Shloka 4
सुग्रीवस्य वैरानुकथनम्
Sugriva’s Account of Enmity and Appeal to Rama
आर्तश्चाथ बिलद्वारि स्थितस्संवत्सरं नृप।दृष्ट्वाऽहं शोणितं द्वारि बिलाच्चापि समुत्थितम्।।शोकसंविग्नहृदयो भृशं व्याकुलितेन्द्रियः।अपिधाय बिलद्वारं शैलशृङ्गेण तत्तथा।।तस्माद्देशादपाक्रम्य किष्किन्धां प्राविशं पुनः।
ārtaś cātha biladvāri sthitaḥ saṃvatsaraṃ nṛpa | dṛṣṭvā'haṃ śoṇitaṃ dvāri bilāc cāpi samutthitam || śokasaṃvignahṛdayo bhṛśaṃ vyākulitendriyaḥ | apidhāya biladvāraṃ śailaśṛṅgeṇa tattathā || tasmād deśād apākramya kiṣkindhāṃ prāviśaṃ punaḥ |
హే రాజా! నేను ఆర్తితో గుహ ద్వారంలో ఒక సంవత్సరం పాటు నిలిచాను. తరువాత గుహలోనుంచి పైకి వచ్చి ద్వారమంతా వ్యాపించిన రక్తాన్ని చూసి నా హృదయం శోకంతో కంపించింది, ఇంద్రియాలు తీవ్రంగా కలత చెందాయి. అప్పుడు పర్వతశిఖరంలాంటి మహాశిలతో గుహముఖాన్ని మూసి, ఆ స్థలాన్ని విడిచి మళ్లీ కిష్కింధలో ప్రవేశించాను।
'O king! I waited at the entrance of the cave for a year. As you did not come out, I felt distressed and my heart sank in great sorrow seeing blood flowing out of the cave. With my senses fused I returned to Kishkinda, closing the entrance with a rock(lest the demon should come out).
FAQs
Dharma is shown as acting under fear and uncertainty while still trying to protect the kingdom—Sugrīva portrays his return as a duty-driven decision, not betrayal.
Sugrīva explains that he waited a year at a cave entrance, saw blood emerge, sealed the cave, and returned to Kiṣkindhā—events that later fuel Vāli’s suspicion.
Practical responsibility under crisis—choosing protective action when direct knowledge is unavailable.