Adhyaya 16

ఈ అధ్యాయంలో హరిభక్తియే నిజమైన మహత్తుకు ప్రమాణమని బోధించబడుతుంది. జాతి, కులం, కర్మకాండల వల్ల కాదు; భక్తి లేనివాడు బ్రాహ్మణుడైనా హీనుడు, భక్తితో ఉన్న అంత్యజుడైనా పూజ్యుడని స్పష్టం చేస్తుంది. తర్వాత ద్వాపరయుగంలో శబరభక్తుడు చక్రీక కథ వస్తుంది. అతడు సాదాసీదా ప్రేమతో విష్ణువుకు పండ్లు సమర్పించాలనుకుంటాడు; శుచితా నియమాలు తెలియక ముందుగా రుచి చూసి ఆపై అర్పిస్తాడు. ఒక పండు గొంతులో ఇరుక్కొనగా, మురారికి అర్పించాలనే ఆత్రుతలో తన శరీరానికే గాయం చేసుకుంటాడు. అప్పుడు భగవాన్ విష్ణువు ప్రత్యక్షమై అతడిని అతుల భక్తుడని ప్రకటించి, స్పర్శమాత్రంతో స్వస్థపరచి, అతని స్తోత్రాన్ని స్వీకరిస్తాడు. చక్రీకకు లోకిక వరాలు అవసరం లేదు—ప్రభువులో అచంచల మనస్సు, చివరికి మోక్షమే కోరుతాడు; అంతే అతడు విముక్తి పొందుతాడు. ఉపసంహారం: ధనం, స్తోత్రాలు, తపస్సు, జపం కాదు—కేవలం భక్తితోనే విష్ణువు తృప్తి చెందుతాడు.