Adhyaya 73

ఉత్తరఖండంలోని శివ–నారద సంభాషణలో మహాదేవుడు రామ-రక్షా-స్తోత్రాన్ని పరిచయం చేసి దాని విధానాన్ని చెబుతాడు—ఋషి విశ్వామిత్రుడు, దేవత శ్రీరాముడు, ఛందస్సు అనుష్టుప్, వినియోగం విష్ణుప్రీతికై జపం అని నిర్దేశిస్తాడు। తదనంతరం కవచశైలిలో శ్రీరాముని మరియు ఆయన దివ్య నామాలను స్మరించి హృదయం, కంఠం, నాభి, చేతులు, పాదాలు, నేత్రాలు, కర్ణాలు, జిహ్వ మొదలైన అవయవాలు, ఇంద్రియాలకు రక్షాక్రమం వర్ణించబడుతుంది। పఠనఫలంగా దీర్ఘాయువు, సుఖం, జ్ఞానం, సంపద, స్థిరరక్ష, చివరికి మోక్షప్రాప్తి చెప్పబడుతుంది। బ్రహ్మా→నారద→సత్పురుషులు అనే అధికార పరంపరను గుర్తుచేసి, నిద్రలోనూ, ఇంట్లోనూ, నడుస్తూ కూడా పఠిస్తే పుణ్యం వృద్ధి చెందుతుందని ఉపసంహరిస్తుంది।