Adhyaya 14

ఈ అధ్యాయంలో మార్గశీర్ష మాసంలో అక్షయుడైన శ్రీ విష్ణువును మహాలక్ష్మీతో కలిసి వైష్ణవ పూజ చేయుట యొక్క మహిమను బోధించబడింది. పూజకు స్థలం, పరిసరాలు, సాంగత్యం శుద్ధంగా ఉండాలి—అశుచిదేశాలు, దుర్వాసన గల ప్రదేశాలు, పతితుల గృహాలు, పాఖండులు లేదా మహాపాతకుల సమీపం, అలాగే ఏడుపు, కలహం, పరిహాసం, లోభం, దానాసక్తి వంటి దోషాలతో నిండిన వాతావరణంలో పూజ నిషిద్ధమని చెప్పబడింది. తదుపరి మనస్సు ప్రాధాన్యం వివరించబడింది—కపటము, చిత్తవిక్షేపము ఉంటే పూజ ఫలం నశిస్తుంది; సమస్త కర్మలు మనస్సుపైనే ఆధారపడతాయి, మనశ్శుద్ధి లేక దీర్ఘ తపస్సులు కూడా ఫలించవు. ఏకాగ్ర భక్తి, వ్యర్థ వాక్యాలను నివారించడం, పుష్పాలు వంటి సరళమైన తాజా నైవేద్యాలనైనా భగవంతుడు స్వీకరిస్తాడనే నమ్మకం బోధించబడింది. చివరి భాగంలో మాసానుగుణ అర్పణలు, దానాలు—చెరకు రసం, చెరకు పదార్థాలు, పాలు/పెరుగు కలిపిన అన్నం, కొత్త వస్త్రదానం—మరియు ఆలయసేవలో శంఖం, గంట, వాద్యాలు, నృత్యం, గానం మొదలైనవి చెప్పి, వాటి ఫలంగా మహాపుణ్యం, విష్ణులోక ప్రాప్తి, అంతतः మోక్షం లభిస్తుందని ప్రతిపాదించబడింది.