Shloka 10
लक्ष्मणक्रोधः सुग्रीवप्रबोधनं च
Lakshmana’s Wrath and the Summoning of Sugriva
ततश्शुभमतिः प्राज्ञो भ्रातुः प्रियहिते रतः।लक्ष्मणः प्रतिसंरब्धो जगाम भवनं कपेः।।शक्रबाणासनप्रख्यं धनुः कालान्तकोपमः।प्रगृह्य गिरिशृङ्गाभं मन्दरः सानुमानिव।।।।
tataḥ śubha-matiḥ prājño bhrātuḥ priya-hite rataḥ |
lakṣmaṇaḥ pratisaṃrabdho jagāma bhavanaṃ kapeḥ ||
śakra-bāṇāsana-prakhyaṃ dhanuḥ kālānta-kopamaḥ |
pragṛhya giri-śṛṅgābhaṃ mandaraḥ sānumān iva ||
అప్పుడు శుభమతి, ప్రాజ్ఞుడు, అన్న రాముని ప్రియహితంలో నిమగ్నుడైన లక్ష్మణుడు దృఢనిశ్చయంతో ఉవ్వెత్తున ఉగ్రుడై కపిరాజు నివాసానికి వెళ్లెను. ఇంద్రుని ధనుస్సువలె, ప్రళయాంతక క్రోధంలా భయంకరమైన, పర్వతశిఖరంలా ఎత్తైన ధనుస్సును గ్రహించి—సానువులతో మంద్రపర్వతంలా—అతడు ముందుకు సాగెను।
The noble-hearted, benevolent and wise Lakshmana, eager to please Rama, picked up his bow looking like a mountain peak, comparable to the bow of Indra and agitated with the anger of the god of Death entered the mansion of Sugriva which stood like the mountain peak of Mandara.
FAQs
Dharma sometimes requires firm enforcement: when pledged duty is neglected, righteous authority may act decisively to restore truth and order.
Lakṣmaṇa, acting for Rāma, proceeds to Sugrīva’s residence to demand immediate action on the promise to search for Sītā.
Protective zeal and disciplined loyalty—Lakṣmaṇa’s readiness to act for justice without personal hesitation.