Adhyaya 20

ఈ అధ్యాయంలో కలియుగంలో దానమే పరమధర్మమని, తపస్సుకన్నా కూడా దానమే శ్రేష్ఠమని ప్రతిపాదించబడింది. తపస్సు కొన్నిసార్లు దోషం లేదా హింసకు కారణమవుతుందని, కాని దానం స్వభావతః అహింసకమై పుణ్యప్రదమని చెప్పి, ముఖ్యంగా అన్నదానం మరియు జలదానం ప్రాణదాయకమైన ఉత్తమ దానాలుగా కీర్తించబడాయి. హస్తినాపురంలో రతివిదగ్ధా అనే వేశ్య, క్షేమంకరీ అనే బ్రాహ్మణ విధవ, ధనవంతుడైన బ్రాహ్మణుడు హరిశర్మ—మూవురు మరణించిన తరువాత యమదూతలు వారిని ధర్మపురానికి తీసుకెళ్తారు. అక్కడ చిత్రగుప్తుడు కర్మల లెక్కను పరిశీలిస్తాడు; ఘోర పాపాలు ఉన్నప్పటికీ వేశ్య చేసిన అన్నదానం, బ్రాహ్మణి బాల్యంలో చేసిన జలదానం మహాపాపభారాన్ని తొలగించి, యముడు వారిని విష్ణులోకానికి పంపుతాడు. హరిశర్మకు దివ్య గౌరవం లభించినా కంజుసత్వం వల్ల అన్నం దొరకదు; అప్పుడు బ్రహ్మా—భోగించని, దానం చేయని ధనం వ్యర్థమై నశిస్తుందని బోధిస్తాడు. తదనంతరం భూమిదానం, గోదానం, స్వర్ణదానం, గ్రంథదానం, విద్యాదానం మొదలైన దానాల ఫలితాలు చెప్పి, లక్ష్మీపతిని ప్రసన్నం చేయుటకు శ్రద్ధతో దానం చేయమని ఉపదేశం ముగుస్తుంది।