Adhyaya 115

ఈ అధ్యాయంలో శ్రీరాముడు–శంభు (శివుడు) సంభాషణ ద్వారా పురాణప్రవచన మహిమను, పురాణశ్రవణ విధిని వివరించారు. దుష్టసంగం పాపాన్ని పెంచుతుందని, నిజమైన పురాణజ్ఞుని ఆశ్రయిస్తే దీర్ఘకాలంగా కూడిన పాపాలు నశిస్తాయని మొదట చెప్పబడింది. వసిష్ఠుడు మరియు అమర రాక్షసుని దృష్టాంతం ద్వారా ఋషి రక్షణశక్తి, వివేకం ప్రతిపాదించబడింది. తదుపరి శ్రవణవిధి—తిథి, నక్షత్రం, కరణం, లగ్నం వంటి శుభకాల నిర్ణయం, తగిన స్థలం, ప్రవచకునికి పూజా-సత్కారం, ప్రతిరోజూ నిరంతర పఠనం/శ్రవణం—ఇవి విధిగా చెప్పబడతాయి. మహాపాతకాలకూ ప్రాయశ్చిత్తఫలం పురాణశ్రవణంతో లభిస్తుందని పేర్కొంటుంది. చివరగా అర్హతలేని వక్త/గ్రంథ లక్షణాలు, దాన సూచనలు, పురాణాలు–ఉపపురాణాల జాబితా ఇచ్చి, కలియుగంలో పురాణశ్రవణం సంపూర్ణ మోక్షసాధనమని స్థాపిస్తుంది।