Adhyaya 130

ఈ అధ్యాయంలో “పరాభక్తి” లక్షణం నిరూపించబడింది—భగవాన్ విష్ణువులో మనస్సు పూర్తిగా లీనమవడం, అలాగే విష్ణువు బోధించిన ధర్మం, కరుణలకు అనుగుణంగా జీవించడం. భక్తిని మూడు గుణాలుగా విభజించారు: సాత్త్విక (ఉత్తమ), రాజస (మధ్యమ), తామస (అధమ). అహంకారం, దంభం, ఈర్ష్య, కపటం, కీర్తి-లోభం, విషయాసక్తి లేదా పరహింస లక్ష్యంగా చేసే ఆచరణ భక్తిని తామసంగా దిగజారుస్తుందని హెచ్చరిస్తుంది. రాజస భక్తి భేదబుద్ధితో ప్రతిమాపూజ మొదలైన రూపాల్లో, కర్మావశేషాన్ని క్షయింపజేయడానికి చేయబడుతుందని చెప్పబడింది. సాత్త్విక భక్తి అంటే బుద్ధి, మనస్సును విష్ణువుకు సమర్పించి హరికి స్థిరసేవ చేయడం, గోవిందునిపై అచల అనురాగం కలిగి ఉండడం అని వివరించబడింది. విష్ణువును మరియు ఆయన భక్తులను నిందించే కర్మకాండాపరులు వేదధర్మానికి బాహ్యులని కఠినంగా పేర్కొంటుంది. గోవిందభక్తులకు దేవతల ప్రసన్నత, విఘ్నశాంతి, లక్ష్మీనివాసం కలుగుతాయని, మహాతీర్థాలు వారి దేహంలోనే నివసించినట్లుగా ఫలమని చెప్పి, చివరికి తీవ్రభక్తి వర్ణభేదం లేకుండా మోక్షాన్ని ప్రసాదిస్తుందని ఫలశ్రుతి ప్రకటిస్తుంది.