upon it and perform mantra-based worship using the mūla-mantra (root invocation), integrating outer pūjā with focused inner contemplation.