Adhyaya 21

వ్యాసుడు జైమినికి వివరిస్తాడు—ఈ అధ్యాయంలో హరిశర్మ బ్రహ్మను ‘దానానికి యోగ్యులు ఎవరు?’ అని ప్రశ్నిస్తాడు. బ్రహ్మ బ్రాహ్మణులను ‘ప్రత్యక్ష దేవతలు’గా ప్రతిష్ఠించి, శ్రద్ధా-భక్తులతో దానం చేయాలని బోధిస్తాడు. బ్రాహ్మణ సత్కారపు ఆధ్యాత్మిక-సామాజిక ప్రాముఖ్యతను చెప్పి, ఏ సందర్భాల్లో నమస్కారం చేయడం అనుచితమో కూడా మర్యాదగా నిర్దేశిస్తాడు. తదుపరి అన్న-జల దాన మహిమ అత్యుత్తమమని ప్రకటించబడుతుంది. అంతర్గత కథలో బ్రాహ్మణ పాదోదక స్పర్శతో ఘోర పాపాలు కూడా శుద్ధమవుతాయని, పతితుడైన పూర్వరాజు శంఖ నరకభోగానంతరం ఆ పుణ్యఫలంతో మోక్షం పొందుతాడని చెప్పబడుతుంది. ఇంకొక ఉపదేశంలో పరలోకపు ఆకలి కంజూసితనం, పితృ తర్పణ-అర్పణాల నిర్లక్ష్యం వల్ల కలుగుతుందని, అందుకే కుమారులు పితృసహాయార్థం అన్నం-నీరు దానం చేయాలని స్వప్నోపదేశంతో బలపరుస్తారు. ముగింపులో—అన్న-జల దానానికి సమానమైన దానం లేదు; కాలనియమాలు లేదా కఠిన పాత్రపరీక్ష లేకుండానే దాని ఫలం సిద్ధిస్తుందని నిర్ధారిస్తారు।