Adhyaya 121

ఈ అధ్యాయంలో కార్తిక మాహాత్మ్యంలో కలియుగానికి శ్రేష్ఠమైన మూడు భక్తి సాధనాలు—ధాత్రి/ఆమలకీ, తులసి, దీపదానం—మహిమగా చెప్పబడింది. మహాదేవుడు గుహునికి బోధిస్తూ, ధాత్రి వృక్షం క్రింద పిండదానం చేస్తే పితృదేవతలకు విముక్తి కలుగుతుందని అంటాడు. ఆమలకీ ఫలధారణ, ఆమలకీ మాలలు, గృహంలో దాని పవిత్రత పుణ్యవర్ధకమని; తులసి మాల మరియు ద్వారకా మృత్తికా విష్ణు సన్నిధి సూచకాలని వివరిస్తుంది. శాలగ్రామ పూజ, పుష్పార్పణం అశ్వమేధ సమాన ఫలమని పేర్కొంటుంది. తరువాత కార్తిక మాసంలో నెయ్యి లేదా నువ్వుల నూనెతో దీపదానం చేయవలసిన కాలదేశ విధానాలు చెప్పి, ఎలుక, వేటగాడు, నిర్లక్ష్యానికి గురైన స్త్రీ, లీలావతి, గొల్లవాడు మొదలైన ఉదాహరణలతో దీపదాన ప్రభావాన్ని చూపుతుంది. చివరికి దీపదాన పుణ్యంతో నిర్లక్ష్యమైన పితరులకూ మోక్షం లభిస్తుందని ఉపసంహారం.