Adhyaya 28

మహాదేవుడు నారదునితో ఒక ప్రాచీన పరంపరాగత కథను ప్రారంభిస్తాడు; అందులో పురాణశ్రవణం, శాస్త్రవ్యాఖ్యానం అత్యంత పుణ్యకరమని మహిమ వర్ణించబడుతుంది. ఆ కథనంలో సనత్కుమారుడు ధర్మరాజుని దర్శించి, దివ్యలోకంనుండి వచ్చినవారికి అర్ఘ్యములు, నమస్కారములు, భక్తితో విశేష సత్కారం జరుగుతుండటం చూసి—ఇంత గౌరవం వారికి ఏ కర్మఫలమో అని ప్రశ్నిస్తాడు. ధర్మరాజుడు వైదీశ ప్రాంతానికి సంబంధించిన ఉదాహరణలు, తీర్థతపస్సు మహిమను వివరిస్తాడు—శాపగ్రస్తుడైన ఒక జీవి ప్రసిద్ధ నదీ సంగమ తీర్థంలో ఉపవాసం చేసి అక్కడే దేహత్యాగం చేయడంతో శాపవిమోచనం పొంది, విష్ణుసాన్నిధ్యాన్ని పొందుతాడు. తరువాత ఒక రాజు విష్ణుమందిరం నిర్మించి ప్రజల కోసం పురాణపఠనాన్ని ఏర్పాటు చేస్తాడు; పఠకునికి గౌరవం, గ్రంథానికి పూజ, సంవత్సరాంతం దానపోషణ కూడా కలుగుతుంది. చివరగా దేవతలు సుగంధాలు, పుష్పాలు, గొప్ప దానాలకన్నా ఇతిహాస–పురాణ శ్రవణంతోనే ఎక్కువగా తృప్తి చెందుతారని చెప్పబడుతుంది. యోగ్య పఠకునికి స్వల్ప స్వర్ణదానం కూడా మహాఫలదాయకం; ఈ మహాత్మ్యాన్ని వినేవారు జన్మజన్మాంతరాలలో అపదల నుండి రక్షింపబడతారు.